บทที่ 863

“ในเมื่อคุณชายจ้าวกล่าวชัดเจนถึงเพียงนี้แล้วว่าไม่ต้องการให้พวกเราช่วย หากว่าตามที่ข้าคิด พวกเราก็ไปกันเถิด”

ซ่งรั่วเจินเหลือบมองจ้าวซวี่ไป๋ที่อารมณ์กำลังเดือดดาลแวบหนึ่ง ด้วยสภาพร่างกายของเขาในยามนี้ หากยังคงโต้เถียงต่อไปเช่นนี้อีกเพียงไม่กี่คำ ก็ไม่จำเป็นต้องให้ฉู่อวิ๋นกุยลงมือ ตัวเขาเองคงจะโมโหจนหมดสติไปเอง

สีหน้าของฉู่อวิ๋นกุยเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พี่สะใภ้…”

ซ่งรั่วเจิน “???” เหตุใดจึงเรียกว่าพี่สะใภ้เล่า!

ฉู่จวินถิงสบสายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงของซ่งรั่วเจิน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “เชื่อฟังพี่สะใภ้ของเจ้าเถิด”

ฉู่อวิ๋นกุย “!!!”

นายหญิงจ้าวเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งร้อนใจ “แม่นางซ่ง ตอนนี้สมองของซวี่ไป๋ไม่สมประกอบนัก เจ้าอย่าได้โกรธเขาเลย ขอร้องล่ะ โปรดช่วยเขาด้วยเถิด!”

“ท่านป้าอย่าได้ร้อนใจไป พวกเราออกไปแล้วค่อยคุยกันเถิด” ซ่งรั่วเจินกล่าวปลอบโยน

นายหญิงจ้าวพยักหน้า ก่อนเดินตามออกจากเรือนไปด้วยความสับสนและจนปัญญา

“บัดนี้คุณชายจ้าวมีแต่เรื่องของสตรีนางนั้นอยู่เต็มหัว พวกเราจะกล่าวสิ่งใดไปก็ล้วนไร้ประโยชน์ ยันต์ใบนี้มอบให้ท่าน”

ซ่งรั่วเจินหยิบยันต์ออกมาแผ่นหนึ่งแล้วส่งให้แก่นายหญิงจ้าว ก่อนจะกล่าวว่า “คืนนี้ ใช้โอกาสในยามที่เขาหลับสนิท แอบนำยันต์แผ่นนี้ไปติดไว้ที่หัวเตียงของเขาก็พอ

เมื่อถึงวันพรุ่งนี้ พวกเราก็มิจำเป็นที่จะต้องร้อนใจไป เขาย่อมจะเป็นฝ่ายมาขอความช่วยเหลือจากพวกเราเอง”

นายหญิงจ้าวดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะรีบรับยันต์มาด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณแม่นางซ่งยิ่งนัก!”

“ได้รับมอบหมายก็ต้องทำให้สุดความสามารถ มิจำเป็นต้องเกรงใจ” ซ่งรั่วเจินยิ้มเบา ๆ สำหรับนางแล้วเรื่องเช่นนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย มิได้เปลืองแรงอันใดเลย

ซ่งจิ่งเซินมองภาพนี้ แล้วรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก น้องหญิงห้ามีความสามารถถึงเพียงนี้เชียวหรือ นางช่างเก่งกาจนัก!

หลังจากพวกเขากินอาหารเย็นร่วมกันที่หอสุราแล้ว ฉู่จวินถิงจึงพาซ่งรั่วเจินกลับไปส่ง