บทที่ 49

สาเหตุที่จนถึงตอนนี้ยังไม่แต่งงาน ไม่ใช่เพราะยังหาคนที่เหมาะสมไม่เจอ แต่เป็นเพราะตระกูลสวีให้ความสำคัญกับเขา ต้องการเลือกคนที่เหมาะสมที่สุดถึงจะดี ตอนนี้...กลับมาต้องตาเจินเอ๋อร์ของนางหรือนี่?

ซ่งรั่วเจินส่งสายตาให้มารดาของตนเอง ไม่ง่ายเลยกว่านางจะถอนหมั้นได้สำเร็จ เพียงอยากเสพสุขความมั่งคั่งของครอบครัวอยู่ที่บ้าน นอกจากกินแล้วก็ไม่คิดจะทำอะไรอีก จะรีบร้อนหมั้นหมายให้นางไปทำไม?

ออกเรือนไหนเลยจะสบายเท่าอยู่บ้าน?

“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ คราวหน้าจะต้องมาให้ได้นะ” สวีรั่วหลานตัดสินใจเสร็จสรรพ “ข้าจะไม่พูดมากความก็แล้วกัน ของขวัญเหล่านี้พวกท่านจะต้องรับไว้ ล้วนแต่เป็นน้ำใจของพวกข้าทั้งสิ้น”

สวีเยว่เอ๋อร์ก็มีสีหน้าปีติยินดี “แม่นางซ่ง พี่ชายข้าดีมาก ๆ เลยนะ”

“แม่นางสวี เจ้าฟังข้าก่อน...”

ซ่งรั่วเจินยังไม่ทันพูดจบ สวีเยว่เอ๋อร์ก็ยิ้มเอ่ย “อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่คนในครอบครัวจัดงานเลี้ยงนับญาติให้ข้าแล้ว เจ้าต้องมาให้ได้นะ”

“เอ๊ะ เจ้าฟังข้าพูดให้จบก่อนสิ...”

ซ่งรั่วเจินมองดูสวีฮูหยินสองแม่ลูกจากไป ดวงตาใสกระจ่างสะท้อนความอับจนปัญญา สมกับเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ นิสัยไม่ฟังคนอื่นพูดจนจบช่างเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน...

“เจินเอ๋อร์ ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไปร่วมงานเลี้ยงนับญาติที่จวนราชครูสวีเถอะ ยามนี้ทุกคนรู้หมดแล้วว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้า หากเจ้าไม่ไป เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก”

หลิ่วหรูเยียนคิดว่าลูกชายของราชครูสวีไม่ได้ด้อยไปกว่าหลินโหวเลยสักนิด ชาติตระกูลก็ยังดีกว่า ประกอบกับเจินเอ๋อร์ช่วยตามหาแม่นางสวีจนพบ มีบุญคุณต่อตระกูลสวี หากออกเรือนไปจริง ๆ คิดว่าคงไม่ได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งยังเป็นการแต่งเข้าตระกูลที่สูงศักดิ์กว่า

“คุณชายสวีเป็นคนหนุ่มที่โดดเด่นในเมืองหลวง แม้แต่พี่รองของเจ้า ก่อนหน้านี้ก็เคยชมเชยเรียงความของเขา ถ้า...”

“หยุดเลยนะเจ้าคะ” ซ่งรั่วเจินยกมือ “ท่านแม่ ข้าเพิ่งถอนหมั้น ตอนนี้หลินจือเยว่กับฉินซวงซวงชื่อเสียงป่นปี้ กำลังหาวิธีใส่ร้ายข้า หากข้าหมั้นหมายเร็วปานนี้ มิเป็นการหยิบยื่นโอกาสให้พวกเขาเอาหรือเจ้าคะ?”

หลิ่วหรูเยียนอดร้อนใจไม่ได้ “เรื่องนี้จะโทษเจ้าได้อย่างไร? หลินโหวทำให้เจ้าเสียเวลาเปล่าไปสองปี หรือยังจะต้องเสียเวลาต่อไปอีก?”