บทที่ 672

“หลายปีมานี้เขาไม่เคยชอบพอแม่นางคนไหนมาก่อน ยามนี้ยากนักกว่าจะมีแม่นางที่ชอบ ไยท่านต้องคัดค้านความสัมพันธ์ของพวกเขาด้วย แบบนี้มิเท่ากับทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกท่านแม่ลูกหรือเพคะ?”

“นอกจากนี้...ยามนี้เกรงว่าคนที่ชอบพอแม่นางซ่งจะไม่ได้มีแค่ฉู่อ๋องเพียงคนเดียว”

“อันที่จริงหลังพิธีล่าสัตว์ครั้งนั้น ข้าก็รู้แล้วว่าถังเสวี่ยหนิงไม่เหมาะสมจริงๆ แต่ถังฮูหยินจงใจเข้าวังมาขอร้อง ข้าจึงอดทนรอดูต่อไป ตอนนี้กลายเป็นเช่นนี้เสียแล้วก็ยิ่งไม่เหมาะสมกับฉู่อ๋อง”

ฮองเฮาเอ่ยขึ้นช้าๆ สาเหตุที่วันนี้โมโหเช่นนี้ก็เพราะรู้สึกว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เหล่าสนมในวังหลายคนล้วนแต่เยาะเย้ยเสียดสีนาง ทำให้นางเสียหน้า

“แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลิงไท่ซือจะกลับเมืองหลวงแล้ว? หลานสาวของเขาหลิงเชี่ยนเอ๋อร์เอ๋อร์คุ้นเคยกับฉู่อ๋องมาตั้งแต่เล็ก ข้าไม่รู้เหมือนกันว่าในใจจวินถิงคิดอย่างไรกันแน่”

ลู่หมิ่นฮุ่ยอึ้งไป “ข้าจำได้ว่าแม่นางคนนั้นหน้าตางดงามมาตั้งแต่เล็ก ชอบตามหลังฉู่อ๋องอยู่ทั้งวัน ยามนั้นยังเคยพูดเย้าว่าวันหน้าจะให้ทั้งคู่แต่งงานกัน”

“แต่ภายหลังหลิงไท่ซือย้ายไปจากเมืองหลวง ตอนนี้จะกลับมาแล้วงั้นหรือ?”

……

ณ จวนอัครเสนาบดี

ถังเสวี่ยหนิงถูกลงโทษให้คุกเข่าอยู่ในห้องบรรพชน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ

“ท่านแม่ ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ผู้ลี้ภัยพวกนั้นป่าเถื่อนไร้เหตุผลไปก่อเรื่องเอง เกี่ยวอันใดกับข้า?”

“ข้าก็แค่สงสารพวกเขา อยากให้พวกเขาได้กินดีๆ หน่อย เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเป็นเหตุสุดวิสัยชัดๆ โยนความรับผิดชอบทั้งหมดมาให้ข้าได้อย่างไรกัน?”

ถังฮูหยินมองถังเสวี่ยหนิงที่ไม่ยอมแพ้ ดวงตาสะท้อนความอับจนปัญญาที่ลูกรักไม่เป็นดังใจหวัง

“พ่อเจ้าให้เจ้าแจกโจ๊ก เจ้าแค่สงบใจทำไปตามที่พ่อเจ้าบอกก็พอแล้ว แต่กลับไปก่อความวุ่นวายใหญ่โตแบบนี้ ทั้งยังกำชับให้ข้ารับใช้ปิดบังพวกข้าอีก!”