บทที่ 922

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ตบมือของนาง แล้วดึงนางไปนั่งในห้อง “ตอนนี้ในหัวใจเจ้ากำลังคิดถึงเขา ย่อมรู้สึกว่าสิ่งใดก็ทนได้ทั้งนั้น”

“ยายถามเจ้าหน่อยเถิด เสื้อผ้าที่เจ้าสวมใส่อยู่ทุกวันล้วนแต่เป็นของดีที่สุด เนื้อผ้าหยาบไปเพียงนิด เจ้าสวมใส่ก็รู้สึกไม่สบายตัวแล้ว เรื่องอาหารการกินข้าก็จะไม่พูดแล้ว แค่น้ำปรุงกับแป้งที่เจ้าทาก็เป็นของล้ำค่าที่สุดทั้งนั้น”

“กลัวก็แต่สกุลเสิ่นคงจะไม่เคยซื้อของเหล่านี้เลย ถึงตอนนั้นหากเจ้าจะแต่งงานกับเขาจริง ๆ ของเหล่านี้เจ้าก็จะไม่มีอีกต่อไป”

“สตรีแต่งงานตามสามีไป แม้เจ้าจะเคยเป็นองค์หญิง แต่เมื่อเจ้าแต่งงานก็จะเป็นฮูหยินของบุตรภรรยารองของสกุลเสิ่น ในงานเลี้ยงที่ผ่านมา เจ้าได้สังเกตดูดี ๆ บ้างหรือไม่?”

“ในงานใหญ่ ๆ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าร่วม การแต่งงานของสตรีมิใช่เรื่องง่าย ๆ เช่นนั้นมาแต่ไหนแต่ไร เจ้าคิดถึงสิ่งเหล่านี้หรือไม่?”

เดิมทีฉู่มู่เหยาที่มีท่าทีแน่วแน่อย่างถึงที่สุด เมื่อฟังคำพูดเหล่านี้แล้วค่อย ๆ ใจเย็นลง

ซ่งรั่วเจินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ฮูหยินผู้เฒ่าลู่เป็นผู้มีปัญญาจริง ๆ มีนางพูดกล่อมน่าจะทำให้มู่เหยาสามารถคิดได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมื่อพวกเขาทำให้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเสิ่นหวยอันออกมา มู่เหยาก็จะสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนเป็นแน่

“ฮองเฮา ท่าทีของเจ้าต้องปรับปรุงบ้างแล้ว พูดกับลูกจะใจร้อนเช่นนี้ไปทำไม?”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่มองไปยังฮองเฮาอย่างเอือมระอา นางรู้จักบุตรีผู้นี้ของตนดีเกินไปจริง ๆ สำหรับผู้อื่นอาจจะดีกว่านี้หน่อย อย่างไรก็เป็นท่าทีของฮองเฮา

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวนางมักจะใจร้อนได้ง่าย ๆ

สีหน้าของฮองเฮายังคงเคร่งขรึม “สิ่งที่ข้าพูดไปไม่ผิดเลย เสิ่นหวยอันผู้นั้นอายุก็มิใช่น้อย ๆ แล้ว หากมีความสามารถจริง ๆ การสอบเคอจวี่ในครั้งนี้ก็ควรติดแล้ว!”

“นางเองก็ไม่รู้จักมองบุตรชายรองของสกุลซ่งบ้าง ซ่งอี้อันแม้จะยังไม่ได้เข้าร่วมการสอบเคอจวี่ แต่ชื่อเสียงในสำนักศึกษาหลวงก็เป็นที่เลื่องลือ คนที่มีความสามารถ แม้จะยังไม่ได้เข้าร่วมการสอบเคอจวี่ ชื่อเสียงก็เลื่องลือออกมาแต่เนิ่น ๆ แล้ว”

“นางยังเอาแต่พูดว่าเขามีความสามารถ มีความสามารถ แม้แต่รายชื่อยังถูกติดประกาศเลยงั้นหรือ?”

ฉู่อวิ๋นกุยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “หึ” ออกมาครั้งหนึ่ง