บทที่ 469

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดบัญชี รออีกสักหน่อยค่อยไปพูดกับซ่งรั่วเจินให้รู้เรื่องก็ยังไม่สาย

“อี้ชวน อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เกากุ้ยเฟยถามอย่างเป็นห่วง

ฉู่อี้ชวนแสดงคารวะก่อนกล่าวว่า “แม้ลูกจะได้รับบาดเจ็บบ้าง แต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต เสด็จแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

“เช่นนั้นก็ดี” เกากุ้ยเฟยถอนหายใจโล่งอก “เจ้ารีบไปพักผ่อนดีกว่า”

ฮ่องเต้รับทราบอาการบาดเจ็บของฉู่อี้ชวนจากปากหมอหลวงแล้ว แม้ไม่ได้สาหัสเท่าฉู่เทียนเช่อ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง ยามนี้ยังมีสีหน้าซีดขาว แต่กลับไม่ได้เน้นย้ำเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน เด็กคนนี้เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด

“นั่งลงพักก่อนเถอะ”

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ”

หลังจากฉู่อี้ชวนมาแล้ว มีเขาบอกเล่ารายละเอียดของเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วยตัวเอง บวกกับคำบอกเล่าของฉู่จวินถิงก็เป็นการยืนยันความดีความชอบของพี่น้องตระกูลซ่งในที่สุด

“ครั้งนี้พวกเจ้าสี่พี่น้องช่วยเหลือองค์ชายทั้งสองเอาไว้ สร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ อยากได้รางวัลแบบไหนก็บอกมาได้เลย!”

ฮ่องเต้พอพระทัยสี่พี่น้องตระกูลซ่งยิ่งนัก ซ่งหลินข่าวคราวเงียบหาย ทุกคนล้วนยอมรับกันอย่างเงียบๆ ว่าเขาคงไม่อาจกลับมาได้แล้ว แต่เด็กตระกูลซ่งกลับล้วนแต่มีความสามารถกันทุกคน

ยามนี้เมื่อสร้างความชอบแล้ว เขาย่อมไม่ตระหนี่ถี่เหนียว

ถึงอย่างไรก็เป็นทายาทของขุนนางผู้ภักดี ควรปฏิบัติด้วยเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

“ฝ่าบาท กระหม่อมอยากขอตำแหน่งให้น้องสามพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งเยี่ยนโจวคุกเข่ากล่าวอย่างนอบน้อม

ซ่งจืออวี้เห็นเช่นนั้นก็รีบคุกเข่าตาม

ฮ่องเต้เหมือนคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วจึงไม่ประหลาดใจ “ซ่งจืออวี้มีวรยุทธ์แข็งแกร่งจริงๆ พละกำลังมหาศาล เราให้เขาเป็นราชองครักษ์หน้าพระที่นั่งก็แล้วกัน”