บทที่ 613

เมื่อก่อนในสายตากู้หวยซวี่ ฉินเซี่ยงเหิงเป็นหลานชายที่มีความสามารถ แต่ถูกฉินเจิงกับกู้อวิ๋นเวยเลี้ยงดูจนเสียคน

ทั้งๆ ที่ควรประสบความสำเร็จอย่างงดงาม แต่กลับต้องเสียเวลาไปเพราะเรื่องชู้สาว ทั้งยังทำเรื่องน่าอับอายพรรค์นั้น ช่างน่าเสียดายและน่าแค้นใจนัก

บัดนี้ หลังจากได้รู้ว่าฉินเซี่ยงเหิงไม่มีความสัมพันธ์อันใดกับตระกูลกู้ของพวกเขาแม้แต่น้อย กระทั่งยังรังแกหลานชายและหลานสาวของเขาอีกก็ไม่มีความเสียดายอีกแล้ว เหลือเพียงความคับแค้นใจเท่านั้น

อยากหาตากับลุงก็ควรไปหาคนตระกูลหลิ่วต่างหากเล่า!

“เจ้ามาทำไม?” กู้ชิงเหยี่ยนถามด้วยสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่แยแส

หลังได้รู้ความจริง เขายิ่งรังเกียจกู้อวิ๋นเวยจนถึงที่สุด จนทำให้แค่เห็นฉินเซี่ยงเหิงก็แค้นใจจนอยากอัดสักยกเป็นการระบายโทสะแทนน้องสาวของตนเอง

ฉินเซี่ยงเหิงสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของกู้ชิงเหยี่ยน แต่ไม่ได้รู้สึกว่ามีอันใดไม่ถูกต้อง

อย่างไรเสียหลายปีมานี้กู้อวิ๋นเวยก็ไม่ได้ใกล้ชิดกับตระกูลกู้ ทำให้เขากับซวงซวงรู้เพียงว่ามีญาติตระกูลกู้อยู่ แต่ไปมาหาสู่กันน้อยครั้งยิ่ง

แต่เขารู้สึกว่าถึงที่สุดแล้วตระกูลกู้เพียงแต่มีปัญหากับมารดา กับคนรุ่นหลังอย่างพวกเขากลับปฏิบัติด้วยไม่เลว

ก่อนหน้านี้เขาก่อเรื่องจนเกือบไม่ได้เข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิ ล้วนเป็นเพราะตระกูลกู้ช่วยออกหน้า เขาจึงมีโอกาสเข้าร่วม

ยามนี้อาศัยโอกาสนี้ ขอเพียงทำตัวดีๆ ต่อหน้าตระกูลกู้ วันหน้าก็คงจะดูแลเขามากหน่อย ไม่แน่อาจได้ตำแหน่งขุนนางสักตำแหน่งมาด้วยก็เป็นได้

ยามนี้ตระกูลฉินไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว บิดาถูกลดตำแหน่ง ถึงอยากช่วยเหลือเขาแต่ก็มีใจหากไร้กำลัง

“ท่านลุง ในจวนเกิดเรื่องแล้วขอรับ ท่านแม่ นาง...”

ฉินเซี่ยงเหิงอยากจะพูดแต่ก็หยุดชะงัก เหมือนกำลังสับสนไม่รู้ว่าควรหรือไม่ควรพูดดี

กู้ชิงซิวได้ยินอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “ตระกูลฉินของพวกเจ้าเกิดเรื่อง เกี่ยวอันใดกับพวกข้า”

“ไม่ ไม่ใช่ตระกูลฉิน เป็นตระกูลกู้...” ฉินเซี่ยงเหิงเอ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อน