บทที่ 853

เดิมนั้นลั่วหวยหลี่กำลังลังเลอยู่ว่าคนทั้งสี่บังเอิญมาเจอกันเช่นนี้ควรทำอย่างไรดี

ตามหลักแล้วควรเชิญพวกเขามานั่งด้วยกัน แต่วันนี้ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะเชิญเนี่ยนชูมาดูงิ้วด้วยกันได้ ถ้าต้องนั่งด้วยกันสี่คนก็ไม่ต่างจากสูญเสียโอกาสดีๆ แบบนี้ไป

ครั้นได้ยินข้อเสนอของอวิ๋นเนี่ยนชู เขาก็รีบพยักหน้าทันที “ใช่แล้ว งิ้วกำลังจะเริ่มแล้ว รีบหาที่นั่งสักที่นั่งลงเถอะ”

หวงซือถิงมองไปทางอวิ๋นเฉิงเจ๋อโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเขาจะยินดีดูด้วยกันกับตนเองหรือไม่

ความจริงนางรู้ว่าคุณชายอวิ๋นไม่ได้ชอบนาง การพบกันคราวก่อนก็เป็นเพราะใช้วิธีการตุกติก หากไม่ทำเช่นนั้นก็คงไม่มีโอกาสได้พบอวิ๋นเฉิงเจ๋อ

นางรู้ว่าทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม แต่ในเมื่อคุณชายอวิ๋นไม่มีคนในดวงใจ นางก็สามารถทำใจกล้าๆ หน่อยได้ใช่ไหมนะ?

“คุณชายอวิ๋น ที่นั่งของข้าอยู่ด้านหลัง ไม่อย่างนั้นพวกเราไปทางนั้นด้วยกันดีไหมเจ้าคะ?” หวงซือถิงเสนอขึ้นมา

อวิ๋นเฉิงเจ๋อมองใบหน้าเล็กๆ ที่เฉยเมยของอวิ๋นเนี่ยนชู อารมณ์คุกรุ่นอยู่ในดวงตา เขาเอ่ยเสียงขรึม “ไยต้องลำบากเช่นนั้น ในเมื่อมาเจอกันแล้วก็นั่งด้วยกันตรงนี้แหละ คุณชายลั่วคงไม่ถือสากระมัง?”

ลั่วหวยหลี่อึ้งไปเล็กน้อย แล้วว่า “ล้วนแต่เป็นคนคุ้นเคยกัน ย่อมไม่ถือสาอยู่แล้ว”

อวิ๋นเนี่ยนชูย่นจมูก ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดอยู่ดีๆ ญาติผู้พี่ก็อยากนั่งด้วยกันกับพวกตน ต้องมาทำให้นางแสลงใจต่อหน้านางให้ได้เลยหรือ?

ซ่งรั่วเจินมองสนามรบตรงหน้าแล้วก็อดจุ๊ปากทอดถอนใจไม่ได้ “สี่คนนี้อยู่ด้วยกันแล้วน่าดูจริงๆ งิ้วยังไม่ทันเริ่มแท้ๆ แต่พวกเรากลับได้ดูงิ้วโรงใหญ่กันแล้ว”

“พี่สี่ เมื่อครู่พี่ยังพูดไม่จบนี่ เป็นเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?”

“ได้ยินว่าเมื่อก่อนป้าจางมีสหายคนหนึ่ง ลูกชายของตัวเองกับลูกสาวบุญธรรมคบหากัน บ้านนั้นไม่พอใจอย่างมาก รู้สึกว่าลูกสาวบุญธรรมล้ำเส้นเกินไป”

“ก่อนหน้านี้เห็นว่าชาติกำเนิดนางไม่ดีจึงรับเลี้ยงด้วยความปรารถนาดี คิดไม่ถึงว่าจะมาพัวพันกับลูกชายตัวเองเข้า ป้าจางก็คงจะอยู่ด้วย ความคิดจึงเหมือนกับนายหญิงบ้านนั้น”