บทที่ 476

“หากเรื่องนี้มีเงื่อนงำอยู่จริง เหอเซียงหนิงเองก็น่าสงสารเกินไปแล้วกระมัง!”

“นี่คือบีบคั้นคนให้ตาย จะต้องได้รับความทุกข์ใจอย่างหนักเป็นแน่ ซ่งรั่วเจินโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”

กลุ่มคนต่างชี้หน้าบริภาษขึ้นมาระลอกหนึ่ง ฉินซวงซวงลอบลำพองใจภายในใจ เพื่อทำให้ชื่อเสียงซ่งรั่วเจินเสื่อมเสีย นางวางแผนทั้งหมดไว้อย่างดีแล้ว!

ฉู่จวินถิงเหลียวมองคนที่เป็นผู้นำของกลุ่มคน ออกคำสั่งผู้อยู่ใต้อาณัติ “จับตามองคนเหล่านั้นอย่างใกล้ชิด ห้ามมิให้หลุดรอดไปได้แม้คนเดียว”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

“ไม่ต้องกังวล คนเหล่านี้น่าจะถูกซื้อตัวไว้แล้ว จงใจพูดเช่นนี้ อีกเดี๋ยวสอบสวนอย่างละเอียดก็จะรู้ผล”

สุ้มเสียงฉู่จวินถิงมั่นใจมาก สอบสวนคนเหล่านี้ เดิมทีก็ไม่ต้องใช้วิธีการมากมายอะไร เพียงถามอย่างไม่ตั้งใจก็สามารถรู้ได้

ซ่งรั่วเจินเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “ท่านอ๋องไม่สงสัยหม่อมฉันเลยหรือ?”

“เหตุใดข้าต้องสงสัยเจ้าด้วย?” ฉู่จวินถิงสุขุมสงบนิ่ง “ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อแรกเหอเซียงหนิงทำกับเจ้าเยี่ยงไร ข้าเข้าใจทั้งหมดแล้ว”

“ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือเจ้า ต่อให้เป็นฝีมือเจ้า ก็ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม”

ภายในสายตาของฉู่จวินถิง หากถูกรังแกแล้วยังไม่รู้จักตอบโต้กลับ คิดเพียงจะใช้คุณธรรมเอาชนะคนต่างหากคือโง่เขลา

ยามปฏิบัติต่อศัตรู ไฉนเลยจะต้องเกรงใจ?

สายตาซ่งรั่วเจินเจือความประหลาดใจ กลับคิดไม่ถึงว่าฉู่จวินถิงจะมีความคิดเช่นนี้ กระนั้น...กลับคิดเห็นตรงกับนาง

รู้สึกได้อยู่รางๆ นางคิดว่าเดิมทีฉู่จวินถิงก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือนาง แต่เขาไม่ใส่ใจ

ไม่เพียงไม่คิดว่านางผิดไปแล้ว ตรงข้ามกันคิดว่านางทำได้ดีมากอีก?

เหอเซียงหนิงร้องไห้สะอึกสะอื้นเล่าบุญคุณความแค้นระหว่างนางและซ่งรั่วเจินออกมา รวมถึงเรื่องที่เคยหลงรักสวีเฮ่ออันอีกด้วย เพราะเหตุนี้จึงล่วงเกินนาง ชนิดที่ว่ายังถูกฉู่อ๋องตำหนิ เล่าออกมาจนหมดเปลือก