บทที่ 549

“นี่เกิดอะไรขึ้น? ก่อนหน้านี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังดีๆ อยู่มิใช่หรือ? เหตุใดจู่ๆ ก็หมดสติไปแล้วเล่า?” หลิ่วหรูเยียนเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

แม่นมทางด้านข้างรีบตอบสีหน้าว้าวุ่น “บ่าวเองก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เมื่อครู่หยินผู้เฒ่ายังดีๆ จู่ๆ ก็หมดสติไม่ฟื้นเจ้าค่ะ”

“ฮูหยินผู้เฒ่ามีโรคอะไรหรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินทางหนึ่งถามทางหนึ่งจับชีพจรฮูหยินผู้เฒ่า พบว่าอายุมากแล้ว ป่วยเป็นโรคหัวใจ ชีพจรอ่อนแอมาก ยิ่งไปกว่านั้นจากชีพจรยังพบความผิดปกติอยู่รางๆ

“ฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเรา หลายปีมานี้กินยาอยู่ตลอด ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาฮูหยินผู้เฒ่ามีสติแจ่มชัด กินยาตามเวลาทุกวัน”

“วันนี้หลังกินยาก็ขึ้นเขามา อิงตามหลักการแล้วไม่สมควรเกิดเรื่องอะไร!”

ซ่งรั่วเจินหยิบยาลูกกลอนออกมาหนึ่งเม็ด “ยานี้ของข้าสามารถทำให้อาการของฮูหยินผู้เฒ่ามั่นคงได้ ทำให้นางฟื้นขึ้นมา”

แม่นมชะงักไปเบาๆ นางรู้ฐานะของซ่งรั่วเจินสองคนแล้ว รู้สึกลังเลอยู่บ้าง สองคนนี้น่าจะไม่คิดทำร้ายฮูหยินผู้เฒ่าหลังรู้ฐานะของนางหรอกกระมัง?

“ลูกสาวข้ารู้วิชาแพทย์ นางพูดว่ามีประโยชน์ก็ย่อมมีประโยชน์” หลิ่วหรูเยียนคิดว่าแม่นมไม่เชื่อวิชาแพทย์ของซ่งรั่วเจิน อธิบายหนึ่งประโยค

“กินไม่ได้เป็นอันขาด!”

ตอนนี้เอง เงาคนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏออกมา ก็คือสองแม่ลูกฝานซืออิ๋งที่ไม่ได้พบมานาน

“ซ่งรั่วเจินและฉินซวงซวงเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ยังเป็นแม่ของฉินฮูหยินอีกด้วย ซ่งรั่วเจินจะต้องหาโอกาสแก้แค้นแน่!”

“หากกินยานี้ลงไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็อาจถึงแก่ความตายได้!”

เฉียนชิวเซียงสบถเสียงเย็น “พวกเจ้าไม่รู้คนสกุลซ่งอำมหิตมากเพียงใด ต่อหน้าอย่างหนึ่งลับหลังอย่างหนึ่ง หากเชื่อจริงๆ วันแห่งความทุกข์ก็อยู่ข้างหลังแล้ว!”