บทที่ 873

นายหญิงจ้าวนึกถึงเฉียนหย่าหลินที่เมื่อวานตั้งใจมาทำลายโดยเฉพาะ น่ากลัวว่าเดิมทีก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว กังวลซ่งรั่วเจินจะทำลายแผนของพวกเขาจึงขัดขวางไว้

ซ่งรั่วเจินจิกนิ้วทำนาย สายตาสะท้อนแววรังเกียจ “ชายารองเช่ออ๋องนี้ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ”

ชั่วขณะฉู่จวินถิงได้ยินถ้อยคำนี้ คล้ายเข้าใจบางอย่างในทันใด สายตาเย็นชาลง “ดูท่าแล้ว พวกเราประเมินนางต่ำเกินไป”

ในเวลาเดียวกัน จ้าวซวี่ไป๋ได้พบเฉียนชิ่งเหมียวอีกครั้ง

เพียงแต่แตกต่างจากรูปร่างบิดเบี้ยวก่อนหน้านี้ เฉียนชิ่งเหมียวกลับมามีรูปร่างเหมือนตอนพลัดตกน้ำอีกครั้ง

“พี่ซวี่ไป๋ ท่านมาหาข้าหรือ?” แม่นางน้อยเอ่ยปาก ใบหน้าเล็กน่ารักเจือความอ่อนเยาว์

จ้าวซวี่ไป๋รู้สึกเพียงอาการปวดแสบแผ่ออกจากหัวใจสู่ปลายจมูก จากนั้นก็กลายเป็นน้ำตา ขอบตาแดงโดยไม่รู้ตัว

“น้องหญิงเหมียวเหมียว เป็นข้าทำผิดต่อเจ้า!”

“ขอโทษ ขอโทษจริงๆ”

เฉียนชิ่งเหมียวเดินมาหยุดต่อหน้าจ้าวซวี่ไป ยื่นมือออกมาจับมือของเขา กลับพบว่าชั่วขณะจะสัมผัสกันนั้น แสงสายหนึ่งสว่างขึ้นมา คล้ายแสงสายนั้นขวางกั้นไม่ให้นางแตะต้องเขาได้

นางมองมือของตน คล้ายเข้าใจความแตกต่างระหว่างคนกับวิญญาณ พูดว่า “พี่ซวี่ไป๋ ในน้ำหนาวมากเหลือเกิน ข้าไม่อยากอยู่ในนั้นตลอดไป ท่านสามารถช่วยข้าได้หรือไม่?”

“น้องหญิงเหมียวเหมียว เจ้าสามารถบอกข้าได้หรือไม่ว่าตกลงตอนนั้นเกิดเรื่องใดขึ้น? เจ้าไม่ระวังพลัดตกน้ำด้วยตนเอง หรือมีคนทำร้ายเจ้า?” จ้าวซวี่ไป๋รีบเอ่ยถาม

ใบหน้าเฉียนชิ่งเหมียวเผยสีหน้าหวาดกลัว เจือความหวาดระแวงหลายส่วน “ข้าไม่ได้พลัดตกน้ำ มีคนผลักข้าจากทางด้านหลัง”

สีหน้าจ้าวซวี่ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย แม่นางซ่งพูดถูกจริงเสียด้วย!

ปีนั้นมีคนตั้งใจทำร้ายเหมียวเหมียวจนตาย พวกเขาเหล่านี้ถึงขั้นไม่รู้!

“เหมียวเหมียว เช่นนั้นเจ้ารู้ว่าใครผลักเจ้าตกน้ำหรือไม่? ข้าจะช่วยจับตัวฆาตกรออกมาลงโทษตามกฎหมาย!”

สายตาจ้าวซวี่ไป๋ร้อนใจขึ้นมา คล้ายเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดหลายปีมานี้เหมียวเหมียวจึงติดอยู่ที่นี่ เพราะนางยังไม่ได้รับความเป็นธรรมคืนมา