บทที่ 63

ดวงตากลมของซ่งจืออวี้เบิกกว้าง ตกตะลึงไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง เพราะพี่รองมองไม่เห็นจึงไม่ว้าวุ่น เขาที่กำลังมองดูเช่นนี้กลับรู้สึกตกใจยิ่งนัก

น้องหญิงห้ากับพี่รองช่างเป็นหนึ่งคนกล้ารักษา หนึ่งคนกล้าเชื่ออย่างแท้จริง!

ซ่งรั่วเจินจับเข็มเงินแทงลงบนจุดฝังเข็มอย่างแผ่วเบา พลังวิญญาณไหลเข้าสมองของซ่งอี้อันไปตามเข็ม ค่อย ๆ สลายลิ่มเลือดในสมองส่วนนั้น

ซ่งอี้อันเพียงรู้สึกปวดหัวระลอกหนึ่ง กำมือทั้งสองข้างแน่นไม่ส่งเสียง สีหน้ากลับซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก

“พี่รอง ท่านอดทนไว้ก่อน กระบวนการรักษาค่อนข้างเจ็บ”

ครู่ต่อมา ตอนซ่งรั่วเจินดึงเข็มเงินออก สีหน้านางซีดเซียวสะท้อนความอ่อนล้า

“น้องหญิงห้า เจ้าไม่เป็นไรนะ?” ซ่งจืออวี้มองน้องหญิงห้าที่กำลังโงนเงนอย่างกังวล ตกตะลึงอย่างสุดระงับ พี่รองดูแล้วคล้ายใกล้อดทนต่อไปไม่ไหว แต่เหตุใดน้องหญิงห้าดูแล้วคล้ายอาการหนักยิ่งกว่าพี่รองเสียอีก?

“ข้าไม่เป็นไร” ซ่งรั่วเจินโบกมือ หยิบหมึกพู่กันทางด้านข้างเขียนเทียบยาแผ่นหนึ่ง

“มั่วอวี่ เจ้าบดส่วนผสมของยาตามวิธีที่เขียนไว้ในตำรับยานี้ ทาบนผ้าโปร่ง ตอนกลางคืนพี่รองพักผ่อนก็ประคบไว้บนดวงตาของเขา”

“ขอรับ คุณหนู”

“เฉินเซียง น้ำแกงโอสถที่ข้าให้เจ้าเตรียมไว้ล่วงหน้า เตรียมไว้แล้วหรือยัง?”

เฉินเซียงรีบยกน้ำแกงโอสถขึ้น “คุณหนู ต้มไว้แล้วเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินยกน้ำแกงโอสถวางตรงหน้าซ่งอี้อัน “พี่รอง ท่านดื่มยาแล้วก็หลับสักหนึ่งตื่น อาการป่วยนี้ไม่สามารถรักษาให้หายในทันทีทันใดได้ ข้ายังต้องฝังเข็มให้ท่านอีกหลายครั้ง”

“น้องหญิงห้า เจ้าอย่าทำให้ตนเองเหนื่อยเป็นอันขาด” ซ่งอี้อันพูดอย่างห่วงใย