บทที่ 782

รูม่านตาหัวหน้าตระกูลเจียงหดลง ฉู่อ๋องถึงขั้นรู้!

ต่อให้เป็นจ้าวชิงหยวน จนกระทั่งตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าตกลงสาเหตุคืออันใด ทว่าวันนี้ฉู่อ๋องเพิ่งมาถึงก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

“ท่านอ๋อง กระหม่อม...”

เจียงฮูหยินและลูกๆ ล้วนตกตะลึงพรึงเพริด ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดท่านอ๋องมาแล้วจึงต้องการชีวิตพวกเขาทั้งหมด!

“นายท่าน ท่านรีบพูดสิ! หรืออยากให้พวกเราต้องตายทั้งตระกูลเจ้าคะ?” เจียงฮูหยินร้อนใจ

ตอนนี้เอง ฉู่จวินถิงเดินมาหยุดข้างกายซ่งรั่วเจิน เอ่ยปากเสียงนุ่มนวล “เจ้าไปเดินเล่นก่อน อีกเดี๋ยวข้าจะไปหาเจ้า”

ซ่งรั่วเจินชะงักเบาๆ สายตาเลื่อนตกลงบนตัวทุกคนในตระกูลเจียงก็เข้าใจขึ้นมาหลายส่วน คาดว่าภาพต่อจากนี้ไม่เหมาะให้นางเห็น พยักหน้าลงอย่างเชื่อฟัง

“เพคะ”

หลังฝ่ายหญิงจากไป ฉู่จวินถิงหันหน้ากลับมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาดำดุจหมึกคู่นั้นเปี่ยมไออำมหิต เขายืนนิ่งๆ อยู่ที่เดิม คล้ายราชามารก็มิปานชวนให้คนอกสั่นขวัญแขวน

“เดิมทีข้าก็ไม่มีความอดทนมากอยู่แล้ว” ฉู่จวินถิงเหล่มอง “อวิ๋นหยาง”

อวิ๋นหยางดึงกระบี่ออก วางพาดบนชายคนหนึ่ง ก็คือคุณชายใหญ่สกุลเจียงไม่ฟังความคนนั้น

“ฆ่า!”

อวิ๋นหยางฟันลงไปอย่างไม่ลังเล

“อ๊าก!”

เสียงแผดร้องพลันดังขึ้น โลหิตสดกระเซ็นใส่หน้าพวกเจียงฮูหยินในทันใด จากนั้นเสียงโอดครวญก็ดังลั่นทั่วทั้งลานบ้าน

ฉู่จวินถิงขมวดคิ้ว “ใครร้องอีก ก็ฆ่าคนนั้น!”

เสียงเงียบลงในทันทีทันใด น้ำตานองหน้า กลับไม่กล้าเปล่งเสียงออกมาอีก

หัวหน้าตระกูลเจียงเห็นลูกชายของตนถูกฆ่าตายไปแล้ว สีหน้าเผือดซีดในทันใด ความหวังภายในใจมลายหายไปจนสิ้น กลายเป็นความสิ้นหวังอย่างลึกซึ้ง