บทที่ 663

เมื่อมองใบหน้าเรียวเล็กงดงามมีเสน่ห์ของสตรีตรงหน้า ฉู่จวินถิงยกมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัว เอ่ยถาม “ข้างกายเจ้ามีสาวใช้คอยปรนนิบัติเพียงคนเดียวหรือ?”

“เดิมทีมีสองคน แต่หนึ่งในนั้น ตอนนั้นท่านเองก็เห็นแล้วมิใช่หรือ?”

คิ้วเรียวยาวดุจกิ่งหลิวของซ่งรั่วเจินยกขึ้นน้อยๆ นึกถึงเมื่อแรกที่ได้รู้จักกับฉู่จวินถิงเป็นครั้งแรก ก็คือตอนไปคิดบัญชีสกุลหลิ่ว

ฉู่จวินถิงจึงนึกขึ้นได้ “ที่ถูกฉินซวงซวงซื้อตัวไปคนนั้นน่ะหรือ?”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า รู้สึกแปลกอยู่บ้าง “เหตุใดวันนี้ท่านสนใจสาวใช้ของหม่อมฉันนัก?”

“เมื่อวานพวกเขาทำไม่สำเร็จ เชื่อว่าไม่มีวันยอมเลิกรา ข้าเองก็ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทุกเวลาได้”

“หลายวันนี้ยังต้องไปจัดการอุทกภัย ไม่วางใจเจ้า ดังนั้นจึงเลือกสาวใช้ฝีมือไม่เลวสองคนมามอบให้เจ้า เจ้าดูว่าเป็นเช่นไร?” ฉู่จวินถิงพูด

เห็นฝ่ายชายพูดว่าไม่วางใจนางอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ ดวงตาซ่งรั่วเจินกลิ้งกลอก กลับดีใจอยู่บ้างภายในใจ

“จวนฉู่อ๋องยังมีสาวใช้เชี่ยวชาญวิชายุทธด้วยหรือ?”

“ส่วนมากเป็นชาย แต่ก็มีองครักษ์หญิงบางส่วน อิงตามฐานะของเจ้า พวกนางย่อมเหมาะสมมาก”

“ปกติปลอมตัวเป็นสาวใช้ ยามตกอยู่ในอันตรายก็สามารถปกป้องเจ้าในทันทีได้ พวกนางวิชายุทธไม่เลว ยังพกพลุให้สัญญาณติดตัวอีกด้วย ยามเผชิญหน้ากับอันตรายก็สามารถขอความช่วยเหลือในทันทีเลยได้”

สายตาฉู่จวินถิงจริงจัง คิดไปคิดมา เช่นนี้ปลอดภัยที่สุด

ซ่งรั่วเจินเข้าใจว่านี่คือฉู่จวินถิงตั้งใจเลือกเพื่อนาง สามารถปกป้องนางได้ อีกทั้งยังไม่ถูกสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย

“อวิ๋นหยาง พาคนเข้ามา”

สาวใช้สองคนถูกพาเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ซ่งรั่วเจินสำรวจสาวใช้ทั้งสอง อายุราวสิบแปดปี หน้าตางดงาม

เพียงแต่เทียบกับสาวใช้ทั่วไปที่เคยพบ สายตาสองคนนี้คมกริบยิ่งกว่ามากนัก หลุบตาท่าทางว่าง่าย เห็นชัดว่าเพื่อตั้งใจปลอมตัวเป็นสาวใช้ กลับไม่รู้สึกขัดแย้งกันเลยแม้แต่น้อย

“ไป๋จื่อ ชิงเถิง คารวะคุณหนูเจ้าค่ะ”