บทที่ 968

บัดนี้ได้เห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง ก็อยากจะมอบสิ่งที่นางชอบทั้งหมดมาวางไว้ต่อหน้านาง

“เสด็จพี่ มองเห็นแจกันดอกไม้อยู่ไกลที่สุดทางด้านหน้านั้นหรือไม่? ขอเพียงโยนลงเจ้านั่น ก็จะสามารถคว้าชัยชนะการแข่งขันโยนห่วงได้!”

ฉู่อวิ๋นกุยชี้แจกันดอกไม้ที่อยู่ไกลที่สุด รอบข้างแจกันดอกไม้ล้วนเต็มไปด้วยห่วงที่คล้องเพียงความว่างเปล่า ตอนนี้ยังไม่มีคนโยนลง

ซ่งรั่วเจินเพ่งพินิจเล็กน้อย พบว่าแจกันดอกไม้ไม่เพียงแต่สูง ขนาดของปากแจกันยังแตกต่างจากห่วงไม่มากอีกด้วย คิดจะโยนให้ลงนั้นยากเสียยิ่งกว่ายาก!

“งานเทศกาลโคมไฟของทุกปี การโยนห่วงนี้ยากที่สุด ข้าแทบจะไม่เคยเห็นคนโยนลงมาก่อน” ฉู่อวิ๋นกุยพูดอย่างเสียดาย

ลั่วชิงอินเห็นแจกันดอกไม้ใหญ่ถึงเพียงนั้น ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ “เยี่ยนโจว การโยนห่วงนี้ยากเกินไปแล้วกระมัง มีคนโยนลงจริงหรือ?”

“ยากจริงนั่นล่ะ แทบจะไม่มีใครสามารถโยนลงได้ จะต้องแม่นยำมากถึงจะใช้ได้ ต่อให้เป็นข้าก็ยากจะทำได้”

ซ่งเยี่ยนโจวพยักหน้า แต่ไหนแต่ไรมาล้วนมีคนชื่นชมวิชายุทธ์ของเขา แต่บัดนี้ได้เห็นแจกันดอกไม้ขนาดเท่าห่วง รู้สึกเพียงว่าความยากนั้นมากเกินไป ดูท่าแล้วไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนสามารถโยนลงได้กระมัง?

เดิมทีฉู่อวิ๋นกุยก็อยากเห็นว่าเสด็จพี่ของตนจะสามารถทำเรื่องนี้ให้สำเร็จได้หรือไม่ แต่ครุ่นคิดดูแล้วก็คิดว่าในวันสำคัญเช่นนี้ หากทำไม่สำเร็จ น่ากลัวว่าจะทำให้ชื่อเสียงของเสด็จพี่ต้องเสื่อมเสีย

“เสด็จพี่ โยนห่วงนี้ไม่น่าสนใจ ไม่สู้พวกเราไปยิงธนูดีหรือไม่?”

ตอนนี้เอง เงาร่างสูงสง่าสองสายก็เดินเข้ามา

“น้องสาม คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเองก็มาเล่นโยนห่วงด้วย?” ฉู่เทียนเช่อพูดเย้ายิ้มๆ