บทที่ 91

“พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้กังวลไปเลย น้องหญิงห้าของเรามีฝีมือการแพทย์ล้ำเลิศ ในเมื่อนางรักษาดวงตาข้าได้ ก็ย่อมสามารถทำให้ท่านกลับมายืนได้อีกครั้ง”

ซ่งอี้อันเบนสายตาไปด้านข้าง เขารู้ว่าพี่ใหญ่มีปมนี้อยู่ในใจมากที่สุด

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาที่ดำขลับดุจหยกดำของซ่งเยี่ยนโจวก็ฉายแววแห่งความหวังขึ้นมา แต่ยังคงเจือด้วยความกังวลอยู่บ้าง

เขาผ่านความผิดหวังมามากเกินไป จนไม่กล้าคาดหวังต่อสิ่งใดอีกแล้ว

“พี่ใหญ่ เมื่อวานตอนที่ท่านหมดสติไป ข้าได้ตรวจดูขาท่านแล้ว ขาของท่านสามารถรักษาให้หายได้”

ซ่งรั่วเจินยืนยันคำตอบอย่างมั่นใจ

แววตาของซ่งเยี่ยนโจวฉายแววไม่เชื่อ “จริงหรือ?”

“พี่ใหญ่ ข้าไม่มีทางหลอกท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินยิ้มเบา ๆ “แต่ว่าพี่ใหญ่ สถานการณ์ของท่านร้ายแรงกว่าพี่รอง พี่รองสูญเสียการมองเห็นเพราะถูกกระแทกที่ศีรษะ ทำให้เกิดก้อนเลือดในสมอง”

“เมื่อข้าฝังเข็มละลายก้อนเลือดในสมองแล้ว สายตาของพี่รองก็กลับมามองเห็นได้”

“ส่วนขาของท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ กระดูกหัวเข่าบางส่วนแตกละเอียด ดังนั้นการรักษาจำเป็นต้องใช้เวลา ไม่อาจใจร้อนได้”

ซ่งเยี่ยนโจวรู้ถึงสภาพขาของตนเองดี เพราะหมอเกือบทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน

ครั้งนั้นที่เขาพลัดตกจากหลังม้า เข่าทั้งสองล้มลงกระแทกพื้น จนถึงบัดนี้ความเจ็บปวดจากกระดูกหัวเข่าที่แตกละเอียดยังคงฝังลึกในความทรงจำของเขา

“น้องหญิงห้า ขาคู่นี้ของข้ารักษาได้จริงหรือ?”

ซ่งเยี่ยนโจวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ความจริงแล้ว ข้ายอมรับสภาพของตนเองได้แล้ว เจ้าไม่ต้องพยายามปลอบข้าด้วยการ...”

“พี่ใหญ่ ข้าเป็นน้องสาวของท่าน ย่อมเข้าใจความรู้สึกของท่านในช่วงเวลานี้มากที่สุด”

“หากไม่ใช่ความจริง ไยข้าต้องหลอกลวงท่าน ให้ท่านต้องเจ็บปวดจากความผิดหวังอีกครั้งหนึ่งด้วยเล่า?”

ซ่งรั่วเจินพูดด้วยสายตาจริงจัง​ “เชื่อข้าเถิด หลังจากที่ข้าฝังเข็มให้ท่าน ขาของท่านจะค่อย ๆ ฟื้นความรู้สึกกลับมา และการที่ท่านจะลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น”

ซ่งเยี่ยนโจวจ้องมองความจริงจังในแววตาใสกระจ่างของนาง ดวงตาของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะควบคุม

“น้องหญิงห้า ขอบใจเจ้ายิ่งนัก”