บทที่ 412

ครู่ก่อนนี้อวิ๋นเฉิงเจ๋อเพิ่งจะกลับไปได้ไม่นานก็พบท่านน้าเข้าเสียก่อน ท่านน้าจึงให้เขามารับญาติผู้น้องยังสกุลซ่ง

เขาเห็นสีหน้าอ่อนล้าของท่านน้า และยิ่งเมื่อได้รู้ว่าญาติผู้น้องถูกตบตีเข้าให้ ก็รู้ได้ในทันทีว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว

หลังได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากเด็กรับใช้แล้ว เขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่ออวิ๋นซีหว่านไม่อาจหาคู่ครองได้แล้วจะเกิดอุตริหันเหหาเขาขึ้นมาได้

ทั้งที่ปกติแล้วอนุอวิ๋นมีแต่จะดูถูกดูแคลนเขา ครั้งเขายังเยาว์วัยก็ยังเคยเยาะเย้ยท่านน้าที่ไม่อาจให้กำเนิดบุตรชายได้จึงคิดอยากรับอุปการะเขาเป็นบุตรชายขึ้นมาจนท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สำเร็จไม่ใช่หรือ?

ยามนี้ชื่อเสียงย่อยยับลงแล้วจึงหวนนึกถึงเขาขึ้นมาหรืออย่างไร น่าขันสิ้นดี!

ท่านน้าบอกเอาไว้ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจให้เขาแต่งกับอวิ๋นซีหว่านได้ เขาเองก็เข้าใจดีว่าท่านน้าหวังดีต่อตนมากเพียงใด ทว่าเมื่อคิดอยากจะบอกปัดปฏิเสธกลับไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

สุดท้ายแล้ว...เหตุผลที่ท่านอาเขยรับอุปการะเขาไว้ก็เพราะเห็นแก่ท่านน้า บัดนี้เขาสามารถช่วยกู้สถานการณ์น่าคับข้องให้กับท่านอาเขยได้พอดิบพอดี ฝ่ายนั้นย่อมจะต้องคิดหาวิถีทางให้ตัวเขายอมตกปากรับคำเป็นแน่แท้

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ในหัวของเขาก็ผุดภาพของอวิ๋นเนี่ยนชูขึ้นมา...

วันนี้นางถูกรังแกให้เจ็บช้ำน้ำใจ

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นี้เอง ก็พลันเห็นซ่งจืออวี้เดินขนาบข้างส่งอวิ๋นเนี่ยนชูออกมา

“เนี่ยนชู ฝนตกถนนลื่น ยามเดินเหินเจ้าก็ระวังเอาไว้หน่อยเถิด ต่อไปจะได้มิต้องรบกวนญาติผู้พี่ของเจ้าแล้ว”

“อย่างไรเจ้าก็สนิทกับน้องหญิงห้าของข้าอยู่แล้ว วันหน้าหากต้องกลับเหย้าเรือนกลางค่ำกลางคืนก็เรียกให้ข้าไปส่งได้เลย” ซ่งจืออวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส

อวิ๋นเนี่ยนชูยิ้มน้อยๆ “เช่นนั้นจะมิลำบากพี่สามซ่งแย่หรือ?”

“ลำบากอะไรกัน? เรื่องแค่นี้หาใช่เรื่องใหญ่อันใดไม่ อีกทั้งหนทางระหว่างบ้านพวกเราก็มิได้ห่างไกล”

ว่าจบ ซ่งจืออวี้ก็ยื่นขนมที่เตรียมเอาไว้ก่อนนี้ให้นางไป “ได้ยินมาว่าเจ้าชอบขนมไส้ถั่วแดง ข้าจึงตั้งใจไปซื้อมาจากร้านที่เฉิงหนานที่เจ้าเคยบอกว่าชอบ เจ้าเอากลับไปกินด้วยสิ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สาม”

อวิ๋นเนี่ยนชูตกใจเล็กน้อยด้วยไม่ทันได้ตั้งตัว ทว่าก็รับไว้อย่างซึ้งใจ

จนเมื่อพูดคุยกันเสร็จแล้ว ซ่งจืออวี้ก็ทำทีราวกับเพิ่งสังเกตุเห็นอวิ๋นเฉิงเจ๋อ ใบหน้าจึงผุดพรายรอยยิ้มสดใสส่งให้ไป “คุณชายอวิ๋นกลับดีๆ ล่ะ!”