บทที่ 566

กู้อวิ๋นเวยร้องไห้อย่างเจ็บปวด มองเส้นผมถูกดึงหลุดบนพื้น รู้สึกคล้ายศีรษะของตนว่างเปล่าไปหย่อมใหญ่

หลินจือเยว่เองก็ไม่สามารถระงับไหวอีกต่อไป “ท่านทำร้ายท่านแม่ข้าจนไม่มีทางรอดแล้ว บัดนี้ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย หรือยังเสียใจอีก?”

กู้อวิ๋นเวยรู้สึกเหลือจะเชื่อ “เจ้าพูดอะไร?”

สายตาหลินรั่วหลานโกรธแค้น อาศัยช่วงกู้อวิ๋นเวยร้องไห้โอดครวญ มือที่เปื้อนเลือดจับปิ่นปักผมกรีดหน้าของกู้อวิ๋นเวย!

อย่างไรเสียนางก็ไม่มีหนทางรอดแล้ว ต่อให้ไม่สามารถฆ่ากู้อวิ๋นเวยได้ ก็ไม่มีวันปล่อยให้นางมีชีวิตที่ดี!

กู้อวิ๋นเวยสัมผัสได้ถึงอันตรายครู่ต่อมาจึงอยากหลบไปข้างหลัง จนใจที่ไม่ทันการณ์แล้ว นางรู้สึกเพียงปิ่นปักผมกรีดลงบนหน้าตนเอง นำพาเอาความเจ็บปวดมาด้วย

“กรี๊ด!”

เสียงแหลมสูงดังขึ้น ภายในสายตากู้อวิ๋นเวยเปี่ยมความตกตะลึงหวาดกลัว ปิดใบหน้าที่ได้รับบาดเจ็บของตน ก้มหน้ามองก็พบมือสีแดงเปื้อนเลือด

“เลือด ล้วนคือเลือด...”

กู้อวิ๋นเวยเกิดความกลัวภายในใจ หันมองทางฉินซวงซวงอย่างว้าวุ่น “ใบหน้าข้าถูกทำลายไปแล้วใช่หรือไม่?”

ฉินซวงซวงถูกหลินรั่วหลานที่เสียสติไปทำให้ตกตะลึงอึ้งงันอยู่กับที่แล้ว วันปกติเลวร้ายที่สุดก็แค่ด่าว่าหยาบคายเท่านั้น ครั้งนี้กลับคล้ายต้องการฆ่ามารดานางด้วยมือของตน!

ขณะนางอยากด่าคน ก็สบเข้ากับดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดคู่นั้นของหลินรั่วหลาน ตกใจจนนางไม่กล้าส่งเสียง

นางไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย หากมิใช่ตนเองกำลังตั้งครรภ์ลูกของจือเยว่ น่ากลัวว่าจุดจบของนางก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน

“ตุบ!”

ปิ่นปักผมตกลงพื้น หลินรั่วหลานล้มลงกับพื้นคล้ายสูญเสียแรงทั้งหมดไปแล้ว ภายในสมองครุ่นคิดไม่หยุดว่าพรุ่งนี้นางกำลังจะถูกตัดหัวแล้ว