บทที่ 441

“ข้ากับท่านอ๋องรู้จักกันได้มินานนัก หากจะพูดถึงเรื่องแต่งงานอย่างไรก็เร็วเกินไป ทว่าข้ารู้ว่าเขาเป็นคนดี และข้าก็ไม่ได้รังเกียจที่จะไปมาหาสู่กับเขา”

ซ่งรั่วเจินกล่าวความคิดของตนออกไปตามตรง ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับฉู่จวินถิง ชายผู้ที่ไม่ว่าจะเป็นรูปโฉม นิสัยใจคอตลอดจนกระทั่งสถานะทางสังคมก็ล้วนเป็นเลิศเหนือผู้ใด น้อยคนนักที่จะมีหญิงสาวผู้ใดไม่หวั่นไหว

ในช่วงหลายปีมานี้นางก็ไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวต่อชายใดมาก่อน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฉู่จวินถิงแล้ว ใจของนางก็ไม่อาจสงบนิ่งไร้ความเคลื่อนไหวได้เลย

เพียงแต่นางอดประหลาดใจไม่ได้ ทั้งๆ ที่เดิมทีเนื้อหาในนิยายเขาเป็นกษัตริย์เดียวดาย ชั่วชีวิตหาได้มีเส้นหัวใจวาสนาใดในรัก ทว่าบัดนี้กลับมาชอบพอนางเข้าเสียได้

เมื่อได้ฟังแล้ว ทุกคนเพียงมองสบสายตากันก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมาทันที

ในเมื่อไม่ได้ต่อต้านรังเกียจ เช่นนั้นไปมาหาสู่กันต่อไปก็ใช่ว่าจะไร้โอกาสพัฒนาความสัมพันธ์จนได้ตกล่องปล่องชิ้น

“เช่นนั้นก็อย่าเพิ่งคิดให้มากความ เรื่องนี้ข้องเกี่ยวกับทั้งชีวิต จะให้เร่งร้อนไปมิได้” ซ่งเยี่ยนโจวกล่าว

เขาเคยพลาดแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาไปอย่างรีบร้อนมาก่อน บัดนี้โชคยังดีที่ยังพอมีโอกาสให้ได้แก้ไข เขาจึงหวังให้น้องสาวได้พบคนที่มีใจชอบพอกันอย่างแท้จริง

หลิ่วหรูเยียนพยักหน้าตาม “ใช่แล้ว มิว่าเจ้าจะตัดสินใจเช่นไร พวกเราก็จะคอยสนับสนุนเจ้าเสมอ”

“ดูท่าแล้วข้าว่าฉู่อ๋องคงมิใช่เพียงแค่ถูกตาต้องใจธรรมดาๆ หรอก ก่อนนี้ข้ายังมิได้สังเกตเรื่องนี้สักเท่าใด วันนี้จู่ๆ เห็นเขาสุภาพอ่อนน้อมเช่นนั้นต่อข้า ทำเอาข้าอดตกใจมิได้เลย”

ซ่งจิ่งเซินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “ในเมืองหลวงมีแม่นางตั้งเท่าใดฝันอยากจะแต่งงานกับฉู่อ๋อง ข้าได้ยินมาก็เยอะ ทว่าท่าทีเช่นนี้...ข้าเอาหัวเป็นประกันได้เลยว่ามิเคยมีมาก่อน เล่าออกไปคงมิมีผู้ใดเชื่อ!”

ซ่งจืออวี้หัวเราะร่า “ก็ใช่น่ะสิ? หากเป็นก่อนหน้านี้ละก็ อย่าว่าแต่ฉู่อ๋องเลย กระทั่งอวิ๋นอ๋องพวกเรายังแทบไม่มีโอกาสได้สนทนาพาทีด้วยสักคำ!”

บรรยากาศภายในสกุลซ่งเต็มด้วยความครื้นเครง ท่ามกลางเสียงสนทนา เฉินเซียงก็กลับมาอย่างเงียบๆ

“คุณหนู ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” เฉินเซียงว่าด้วยรอยยิ้ม

ซ่งรั่วเจินพยักหน้ารับ “เช่นนั้นก็ดี”

ขณะเดียวกัน ฉู่จวินถิงและฉู่อวิ๋นกุยก็กลับไปยังจวนฉู่อ๋องอย่างรวดเร็ว