บทที่ 800

ฉู่เทียนเช่อเห็นหลิงเชี่ยนเอ๋อร์พลุ่งพล่านใจปานนี้ก็กล่าวว่า “แม่นางหลิง เจ้าอย่าโกรธไปเลย น้องสามแค่อยากสืบสวนให้กระจ่างเท่านั้น”

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ได้สติคืนมา คล้ายกับตระหนักว่าตนเองเสียกิริยาไปจึงอธิบายว่า “ตอนข้ามาก็เห็นว่าพี่ใหญ่ส่งสัญญาณมาให้ เป็นสัญญาณที่พวกข้าเคยตกลงกันไว้ว่าจะใช้ในยามเผชิญหน้ากับอันตราย”

“ที่ผ่านมาตอนอยู่ในสมรภูมิก็เคยใช้มาก่อน ข้าจึงจำได้ทันทีที่เห็น”

ฉู่จวินถิงมองไปทางฉู่เทียนเช่อ “เสด็จพี่เห็นหรือไม่?”

สีหน้าฉู่เทียนเช่อแข็งทื่อไป ก่อนหน้านี้เขาไม่สังเกตเห็นสัญญาณอะไรเลย

“สัญญาณนั้นไม่ได้สะดุดตานักเพื่อเลี่ยงไม่ให้ศัตรูพบเห็น ตอนข้าเห็นก็ยังนึกสงสัย แต่ก็ยังรุดไปเผื่อว่าจะใช่”

“ใครเลยจะคิดว่ายังช้าไปก้าวหนึ่ง พี่ใหญ่ข้าตายไปแล้ว ข้ากลับไปแล้วจะอธิบายต่อคนในครอบครัวอย่างไรดี!”

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้น สุดท้ายก็เป็นลมหมดสติไปทั้งอย่างนั้น

ฉู่จวินถิงเห็นหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ล้มมาทางตนเองก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขณะเดียวกันก็ดึงตัวฉู่เทียนเช่อมาทางนี้

ฉู่เทียนเช่อประคองหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ที่หมดสติไป แล้วเหลือบมองฉู่จวินถิงอย่างอดไม่ได้ “?”

“เสด็จพี่ ข้ายังต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง แม่นางหลิงเสียใจมากเกินไปจนหมดสติ ท่านพานางไปพักผ่อนบนรถม้าก่อนเถอะ”

ฉู่เทียนเช่อมองหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ในอ้อมอก ต่างจากก่อนหน้านี้ที่อยากแต่งงานกับนาง ตอนนี้เพียงรู้สึกว่านี่คือเผือกร้อนลวกมือชัดๆ!

ถ้าปัญหาที่เมืองไห่เทียนรวมถึงเมืองผิงหยางเกี่ยวข้องกับพวกนาง ถ้าอย่างนั้นก็คงฉิบหายจริงๆ แล้ว!

……

หลังจากซ่งรั่วเจินช่วยทำแผลให้ซ่งหลินเสร็จก็ไปช่วยทำแผลให้คนอื่นๆ ทีละคน

ไป๋จื่อและชิงเถิงคอยเป็นลูกมือช่วยเหลืออยู่ข้างๆ จึงทำแผลได้รวดเร็วมาก