บทที่ 682

คิ้วคมของฉู่จวินถิงขมวดลง ใบหน้าเย็นชาและไร้อารมณ์ในยามนี้ถูกปกคลุมด้วยความเย็นยะเยือก “ต่อไปหากเจอคนปากพล่อยเช่นนี้อีก เสด็จพี่ควรจับคนผู้นั้นส่งเข้ากรมราชทัณฑ์เพื่อหลีกเลี่ยงการเผยแพร่ข้อมูลเท็จ"

“เป็นแค่เรื่องตลกไม่กี่ประโยคเท่านั้น เหตุใดเจ้าต้องจริงจังถึงเพียงนี้ด้วย?” ฉู่เทียนเช่อพูดล้อเลียน “อายุเจ้าไม่น้อยแล้ว การหมั้นหมายล่าช้าและยังไม่กำหนดเสียที สตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงต่างจับจ้องอยู่ เป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงคำครหา”

“ไม่คิดว่าเสด็จพี่ที่เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บจะยังมีใจมายุ่งเรื่องพวกนี้ด้วย ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้พี่สะใภ้รองคอยดูแลท่านจนล้มป่วย กระทั่งงานเลี้ยงตอนเย็นก็ไม่อาจมาเข้าร่วม?" ฉู่จวินถิงกล่าวเสียงเรียบ

สีหน้าของฉู่เทียนเช่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าวว่า "ไม่เป็นไร หมอหลวงได้ตรวจดูแล้ว แค่เป็นกังวลมากเกินไป พักผ่อนไม่กี่วันก็จะดีขึ้น"

ขณะนั้นเองกู้ฮวนเอ๋อร์ก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นหลิงเชี่ยนเอ๋อร์และถังเสวี่ยหนิงยืนอยู่ด้วยกัน จึงอดสงสัยไม่ได้ "ญาติผู้พี่หลิง ที่แท้ท่านกับคุณหนูถังเป็นสหายรักกันหรือ? "

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เว้นระยะห่างระหว่างถังเสวี่ยหนิงแล้วอธิบายว่า “ข้าไม่ได้สนิทสนมกับคุณหนูถังมากนัก เพียงแต่เมื่อครู่นี้เห็นคุณหนูซ่งกับคุณหนูถังมีปากเสียงกัน เพิ่งพูดคุยกันได้สองประโยค”

อย่างไรก็ตาม หลังจากกู้ฮวนเอ๋อร์ได้ยินคำพูดนี้สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมา “เรื่องบาดหมางระหว่างพี่หญิงของข้ากับคุณหนูถังไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้ด้วยคำพูดเพียงสองประโยค แต่ท่านสามารถไกล่เกลี่ยได้ ช่างน่าทึ่งเสียจริง!”

ฉู่จวินถิงย่อมสังเกตเห็นถังเสวี่ยหนิงโดยธรรมชาติ สายตาเย็นชาเผยให้เห็นความรังเกียจโดยไม่ปิดบัง

“ท่านอ๋อง ท่านอย่าถูกซ่งรั่วเจินหลอกเอานะเพคะ เห็นได้ชัดว่านางอาศัยอำนาจของท่านเพื่อรังแกผู้อื่น ปากยังพูดอีกว่าหม่อมฉันป่วย หม่อมฉันย่อมไม่อาจทนได้!”

“แม่นางหลิงเพียงเรียกร้องความยุติธรรม หากไม่ใช่เพราะนางช่วยพูดแทนข้า ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะถูกนางรังแกเช่นไร!”

ถังเสวี่ยหนิงชี้ไปที่ซ่งรั่วเจินด้วยความโกรธ ราวกับไม่อาจทนต่อความคับข้องใจที่อัดแน่นได้อีกต่อไป และพรั่งพรูทั้งหมดออกมาในคราวเดียว

นางไม่เชื่อว่าต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ฉู่อ๋องจะลำเอียงเข้าข้างซ่งรั่วเจิน!