บทที่ 79

“พรุ่งนี้พวกเราเองก็จะไปด้วยหรือไม่? หากถูกสวีเฮ่ออันแย่งไปก่อน มิใช่ขาดทุนหนักหรอกหรือ?”

“อะไรคือแย่งไปก่อน? ก็แค่ไปเที่ยวเล่นทะเลสาบเท่านั้น เกี่ยวอันใดกับข้า?”

ฉู่จวินถิงหมุนกายจากไปอย่างไม่ใส่ใจ คล้ายไม่ยี่หระ

ทว่าเขากลับเกิดความร้อนใจบางอย่างขึ้นภายในใจ

ก็...มองสวีเฮ่ออันขัดตา

ณ จวนซ่ง

ซ่งรั่วเจินกลับมาแล้วก็เร่งรุดไปที่เรือนของซ่งอี้อัน วางตำราที่นำกลับมาด้วยลงบนโต๊ะ

“น้องหญิงห้า นี่เจ้าเอาอะไรมาหรือ?”

วันนี้ซ่งอี้อันพบว่าตนเองสามารถมองเห็นเงาของซ่งรั่วเจินได้แล้ว แม้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน กลับเห็นเค้าโครงเลือนราง ทำให้เขารู้ว่ากำลังมองเห็นสิ่งใด

การค้นพบนี้ทำให้เขาดีใจมาก

อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องให้คนประคอง มิหนำซ้ำยังไม่เดินชนเดินกระแทกของแล้ว

“เมื่อครู่ข้าเพิ่งกลับจากจวนสกุลสวี นี่คือหนังสือที่คุณชายสวีให้ข้านำกลับมา พูดว่าสามารถช่วยท่านในการสอบฤดูใบไม้ผลิได้”

“สหายสวีช่างมีน้ำใจโดยแท้”

ซ่งอี้อันตกตะลึงดีใจอย่างอดไม่ได้ เมื่อแรกไม่ว่าการสอบฤดูใบไม้ผลิหรือสอบในราชสำนักสวีเฮ่ออันก็ได้คะแนนสูงมาก หนังสือที่เก็บไว้จึงล้ำค่ามากอย่างไม่ต้องสงสัย

“พี่รอง รอหลังวันนี้ฝังเข็มให้ท่านแล้ว พรุ่งนี้ท่านก็อาจสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่เพิ่งฟื้นฟูกลับมายังต้องใช้สายตาให้น้อยหน่อย ให้มั่วอวี่อ่านหนังสือให้ท่านฟังเถิด” ซ่งรั่วเจินพูดยิ้ม ๆ

เดิมทีซ่งอี้อันก็มิใช่มีปัญหาที่ดวงตา เพียงแต่สมองได้รับผลกระทบจากเลือดก้อนนั้นก็เท่านั้น

ภายใต้การฝังเข็มของนาง ก้อนเลือดค่อย ๆ ละลาย พรุ่งนี้จะละลายไปทั้งหมด สายตาย่อมฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ

“พี่รองล้วนฟังเจ้า”

สุ้มเสียงซ่งอี้อันยากจะข่มความดีใจเอาไว้ได้ “น้องหญิงห้า โชคดีเหลือเกินที่มีเจ้า!”

“ข้าหวังให้พี่รองถูกเลือกในการสอบฤดูใบไม้ผลิอยู่นะเจ้าคะ เมื่อนั้นข้าก็สามารถโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจและมีชีวิตที่ดีได้แล้ว!”