บทที่ 579

คืนนี้ สำหรับหลินรั่วหลานและหลินจือเยว่ทรมานมากเป็นพิเศษ

“จือเยว่ พรุ่งนี้แม่ก็ต้องตายแล้ว เจ้าจะต้องฟังคำพูดของแม่”

หลินรั่วหลานร้องไห้จนตาบวม น้ำตาไหลจนเหือดแห้งแล้ว “สกุลฉินเหล่านี้ล้วนเป็นตัวหายนะ ไม่มีคนดี ลูกในท้องของซวงซวงไม่ใช่ลูกของเจ้า นางเองก็มิได้อยู่กับเจ้าด้วยความจริงใจ”

“เมื่อแรกข้าเคยพูดมาก่อน นางคิดเพียงอยากเกาะมังกรพึ่งพาหงส์ เพียงเพราะไม่สามารถเกาะฉู่อ๋องได้สำเร็จจึงมาอยู่กับเจ้า”

“บัดนี้เจ้าถูกตัดสินเนรเทศ น่ากลัวว่านางจะต้องคิดหาทางจับเหยาจิ่นเฉิง เจ้าอย่าปล่อยให้นางมีชีวิตที่ดีเป็นอันขาด!”

ใบหน้าหลินจือเยว่เผยความลังเล สายตาทอดมองฉินซวงซวงที่อยู่ห้องขังทางด้านข้างอย่างไม่รู้ตัว ซวงซวงจะทรยศเขาจริงหรือ?

“เจ้าอย่าโง่อีกเลย พวกเขาก็แค่เห็นเจ้าซื่อสัตย์มีเมตตารังแกง่ายถึงหมายตาเจ้า นางและแม่ที่ขาดมโนสำนึกของนางก็เหมือนกัน น่ากลัวว่าถึงตอนนั้นยังจะเหยียบเจ้าแรงๆ อีกด้วย!”

หลินรั่วหลานเกลียดหลินจือเยว่ที่ไม่ได้เรื่อง “ตอนนี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ต้องรอให้แม่ตายตาไม่หลับกระนั้นหรือ?”

“ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านวางใจเถอะ ข้าจะต้องทำตามที่ท่านพูดแน่”

“ภายภาคหน้าก็ถือเสียว่าไม่เคยรู้จักหญิงคนนี้มาก่อน ไม่ เจ้าก็เห็นพวกเขาเป็นศัตรูเถอะ!”

หลินรั่วหลานเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ล้วนเป็นเพราะพวกเขา ถึงทำร้ายพวกเราจนบ้านแตกคนตาย!”

ค่ำคืนนี้ หลินรั่วหลานพูดกับหลินจือเยว่มากมาย ส่วนหลินจือเยว่นอนไม่หลับตลอดคืน จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยงวัน หลินรั่วหลานก็ถูกผู้คุมพาตัวไป

“ข้าขอร้องพวกเจ้า ปล่อยท่านแม่ข้าเถอะ!”

หลินจือเยว่คุกเข่าอ้อนวอน ชีวิตนี้เขาไม่เคยเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน

“ประหารยามอู่ เจ้าขวัญกล้ายื้อเวลา หรือเจ้าอยากตายไปพร้อมกัน?” ผู้คุมเตะหลินจือเยว่ออกไป ไม่พูดอะไรก็เข้าไปลากคน