บทที่ 902

นางที่เป็นน้าได้เห็นแล้วก็ชอบมากนัก!

“นี่เจ้ากำลังขู่ข้า?” ฮองเฮาพูดอย่างเหลือจะเชื่อ

“ลูกไม่ได้ขู่ ที่พูดไปก็คือความจริงพ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าฉู่จวินถิงจริงจัง สุ้มเสียงจริงใจ “อันที่จริงไม่ขอปิดบังเสด็จแม่ เริ่มแรกเป็นลูกชอบรั่วเจิน เดิมทีนางก็ไม่ยินดีเข้ามาข้องเกี่ยว”

“ชาตินี้ลูกไม่เคยชอบแม่นางคนหนึ่งมาก่อน หลังได้รู้จักนางแล้วถึงคิดว่าอดีตที่ผ่านมามีส่วนหนึ่งขาดไป”

“ลูกทุ่มเทพยายามอย่างหนัก นี่ถึงทำให้นางยอมมอบโอกาสให้ได้”

สีหน้าฮองเฮาแข็งทื่อดุจเหล็ก ก่อนหน้านี้ฉู่จวินถิงเองก็เคยพูดเช่นนี้ ทว่านางไม่เชื่อ

แม่นางคนใดจะปฏิเสธโอกาสอันดีเช่นนี้?

ยิ่งไม่ต้องพูดว่าจวินถิงดีไปหมดทุกอย่าง เป็นที่หมายปองของแม่นางมากมายภายในเมืองหลวง หวังว่าจะได้แต่งงานกับเขา เกียรติยศนี้ตกลงที่ซ่งรั่วเจิน ไฉนเลยนางจะไม่เต็มใจ?

“เสด็จแม่ เพียงเพราะลูกเป็นลูกชายของท่าน ท่านถึงคิดว่าข้าดีมาก”

“ผลัดเปลี่ยนตำแหน่งกัน หากท่านเป็นรั่วเจิน สกุลซ่งไม่ขาดเงินทอง ปกติดื่มกินสวมใส่ล้วนเป็นของดีที่สุด มิหนำซ้ำบิดาและพี่ชายล้วนอยู่ในราชสำนัก มีความสามารถอย่างมาก”

“ไม่ว่านางแต่งกับใคร ชีวิตก็ไม่มีวันย่ำแย่ มีบิดาพี่ชายสนับสนุน แม่สามีและสามีล้วนไม่มีวันทำให้นางลำบาก แต่จะยิ่งรักใครเอ็นดูนาง”

“ทว่าแต่งงานกับลูก ไม่เพียงต้องถูกดึงเข้ามาพัวพันกับความขัดแย้ง ยังต้องทุกข์ใจอีกด้วย”

ฉู่จวินถิงยิ้มเยาะตนเอง “เสด็จแม่ เปลี่ยนเป็นท่าน ท่านจะเลือกเช่นไร?”

เดิมทีฮองเฮาก็ไม่เชื่อคำพูดฉู่จวินถิง เพียงแต่บัดนี้คิดถึงชีวิตของซ่งรั่วเจินในสกุลซ่ง กลับต้องการสิ่งใดได้สิ่งนั้นจริง

วังหลวงในสายตาคนมากมายคือสิ่งที่คนเอื้อมไม่ถึง แต่หลังเข้าวังมาแล้วถึงได้รู้ว่าชีวิตภายในวังไม่อาจเทียบความอิสระภายนอกได้ ถูกกักขังไว้ภายในกำแพงสี่เหลี่ยม