บทที่ 89

“เจินเอ๋อร์ อาการของพี่ใหญ่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” หลิ่วหรูเยียนถาม

“ท่านแม่วางใจเถิดเจ้าค่ะ พี่ใหญ่จะฟื้นในวันพรุ่ง แต่เรายังจับตัวคนร้ายไม่ได้ อีกฝ่ายอยู่ในเงามืด ขณะที่เราอยู่ในที่แจ้ง”

“ข้าคิดว่าควรจะทำเรื่องอาการของพี่ใหญ่ให้ดูร้ายแรงกว่านี้ บอกว่าพี่ใหญ่ยังคงไม่ฟื้นและไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะฟื้น แบบนี้น่าจะปลอดภัยยิ่งขึ้น”

หลิ่วหรูเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก “เจ้าพูดถูกแล้ว ทำตามที่เจ้าว่ามาเถิด”

“พี่รอง สืบเรื่องไปถึงไหนแล้วเจ้าคะ?”

“พี่ใหญ่ของเราในช่วงนี้ก็อยู่แต่ในเรือน ไม่เคยออกไปไหนเลย และมีเพียงคนรับใช้ไม่กี่คนที่ดูแลอยู่ในเรือนนี้”

“ทว่าอาหารที่ส่งมาจากครัวนั้น จำต้องตรวจสอบให้ถี่ถ้วนว่าระหว่างทางมีผู้ใดลอบแตะต้องหรือไม่”

“มีคนฆ่าตัวตาย!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงหวีดร้องดังมาจากด้านนอก

ซ่งรั่วเจินและคนอื่น ๆ มองหน้ากัน เกรงว่าคนร้ายน่าจะโดนฆ่าปิดปากแล้ว

“นี่คือชิงซง เป็นคนจากห้องครัว เขาเป็นคนที่นำอาหารมาให้พี่ใหญ่ ดังนั้นผู้ที่วางยาพิษก็น่าจะเป็นเขา”

ซ่งอี้อันหน้าถมึงทึง เมื่อครู่เขาให้คนตรวจสอบ พบว่ามีคนหายไปหนึ่งคน และเมื่อส่งคนออกไปตามหาก็พบว่าคนผู้นั้นได้ผูกคอตายไปเสียแล้ว

“บ้านของชิงซงประสบปัญหาเรื่องเงินมาระยะหนึ่งแล้ว พวกเราล้วนรู้ว่าเขาขัดสน ข้าเองก็เพิ่งให้เงินเดือนล่วงหน้าแก่เขา ไม่คิดว่าเขาจะกล้าคิดร้ายต่อคุณชายใหญ่เช่นนี้”

เมื่อพ่อบ้านตระกูลซ่งเห็นศพของชิงซงก็เข้าใจทุกอย่าง สีหน้าของเขายิ่งดูแย่ลง

“ให้คนที่ไว้ใจได้สองคนมาดูแลพี่ใหญ่ให้ดี อาหารก็ให้แม่ครัวสองคนมาปรุงที่นี่ ส่วนคนอื่นห้ามเหยียบเข้ามาในเรือนแม้แต่ก้าวเดียว” ซ่งรั่วเจินเอ่ยกำชับ

“ขอรับ คุณหนู”

คืนนั้น ทุกคนต่างนอนหลับไม่สนิท

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อซ่งเยี่ยนโจวฟื้นขึ้นมา ก็เห็นซ่งรั่วเจินและคนอื่น ๆ ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าที่มีรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด

“พวกเจ้า...พวกเจ้าทำอะไร...”

“พี่ใหญ่ ท่านฟื้นแล้ว!” ซ่งจืออวี้อดไม่ได้ที่จะร้องไห้

ซ่งเยี่ยนโจว “...?”

ซ่งรั่วเจิน “...” พี่สามเจ้าน้ำตาเสียจริง