บทที่ 934

หากรู้ตั้งแต่แรก ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีวันบอกเสด็จแม่ บัดนี้ทุกคนล้วนรู้แล้ว นางไม่มีหน้าหลงเหลือแล้วจริงๆ

“ญาติผู้พี่ แม้พูดว่าพวกเราแยกบ้านกันแล้ว แต่อย่างไรเสียก็มีบรรพบุรุษคนเดียวกัน ท่านก็แค่ไม่พอใจที่คุณชายเสิ่นเปิดร้านปิ้งย่าง ไม่ถึงขั้นต้องพูดจาว่าร้ายพวกเราต่อหน้าองค์หญิงหรอกกระมัง?”

ซ่งปี้อวิ๋นเห็นทุกคนพูดเรื่องระหว่างนางและเสิ่นหวยอันออกมาแล้ว รู้สึกร้อนใจอย่างอดไม่ได้

ฉู่มู่เหยาสั่งให้คนโบยเขาไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นความรักของพวกเขาอยู่ในสายตา เช่นนั้นก็ไม่สามารถปล่อยให้เรื่องลุกลามไปมากกว่านี้ได้อีก หาไม่แล้วสิ่งที่เสียหายก็คือชื่อเสียง

“พวกเจ้าเปิดร้านปิ้งย่าง เหตุใดพวกเราต้องไม่สบอารมณ์ด้วยเล่า?” จู่ๆ ซ่งจิ่งเซินก็ถามกลับ

ซ่งปี้อวิ๋นเผยท่าทางแข็งกระด้าง ย่อมรู้ว่าถ้อยคำนี้ของซ่งจิ่งเซินคือจงใจชี้นำนางให้พูดออกมาว่าเลียนแบบ เพียงแต่ระหว่างเลียนแบบและตั้งใจทำลายชื่อเสียงขององค์หญิงความผิดสองข้อนี้ ย่อมต้องเลือกอย่างแรก

คนเลียนแบบสกุลซ่งไม่ได้มีเพียงพวกเขาสองคน ไม่มีผู้ใดกำหนดว่ามีเพียงสกุลซ่งสามารถขายปิ้งย่างได้ พวกเขาเองก็สามารถขายได้เช่นเดียวกัน

“ข้ารู้ร้านปิ้งย่างสกุลซ่งของพวกท่านขายดีมาก เห็นคุณชายเสิ่นเลียนแบบร้านปิ้งย่างของพวกท่าน จะต้องไม่สบอารมณ์แน่”

“เพียงแต่กิจการของสกุลซ่งรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ ทั้งเมืองหลวง น่ากลัวว่าไม่มีกิจการของสกุลใดจะสามารถเทียบพวกท่านได้ หรือว่ายังจะตัดหนทางรอดคนให้ได้กระนั้น?”

ภายในสายตาซ่งปี้อวิ๋นเปี่ยมความไม่พอใจ ได้เห็นว่าชีวิตของพวกซ่งรั่วเจินดีมากขึ้นเรื่อยๆ แม่นางที่ถูกถอนหมั้นคนหนึ่งยังมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับฉู่อ๋อง แล้วนางเล่า?

นางอยากมีชีวิตที่ดี ยังต้องให้เสิ่นหวยอันไปเอาใจองค์หญิง สักวันหนึ่งจะสามารถกลายเป็นภรรยาหลวงที่มีศักดิ์เทียมกันของราชบุตรเขยได้

นางไม่ใช่ไม่อยากแต่งกับตระกูลสูง เพียงแต่ด้วยสถานการณ์ของสกุลซ่งพวกเขาในตอนนี้ เดิมทีก็ไม่สามารถปีนขึ้นเกาะกิ่งสูงได้!

“ตัดหนทางรอด? หากพวกเราจะทำเช่นนี้จริง เดิมทีพวกเจ้าก็เปิดร้านไม่ได้ ทั้งๆ ที่เป็นพวกเรายอมยกให้พวกเจ้า พวกเราไม่ได้ถือสาอันใด พวกเจ้ากลับเริ่มแว้งกัดเสียอย่างนั้น?”