บทที่ 576

ณ สกุลฉิน

ฉินเจิงเพิ่งได้รับข่าวว่ากู้อวิ๋นเวยออกจากคุกมาแล้วก็รู้สึกตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ ครั้งนี้กลับคำนวณผิดไป ทีแรกคิดว่ากู้อวิ๋นเวยไม่มีโอกาสออกมา ไม่แน่ว่ายังเดือดร้อนเขา นี่ถึงหย่าภรรยาอย่างไม่ลังเล ประเดี๋ยวจะถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้อง

ฉินจื้อหย่วนสองพี่น้องได้รู้ข่าวนี้ รู้สึกหนักอึ้งภายในใจ ไล่กู้อวิ๋นเวยออกจากบ้านได้อย่างยากลำบาก ท่านพ่อคงไม่รับคนกลับมาอีกกระมัง?

“ท่านพ่อ ได้ยินมาว่าทางฝั่งสกุลกู้ส่งคนมาแจ้งข่าว ให้เซี่ยงเหิงไปเที่ยวหนึ่ง นี่ใช่หรือไม่ว่าได้รับการยอมรับจากสกุลกู้อีกครั้งแล้ว?” ฉินจื้อหย่วนถามหยั่งเชิงเขา

ฉินเจิงเอ่ยถามบ่าวที่มาส่งข่าว “ผู้มาใช่นายท่านสามสกุลกู้ส่งมาหรือไม่?”

“ใช่แล้ว”

ได้ยินดังนั้น ภายในสายตาฉินเจิงก็เผยแววหมิ่นแคลน “คนที่ไม่ได้เรื่องที่สุดของสกุลกู้ก็คือเจ้าสาม หากเจ้าใหญ่และเจ้ารองส่งคนมา กลับสามารถแสดงออกถึงท่าทีของสกุลกู้ได้”

“เจ้าสามส่งคนมา เดิมทีก็ไร้ประโยชน์ กระนั้นเซี่ยงเหิง เจ้ายังไปสักเที่ยวเถอะ”

หลายปีมานี้เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นวิธีการของกู้อวิ๋นเวย เขามิได้เร่งเร้าเพียงครั้งเดียว หากสกุลกู้ยอมช่วยเหลือเขา เขาจะต้องสามารถขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ แต่สุดท้ายเล่า?

ยังไม่ต้องพูดว่าช่วย พ่อภรรยาคนนั้นคร้านแม้แต่จะปรายตามองเขาแม้ครั้งเดียว!

กู้อวิ๋นเวยเข้าคุก สกุลกู้ไม่คิดช่วยเหลือ เห็นได้ชัดว่าทำเหมือนไม่มีลูกสาวคนนี้ คิดอยากกลับไป เดิมทีก็เป็นไปไม่ได้

ฉินเซี่ยงเหิงเองก็รู้สึกซับซ้อนมาก บัดนี้เห็นว่าบัณฑิตเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิชุดเดียวกันล้วนได้รับตำแหน่งขุนนางแล้ว แต่บัดนี้เขายังไม่ถูกจัดวาง

แม้พูดว่าเขามีพรสวรรค์อย่างแท้จริง แต่ราชสำนักมิได้ดูเพียงพรสวรรค์ ยังให้ความสำคัญต่ออุปนิสัยอีกด้วย ต่อมาอาศัยสกุลกู้ออกหน้า เขาได้เข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิ ทว่าต่อจากนั้น รวมถึงเรื่องที่อวิ๋นซีหว่านก่อความวุ่นวาย ชื่อเสียงของเขาก็จบสิ้นแล้ว

เขาคร่ำหวอดกับการเรียนมานานหลายปีก็เพื่อสามารถเข้ารับราชการเป็นขุนนางได้ หากความหวังหมดไป ภายภาคหน้ายังมีหวังอะไรอีกเล่า?