บทที่ 948

“ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้? เมื่อก่อนอวิ๋นอ๋องไม่อยากเจอฮวนเอ๋อร์ด้วยซ้ำ แต่เจ้าก็เห็นแล้วว่าตอนนี้เขาถึงขั้นมาส่งฮวนเอ๋อร์ด้วยตัวเอง วันหน้าไม่แน่ว่าอาจชอบเข้าก็เป็นได้”

หวังเสวี่ยว่าแล้วก็แสร้งเป็นเอ่ยเตือนด้วยความปรารถนาดี “ในฐานะที่ข้าเป็นสหายสนิทของฮวนเอ๋อร์ รู้ว่าเจ้าดีต่อนางจากใจจริงถึงได้อยากช่วยเจ้า”

“ถ้าเจ้าไม่รู้จักคิดหาวิธีการ เช่นนั้นก็ช่วยอันใดไม่ได้แล้ว อย่างไรเสียถ้าฮวนเอ๋อร์เข้าจวนอวิ๋นอ๋อง ดูเหมือนว่าก็ดีเหมือนกัน”

สวี่หยวนชิงขมวดคิ้ว กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาชอบฮวนเอ๋อร์มานานขนาดนี้ ปรารถนาว่าจะได้แต่งงานกับนาง ย่อมไม่อาจมองนางแต่งงานกับคนอื่นโดยไม่ทำอะไร

ในเมื่อยามนี้ทุกอย่างยังสามารถคลี่คลายได้ อย่างนั้นมิสู้เขากลับไปบอกเรื่องนี้ต่อท่านแม่ อย่างไรเสียท่านแม่ก็ชอบฮวนเอ๋อร์มากมาโดยตลอด พวกเขาจะได้หมั้นหมายกันโดยเร็ว

“ข้าจะกลับไปบอกให้ท่านแม่ไปเจรจาสู่ขอ!” สวี่หยวนชิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ดวงตาหวังเสวี่ยสว่างวาบ ในที่สุดเจ้าหมอนี่ก็มีวิธีการเสียที!

นางมองตามทิศทางที่รถม้าของฉู่อวิ๋นกุยจากไป หลังจากบอกลากับสวี่หยวนชิงก็แอบตามไปเงียบๆ

นางไม่อาจอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป มิฉะนั้นก็จะไม่มีโอกาสโดยสิ้นเชิง ชั่วขณะนี้อดนึกเสียใจทีหลังไม่ได้ ถ้านางเคลื่อนไหวเร็วกว่านี้ กู้ฮวนเอ๋อร์จะมีโอกาสเสียที่ไหน?

วันนี้ซ่งจิ่งเซินไปตรวจตราร้านค้าเหมือนเคย แล้วไปดูการเปิดกิจการร้านไก่ย่างสกุลซ่งสาขาย่อย

ร้านยังไม่ทันเปิด ข้างนอกก็มีลูกค้าจำนวนไม่น้อยมารอแล้ว เพิ่งเปิดประตู อะไรก็ไม่จำเป็นต้องพูดทั้งนั้น เพียงเข้ามาซื้อโดยตรง

“คุณชาย ร้านค้าที่พวกเราเปิดช่วงนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ไม่จำเป็นต้องกังวลเลยขอรับ”

ผู้ดูแลมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม “หลังจากท่านปล่อยข่าวออกไปเมื่อวานก็มีคนไม่น้อยแวะมาเยี่ยมเยือน เพียงรอการเปิดร้านในวันนี้”