บทที่ 515

คิดว่า ต่อให้พี่ห้าฟื้นคืนความทรงจำแล้ว ก็ไม่มีวันไร้สมองเหมือนที่ผ่านมา

ขณะสองพี่น้องกำลังปรึกษากันว่าจะเปิดร้านที่ใดอยู่นั้น โหย่วฝูก็รีบเร่งเข้ามาแล้ว

“คุณหนู” โหย่วฝูมองซ่งจิ่งเซินอย่างลังเลแวบหนึ่ง

“ไม่เป็นไร พูดเถอะ” ซ่งรั่วเจินพูด

ซ่งจิ่งเซินมองน้องหญิงของตนอย่างสงสัย นี่คือมีแผนอะไรที่พวกเขาไม่รู้ด้วยหรือ?

“คุณหนู ทางฝั่งนั้นมีการเคลื่อนไหวแล้ว ดูท่าทางแล้ววันนี้เตรียมไปสกุลหลิ่วเจ้าค่ะ” โหย่วฝูเอ่ยออกมา

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วเรียวยาวดุจกิ่งหลิวขึ้น “ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเถอะ”

“น้องหญิงห้า ใครจะไปสกุลหลิ่วหรือ?” ซ่งจิ่งเซินงุนงง

“พี่สี่ ตอนนี้ไม่มีเวลาพูดมากกับท่านแล้ว พวกเราไปหาท่านแม่ก่อนเถอะ หลายวันมานี้อยู่อย่างสุขสบายเกินไป การค้าไก่ทอดเองก็ดีมาก ย่อมต้องเข้าตาครอบครัวของท่านน้าที่คอยจับตามองพวกเรา”

“ในอดีตทุกครั้งล้วนเป็นท่านน้าไปสกุลหลิ่วฟ้องพวกเราก่อน ย่อมไม่สามารถถูกกระทำไปเสียทุกครั้งได้ ครั้งนี้สมควรเป็นพวกเราไปร้องทุกข์ก่อน”

เพียงซ่งจิ่งเซินได้ยินก็สนใจขึ้นมาแล้ว “มิน่าเล่าสองวันนี้ข้าถึงรู้สึกไม่ชอบมาพากล เกือบลืมบ้านของท่านน้าไปแล้ว!”

“ในอดีตขอเพียงบ้านพวกเรามีเรื่องดี พวกเขาจะต้องคิดหาทางเอาเปรียบ ที่แท้ก็คิดการใหญ่กระนั้น?”

พูดถึงตรงนี้ ซ่งจิ่งเซินลังเลหลายส่วน “รั่วเจิน แท้จริงแล้วหลายปีมานี้พวกเราเองก็มองออกอย่างแจ่มแจ้งแล้ว บ้านท่านตาล้วนมีใจลำเอียงให้บ้านท่านน้ามาโดยตลอด”

“ไม่ว่ามีอะไรดี แต่ไหนแต่ไรมาล้วนไม่มีส่วนของท่านแม่ น่ากลัวว่าต่อให้ครั้งนี้ท่านแม่ไปฟ้องก่อน ก็ใช่ว่าจะได้ผล”