บทที่ 954

น่าขยะแขยงยิ่งนัก!

ตอนนี้เป็นความโชคดีของนาง แต่ด้วยเล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ พวกเขาเคยเล่นงานตน ไม่แน่ว่า ในอนาคตอาจไปเล่นงานคนอื่นอีก

พวกเขาต้องการยศถาบรรดาศักดิ์และทรัพย์สมบัติ นางก็จะให้พวกเขาต้องคว้าน้ำเหลว!

ฉู่อวิ๋นกุยกับซ่งจิ่งเซินสบตากัน ทั้งสองต่างดูออกว่าสตรีนางนี้มีแผนการอยู่ในใจ แต่ก็หาได้รีบร้อนไม่ เฝ้ารอฟังความคิดของนางอย่างใจเย็น

แต่ทว่า ฉู่มู่เหยาตบโต๊ะฉาดหนึ่ง “เรื่องนี้มอบหมายให้ข้าจัดการเอง พวกเจ้าทั้งหมดไม่ต้องออกหน้า หลังจากเจอปัญหาที่แก้ไขไม่ได้จริง ๆ พวกเจ้าค่อยช่วยข้าก็ยังไม่สาย”

“ดี เช่นนั้นก็มอบหมายให้เจ้าจัดการ!” ฉู่อวิ๋นกุยพยักหน้า

ถึงอย่างไรก็เป็นองค์หญิง คนที่สามารถใช้งานได้อยู่ในมือมีมากมายถึงเพียงนั้น ตอนนี้มู่เหยาเองก็เติบโตขึ้นแล้ว เรื่องพวกนี้ก็ควรจะเรียนรู้ว่าจะจัดการเช่นไรได้แล้ว

จวนสกุลซ่ง

ซ่งรั่วเจินตอนที่พบกับกู้ฮวนเอ๋อร์ ก็เห็นท่าทีล่องลอยของสตรีนางนี้ ราวกับว่าเกิดเรื่องที่น่ายินดีอะไรขึ้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ ออกมาเป็นระยะ ๆ

“ฮวนเอ๋อร์ เกิดเรื่องที่น่ายินดีอันใดขึ้นหรือ?”

กู้ฮวนเอ๋อร์อึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะได้สติกลับคืนมา “อะไรหรือ?”

“ข้าว่าวันนี้คงมีเรื่องที่น่ายินดีอันใดเกิดขึ้นกับเจ้า ไฉนถึงได้แอบยิ้มมิหยุด?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยขึ้น พลางกลั้นขำแทบไม่อยู่

“ไม่นี่” กู้ฮวนเอ๋อร์โบกมืออย่างเขินอาย “มิมีอะไรหรอก”

แต่ทว่า ซ่งรั่วเจินหาได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดไม่ เพียงแต่มองนางเงียบ ๆ แววตาแฝงรอยยิ้มที่ราวกับมองทะลุทุกอย่าง

เมื่อเห็นดังนั้น กู้ฮวนเอ๋อร์ก็อดไม่ได้จริง ๆ ที่อยากหาใครสักคนเพื่อเล่าความสับสนในใจ เรื่องทั้งหมดเมื่อครู่ สำหรับนางแล้วมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป อยากได้คำตอบที่แน่ชัดให้ตัวเอง แต่กลับรู้สึกว่ายังไม่ชัดเจนเท่าใดนัก