บทที่ 690

ทว่านางเพิ่งหันหลัง ฝ่ายชายก็จับมือของนางไว้แล้ว

“อย่าไป”

สุ้มเสียงของฝ่ายชายต่ำหนักแหบพร่า เจือคำวิงวอนอยู่รางๆ

“ข้าจะไปส่งเจ้า ให้เวลาข้าสักหน่อย ดีหรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินหันหน้าสบสายตาลุ่มลึกของฝ่ายชาย ไม่มีความลึกลับเยือกเย็นเหมือนที่ผ่านมา บัดนี้ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมอารมณ์ทรมานระคนตึงเครียด คล้ายสัตว์ติดกับดักได้รับบาดเจ็บและสิ้นหวัง อีกทั้งยังสะท้อนความยึดมั่นและวิงวอน

“น้องหญิงห้า พวกเรากลับก่อนละ!”

ซ่งจิ่งเซินสังเกตเห็นสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล เร่งคนขับรถม้าให้จากไปก่อน

พวกเขาล้วนเห็นสถานการณ์ในคืนนี้และเข้าใจแล้ว รู้สึกโกรธเคืองภายในใจ ทั้งๆ ที่น้องสาวของตนดีไปหมดทุกอย่าง แต่ฮองเฮากลับไม่ชอบ

ก่อนหน้านี้คิดให้ถังเสวี่ยหนิงแต่งกับฉู่อ๋อง บัดนี้เห็นว่าถังเสวี่ยหนิงใช้ไม่ได้แล้ว ก็มีหลิงเชี่ยนเอ๋อร์มาใหม่อีกคนหนึ่ง

อย่างไรเสีย ไม่ว่าเป็นใคร คาดว่าภายในใจฮองเฮาก็ล้วนดีกว่าน้องสาวของตน

ถือสิทธิ์อะไร?

ซ่งรั่วเจินเห็นพวกพี่ชายของตนกลับไปก่อนแล้ว รู้สึกจนใจขึ้นมาระลอกหนึ่ง นี่จึงขึ้นรถม้าของจวนฉู่อ๋อง

รถม้าค่อยๆ ออกจากวังหลวง ซ่งรั่วเจินได้ยินเสียงล้อรถบดเข้ากับถนน ทอดสายตามองภายนอก หัวใจที่กำลังกังวลสงบลงในที่สุด

“ข้ารู้ว่าเรื่องวันนี้ทำให้เจ้าอารมณ์ไม่ดี ข้ากับหลิงเชี่ยนเอ๋อร์เพียงแต่รู้จักกันตอนยังเยาว์ หลายปีมานี้ไม่เคยติดต่อกัน ส่วนเรื่องที่ทุกคนพูดเหล่านั้น ก็แค่ข่าวลือเหลวไหลเท่านั้น”

สีหน้าฉู่จวินถิงจริงจัง สบมองคนข้างกาย ภายในใจตึงเครียด