บทที่ 69

ฉู่จวินถิงเองก็รู้เสน่ห์ของตน เห็นซ่งรั่วเจินบอกลาสองประโยคก็หมุนกายจากไป ถึงขั้นไม่มีความคิดอยู่สนทนามากเกินจำเป็นกับเขาเลยสักเศษเสี้ยว จึงเอ่ยปากอย่างสุดระงับ

“แม่นางซ่งโปรดยั้งฝีเท้าด้วย”

เขาสาวเท้าไล่ตามไป

ในบริเวณห่างออกไปไม่ไกล ฉู่อวิ๋นกุยมองพี่สามที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่ใกล้ชิดกับสตรีกำลังเร่งรุดไล่ตามไป ตกตะลึงอย่างสุดระงับ “ข้าก็ว่าแล้วพี่สามปฏิบัติต่อแม่นางซ่งไม่เหมือนผู้อื่น ในเวลาปกติเคยเห็นเขาเป็นฝ่ายไปสนทนากับหญิงสาวหรือไม่เล่า?”

“ท่านอ๋อง มิสู้ท่านไปดู?” บ่าวรับใช้ตัวน้อยเอ่ยถาม

“โอกาสดีได้อยู่เพียงลำพังนี้ ข้าจะไปทำอันใด? หากทำพี่สามหมดสนุก คนซวยก็คือข้า!”

ฉู่อวิ๋นกุยโบกพัด สีหน้าภาคภูมิใจ “เจ้าอย่าพูดไปเลย แม่นางซ่งรูปโฉมงดงามดุจจันทรา นับว่าเหมาะสมกับพี่สาม ก็แค่นางคล้ายไม่สนใจพี่สาม นี่ไม่น่าสนใจหรือ?”

ซ่งรั่วเจินชะงักฝีเท้าอย่างสงสัย “ท่านอ๋องยังมีธุระหรือ?”

“ข้ามีเรื่องอยากขอคำชี้แนะจากเจ้า สามารถให้เกียรติไปดื่มชากับข้าได้หรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินนึกขึ้นได้ว่าใกล้ถึงเวลาฝังเข็มให้พี่รองของตนแล้ว น่ากลัวว่าไม่สามารถเสียเวลาได้ ทำได้เพียงปฏิเสธ

“ขออภัย หม่อมฉันยังมีธุระ ไม่ทราบว่าท่านอ๋องต้องการถามสิ่งใด มิสู้เอ่ยออกมาโดยตรง?”

ฉู่จวินถิงคิดไม่ถึงว่าจะถูกปฏิเสธ แต่นึกถึงอุปนิสัยของซ่งรั่วเจิน ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ “ครั้งก่อนเจ้าเตือนข้าไม่ให้เข้าใกล้ทะเลสาบ...”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “ท่านอ๋องไม่เชื่อ”

“ข้าไม่ใช่ไม่เชื่อ เพียงแต่ไม่ไปไม่ได้” ฉู่จวินถิงอธิบายหนึ่งประโยค

ซ่งรั่วเจินไม่พูด เพียงรอเขาพูดต่อ

“ครั้งก่อนเจ้ามอบให้ข้าหนึ่งประโยคเป็นจริงแล้ว หรือว่าเรื่องของสกุลต่งก็เป็นจริงกระนั้นรึ?”

“เดี๋ยวต่งฮูหยินก็จะกลับมาแล้ว เมื่อนั้นไม่สู้ท่านอ๋องไปสืบความจริงด้วยตนเอง”

เห็นฝ่ายหญิงมั่นใจในตนเองเพียงนี้ ฉู่จวินถิงนึกแปลกใจ เดิมทีเขาไม่เชื่อวิชาเต๋าของผู้มีวิชา ทว่าแม้แต่เรื่องกลับชาติมาเกิดก็สามารถเกิดขึ้นได้ บางเรื่องเขาจึงไม่เชื่อไม่ได้ เพียงแต่ซ่งรั่วเจินเข้าใจสายนี้อย่างลึกซึ้งตั้งแต่อายุยังน้อย ช่างน่าทึ่งเสียจริง