บทที่ 717

นึกถึงตรงนี้ อนุอวิ๋นก็ร้องไห้ออกมา กลับคล้ายตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต ท่าทีเด็ดขาด

“นายท่าน ข้ารู้พี่หญิงไม่มีวันยอมให้อภัยข้า ก็ให้ข้าไปตายเถอะ เช่นนี้พี่หญิงก็สามารถกลับมาอยู่ข้างกายท่านได้แล้ว!”

“เดิมทีเรื่องในครั้งนี้ก็เป็นความผิดของข้า เกือบทำร้ายพี่หญิงจนตาย ต่อให้ข้าชดใช้ด้วยชีวิตก็สมควรแล้ว หวังเพียงหลังข้าตายไปแล้ว นายท่านจะดูแลซีหว่านดีๆ”

“ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว ไม่อาจวางใจปล่อยไปได้จริงๆ”

“เจ้าพูดอะไรกัน? ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตาย!”

สีหน้าอวิ๋นหงหล่างเปลี่ยนไป เพลิงโทสะเพิ่มขึ้นไม่หยุด มองท่าทางน่าสงสารของอนุอวิ๋น จากนั้นมองจางเหวินที่กำลังบีบคั้นคน ความรักในอดีตจืดจางลงไปมาก

“จางเหวิน เจ้าข้าเป็นสามีภรรยากัน หลายปีมานี้ข้าเองก็ไม่เคยทำผิดต่อเจ้า”

“เจ้าไม่พอใจที่ข้ารับอนุ ข้าก็รับอนุเพียงคนเดียว ต่อให้ข้าทำผิดต่อเจ้าก่อน ก็มิได้ทำผิดมากอันใด”

“เจ้ากลับขุ่นเคืองใจแคบ จะต้องบังคับนางไปตายให้ได้กระนั้นหรือ!”

จางเหวินมองอวิ๋นหงหล่างที่กำลังพูดอย่างมั่นใจ รู้สึกเพียงอยากขัน แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยคิดว่าหลอกนางเป็นความผิดมาก่อน

“ใช่ หากไม่หย่า นางก็ต้องตาย ท่านเลือกเองเถอะ!”

นางมองท่าทางจอมปลอมของชายคนนี้ออกตั้งนานแล้ว

ภายนอกสุภาพอ่อนโยน มิตรสหายล้วนชื่นชมเขาเป็นคนสะอาดบริสุทธิ์ ขอเพียงอนุอวิ๋นแสดงท่าทางอ่อนแอ เขาก็ชี้นิ้วใส่ตนอย่างมีคุณธรรมเต็มเปี่ยม

เพราะอนุอวิ๋นอ่อนแอ เพราะอนุอวิ๋นเสียสละเพื่อเขามากมาย ไม่มีบ้านมารดาให้พึ่งพิง นางจึงต้องยอมถอยไปทุกก้าว!

หากนางไม่ยอมถอย นั่นก็คือความผิดของนาง เป็นนางใจแคบ นางไม่ใจกว้างมากพอ!

ที่ผ่านมาทำเพื่อลูก นางยังใส่ใจสิ่งเหล่านี้ แต่บัดนี้ในเมื่อพังไปแล้วก็ปล่อยให้พังไป ชื่อเสียงเหล่านี้ยังมีประโยชน์อะไร?