บทที่ 450

คนอื่นไม่รู้ ฉู่มู่เหยากลับรู้อุปนิสัยของฉู่เทียนเช่อดี

แม้ว่าแต่งงานมีพระชายาแล้ว แต่มีอนุภรรยาหน้าตางดงามภายในจวนไม่น้อย เวลาปกติก็มีคนส่งหญิงงามให้เขาเป็นพิเศษ

นางอยู่ภายในวัง เพียงแค่เรื่องความเจ้าชู้ของเสด็จพี่รองก็ได้ยินมาไม่น้อย รู้สึกเพียงว่าแม่นางตระกูลใดตกอยู่ในเงื้อมมือของเสด็จพี่รองล้วนอับโชคทั้งสิ้น ตอนนี้เสด็จพี่สามยังไม่มา นางจะต้องปกป้องว่าที่พี่สะใภ้ให้ได้

“นางคือสหายที่ดีของข้าซ่งรั่วเจิน” ฉู่มู่เหยาพูดอย่างไม่ใส่ใจหนึ่งประโยค ชี้ไปทางด้านหน้าพลางเอ่ย “เสด็จพี่รอง ท่านดูเสด็จพี่ใหญ่กำลังหาท่านอยู่นะ ท่านรีบไปเร็วเข้าเถอะ!”

ยามฉู่เทียนเช่อได้ยินชื่อซ่งรั่วเจิน ดวงตาเผยแววประหลาดใจ

ระยะนี้เขาได้ยินว่าฉู่จวินถิงค่อนข้างใกล้ชิดกับแม่นางท่านหนึ่ง เมืองหลวงเองก็เคยมีข่าวลืออยู่บ้าง แม่นางคนนั้นชื่อว่าซ่งรั่วเจิน

เดิมทีเขายังคิดว่าน่าขัน น้องชายไม่เข้าใกล้สตรี รักษาเนื้อรักษาตัวอย่างดีคนนี้ของตนเปิดใจในที่สุด สรุปคือชมชอบสตรีถูกถอนหมั้นคนหนึ่ง ช่างเป็นเรื่องน่าขันมากนัก

คิดไม่ถึง...ซ่งรั่วเจินถึงขั้นเป็นสตรีงามอันดับหนึ่งเช่นนี้?

มิน่าเล่าแม้แต่คนที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยหวั่นไหวอย่างเจ้าสามถึงเกิดความคิดขึ้นมา

เห็นว่าไล่ฉู่เทียนเช่อออกไปได้แล้ว ฉู่มู่เหยาถึงโล่งใจ หันหน้าสบสายตาเจือรอยยิ้มของซ่งรั่วเจิน อธิบายอย่างเก้อกระดาก

“เจ้าไม่รู้ แต่ไหนแต่ไรมาเสด็จพี่รองของข้าเจ้าชู้ มีอนุคนงามภายในจวนไม่น้อย ข้ากังวลหากเขาเกิดมีจิตปฏิพัทธ์ต่อเจ้าขึ้นมาอย่างกะทันหันจะแย่เอาได้”

“แม้พูดว่าเขาเองก็เป็นอ๋อง แต่ไม่สามารถเทียบเสด็จพี่สามของข้าได้ ยังไม่ต้องพูดถึงเสด็จพี่สาม เสด็จพี่ห้าเขาก็เทียบไม่ได้ ยามเจ้าพบเขาหลบเลี่ยงได้ย่อมดีที่สุด”

ซ่งรั่วเจินนึกขึ้นได้ว่านางก็เคยอ่านพบในหนังสือมาก่อน ภายในต้นฉบับ ฉินซวงซวงช่วยฉู่เทียนเช่อไว้ได้ กอปรกับนางหน้าตางดงาม ฉู่เทียนเช่อจึงเกิดจิตปฏิพัทธ์ต่อนางหลายส่วน