บทที่ 868

“หรือท่านจำไม่ได้แล้วว่าตอนเด็กเรียกขานข้าเยี่ยงไร?”

ภายในสมองจ้าวซวี่ไป๋ปรากฏภาพสมัยยังเด็กของทั้งคู่

“เหมียวเหมียว น้องหญิงเหมียวเหมียว”

เขาเรียกเฉียนชิ่งเหมียวเช่นนี้มาโดยตลอด...

“ใช่แล้ว ข้าก็คือน้องหญิงเหมียวเหมี่ยวของท่านอย่างไรเล่า สมัยเด็กพวกเราเล่นด้วยกัน ท่านเป็นสามี ข้าเป็นฮูหยินของท่านมาโดยตลอดอย่างไรเล่า!”

ดวงตาผีสาวเริ่มมีเลือดไหล “เป็นท่านพูดว่าโตแล้วจะแต่งกับข้า ท่านสมควรเป็นสามีของข้าสิ!”

พูดไป สีหน้าคลุ้มคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ ภายในสายตาเจือความมุ่งมั่นจะต้องได้มาครอบครอง

“ข้าอยู่เพียงลำพังเหงามากเกินไปแล้ว ท่านจะต้องเป็นสามีข้า อยู่ร่วมกับข้าตลอดชีวิต!”

ครู่ต่อมา จ้าวซวี่ไป๋เห็นผีสาวโผเข้าหาเขาอย่างกะทันหัน เล็บของนางคมมากเป็นพิเศษ หากแทงเข้าคอของเขา เขาจะต้องตายแน่!

“อ๊าก...”

เขาตกใจกลัวจึงวิ่งหนี กลับพบว่าผีสาวเร็วยิ่งกว่าเขามาก เดิมทีเขาก็หนีไม่รอด ดิ้นพล่านต้องการตื่นขึ้น กลับพบว่าพยายามไปก็ไร้ผล

“ล้มเลิกความคิดเถอะ ท่านตื่นขึ้นมาไม่ได้หรอก”

เฉียนชิ่งเหมียวอ่านความคิดของเขาออก พูดเยาะหยัน “หรือว่าระยะนี้ท่านไม่สังเกต ช่วงเวลาตื่นนอนของท่านสั้นลงทุกที ช่วงเวลาที่อยู่กับข้านานมากขึ้นเรื่อยๆ?”

“รอได้อยู่กับข้าอย่างแท้จริง ท่านก็ไม่มีวันตื่นอีกแล้ว...”

จ้าวซวี่ไป๋มีเหงื่อเย็นผุดเต็มหลัง ภายในสายตาของเขาเปี่ยมความตกตะลึงและว้าวุ่น ความหวาดกลัวครอบงำเขาเอาไว้ “ไม่ ไม่...”

“เดิมทีข้าอยากให้ท่านฝันหวานนานอีกหน่อย ต่อให้ตายไปก็ไม่ทรมาน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกท่านจะมีฝีมือ เช่นนั้นข้าก็ทำได้เพียงเอาชีวิตท่านไปล่วงหน้าแล้ว!”

ชั่วขณะมือของเฉียนชิ่งเหมียวกำลังจะแทงเข้าหัวใจของจ้าวซวี่ไป๋ จู่ๆ แสงทองก็ปรากฏขึ้น ราวกับมีเกราะที่มองไม่เห็นดีดนางออกไป

“ปึง!”