บทที่ 920

ฉู่มู่เหยาเห็นท่าทางเหมือนคนรักที่ในที่สุดก็สมหวังเสียทีของพวกฉู่จวินถิงสองคน ดวงตาก็ฉายแววอิจฉา ภาพเสิ่นหวยอันปรากฏขึ้นมาในความคิดโดยไม่รู้ตัว

นางก็ถึงวัยออกเรือนแล้วเหมือนกัน

หลายวันก่อนนางได้ยินเสด็จแม่กับแม่นมพูดถึงเรื่องนี้ แต่บรรดาคุณชายที่ทั้งคู่พูดถึง นางไม่สนใจเลยสักนิด

ในหัวปรากฏภาพเสิ่นหวยอันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คืนวานหลังเมาสุรา เขาพูดความในใจออกมาอย่างอดไม่ไหว นางค่อยรู้ว่าที่แท้เขาก็ชอบตนเองมาโดยตลอด แต่ติดที่ฐานะจึงไม่กล้าพูดออกมา

ก่อนหน้านั้นไปอีก ตอนที่พวกนางพบกันครั้งแรก เสิ่นหวยอันก็ชอบนางแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงพยายามคิดหาวิธีมาอยู่ข้างกายนาง

คืนวานนี้ ภาพต่างๆ ตั้งแต่พวกนางรู้จักกันโผล่เข้ามาในความคิดของนางไม่หยุด

สิ่งดีๆ ที่เขาทำให้นาง นางล้วนเห็นอยู่กับตา ทุกความห่วงใยและความเอาใจใส่ล้วนทำให้นางรู้สึกหวั่นไหว

คิดถึงตรงนี้ ฉู่มู่เหยาคล้ายกับว่าจะตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอารมณ์ดียิ่ง นางพูดความคิดของตนเองออกมา

“ความจริง...ข้าก็มีคนในดวงใจแล้วเหมือนกันเจ้าค่ะ”

ชั่วขณะที่ฉู่มู่เหยาพูดออกมา ห้องที่เดิมทีกำลังคึกคักราวกับว่าเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา

ซ่งรั่วเจิน ฉู่จวินถิงรวมถึงฉู่อวิ๋นกุยสามคนสบตากัน ลางสังหรณ์ไม่สู้ดีแพร่กระจายออกมาในใจ

ฉู่อวิ๋นกุย แย่แล้ว น้องสาวข้าตาบอดจริงๆ ด้วย...

ฉู่จวินถิงมุ่นคิ้วน้อยๆ เขาส่งคนไปสืบเรื่องเกี่ยวกับเสิ่นหวยอันมาแล้ว ทั้งยังรู้นิสัยใจคอของคนผู้นี้

เป็นลูกอนุของตระกูลเสิ่น ความจริงเสิ่นหวยอันก็มีความสามารถอยู่บ้างเหมือนกัน เรียนหนังสือได้ไม่เลว ทั้งยังขยันหมั่นเพียร แต่นิสัยกลับไม่ค่อยดี