บทที่ 842

ยิ่งไปกว่านั้น ลั่วหวยหลี่เองก็เป็นคนจิตใจดี เป็นคู่ที่เหมาะสมอย่างแท้จริง!

“เนี่ยนชูมีคนภายในใจแล้วหรือไม่? หากไม่มี ไม่สู้ให้เด็กทั้งสองคนได้ทำความรู้จักกัน?”

เยี่ยนชิงอวี้สบมองสีหน้าจางเหวินก็รู้ว่าความคิดของนางเหมือนกับตนเอง ใบหน้าเผยรอยยิ้ม

นับตั้งแต่ได้เห็นชิงอินและเยี่ยนโจวมีความสัมพันธ์อันดีถึงเพียงนี้ นางก็คิดว่าคู่รักในวัยเยาว์ที่รู้จักกันตั้งแต่เด็กเข้ากันได้ไม่เลว

จางเหวินเหลือบมองเนี่ยนชูแวบหนึ่ง เห็นนางมิได้ปฏิเสธจึงพูดยิ้มๆ “เด็กหน้าบาง ตอนนี้น่ากลัวว่าเขินอายเกินกว่าจะพูด มิสู้นัดพวกเขาออกไปเที่ยวเล่นด้วยกัน”

“ไม่เลวๆ หวยหลี่คนนี้รู้จักสถานที่น่าสนใจไม่น้อย พวกเจ้าคนหนุ่มสาวสามารถไปเที่ยวเล่นได้ เชื่อว่าจะต้องชอบแน่”

ใบหน้าเยี่ยนชิงอวี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม หากการจับคู่นี้สำเร็จ นั่นก็ดีเหลือเกิน

ลั่วกั๋วกงทางด้านข้างกลับไม่มีความเห็น เดิมทีหวยหลี่ก็ถึงวัยแต่งงานแล้ว แม้ว่าจางเหวินหย่าร้าง แต่คนสง่างามน่าเลื่อมใส ไม่ว่าเนี่ยนชูหรือเฉิงเจ๋อก็ล้วนสั่งสอนออกมาได้ดีมาก เดิมทีก็ไม่ต้องกังวล

ซ่งรั่วเจินนั่งรับชมอยู่ทางด้านข้างเงียบๆ นางและลั่วหวยหลี่ได้ติดต่อกันมากที่สุดก็เป็นตอนงานแต่งของพี่สะใภ้และพี่ใหญ่ยังไม่ถูกกำหนด

ไม่พูดไม่ได้ ลั่วหวยหลี่เป็นคนจริงจังอย่างมากคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้เป็นเด็กติดสอยห้อยตามซ่งเยี่ยนโจว ต่อมาเห็นซ่งเยี่ยนโจวทำผิดต่อพี่สาวบ้านตนจึงรู้สึกทั้งรักทั้งชัง

ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าเขามีชาติกำเนิดสูงศักดิ์ กลับไม่ใช้คนเจ้าชู้ อุปนิสัยเองก็ดีมาก เป็นคนดีมากคนหนึ่งอย่างแท้จริง

เพียงแต่ หลังนางสังเกตเห็นสีหน้าสุขุมลุ่มลึกยิ่งกว่าสายน้ำของอวิ๋นเฉิงเจ๋อแล้ว ก้มหน้าลงอย่างอดไม่ได้ หากไม่ก้มหน้า นางต้องไม่อาจเก็บรอยยิ้มไว้ได้แน่

เพราะนางนั่งเยื้องฝั่งตรงข้ามอวิ๋นเฉิงเจ๋อ ส่วนเนี่ยนชูนั่งอยู่ข้างกายนาง ดังนั้นจึงสามารถสังเกตเห็นสายตาที่มองมาบ่อยๆ นั้นได้อย่างชัดเจน

โดยเฉพาะหลังท่านป้าทั้งสองเอ่ยเรื่องแต่งงาน แม้ว่าอวิ๋นเฉิงเจ๋อไม่พูดอะไร แต่กลับจับจ้องเนี่ยนชูตาเขม็ง