บทที่ 640

มีคนเลี้ยงผีน้อย ตั้งใจทำร้ายพระชายาเซียงอ๋อง วิธีการนี้อำมหิตยิ่งนัก

ฝันร้ายเป็นเวลานาน ยังไม่ต้องพูดว่าพักผ่อนไม่ดีคนโทรมขึ้น ที่ตามมาคือฝันร้ายรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จิตใจคนเปลี่ยนไปกลายเป็นเสียสติ

เช่นนี้แล้ว ทุกคนก็รอเพียงพระชายาเซียงอ๋องเสียสติ เดิมทีก็ไม่มีคนสังเกตเห็นว่ามีคนมีเจตนาชั่วต้องการทำร้าย

ถ้อยคำนี้พูดออกมา สีหน้าพระชายาเซียงอ๋องเปลี่ยนไป สมองคิดทบทวนเป็นพันเป็นหมื่นรอบ ใคร่ครวญว่าใครต้องการทำร้ายนางกันแน่

“ท่านแม่ เมื่อวานข้าได้ยินอวิ๋นฮูหยินพูดว่าระยะนี้ก็ฝันร้ายเฉกเดียวกัน สถานการณ์ไม่ต่างจากท่านนัก ข้าคิดว่าอาจเกี่ยวข้องกับวัดอวิ๋นฉานที่ท่านไปบ่อยๆ ในระยะนี้”

“ท่านคิดดูอย่างละเอียดเถอะ มีปัญหาที่ใดหรือไม่?”

ฉู่จิ่นหวยนึกถึงผลลัพธ์หลังได้สนทนากับอวิ๋นเนี่ยนชูเมื่อวาน ความเป็นไปได้มากที่สุดคือเกี่ยวข้องกับวัดอวิ๋นฉาน

มีคนลอบทำร้ายท่านแม่อยู่เบื้องหลัง หากไม่จับคนผู้นี้ออกมา ก็ยากจะกินอิ่มนอนหลับอย่างไร้กังวลได้!

“วัดอวิ๋นฉาน?”

รูม่านตาพระชายาเซียงอ๋องหดลง คล้ายนึกถึงบางอย่างขึ้นได้ แต่สีหน้ากลับมาสงบลงอย่างรวดเร็ว มิได้พูดมากความอีก

ซ่งรั่วเจินเห็นภาพนี้อยู่ในสายตา นางได้แต่กล่าวเตือนที่นี่หนึ่งประโยคเท่านั้น ส่วนความลับของจวนอ๋อง นางกลับไม่ใส่ใจ เรื่องพรรค์นี้รู้ยิ่งน้อยก็ยิ่งดี

ครู่ต่อมา ซ่งรั่วเจินหยิบผงชาดออกมา จากนั้นวาดยันต์กลางอากาศ เสียงท่องคาถาดังตามมา แสงสีทองพลันสว่างวาบสายหนึ่ง

ผีน้อยสองตนที่หลบอยู่ฝั่งหนึ่งเห็นดังนั้นก็คิดหนี น่าเสียดายยันต์เปลี่ยนรูปกลายเป็นตาข่ายใหญ่ ทันใดนั้นจับผีน้อยสองตนไว้แล้ว

เดิมทีซ่งรั่วเจินต้องการปลดปล่อยผีน้อยสองตนนี้ แต่พบว่าผีน้อยสองตนดวงตาแดงก่ำ ชนิดที่ว่าเป็นวิญญาณร้าย ทำบาปมาไม่น้อย ไม่มีโอกาสปลดปล่อยได้

ดวงตาดำดุจหมึกคู่สวยสะท้อนแสงเย็นวูบหนึ่ง วิธีการของคนอยู่เบื้องหลังโหดร้ายยิ่งนัก!

พวกพระชายาเซียงอ๋องเห็นซ่งรั่วเจินจิกนิ้วทำนายปากร่ายคาถา ทันใดนั้นเปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้น ภายในนั้นคล้ายเจือเสียงโอดครวญ ภายในสายตาต่างเกิดความตกตะลึงพรึงเพริด