บทที่ 972

ฉู่มู่เหยาว่าแล้วก็ส่ายศีรษะไปมา “ก่อนหน้านี้ยังพร่ำพูดว่าชอบเสด็จพี่ ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป้าหมายรวดเร็วปานนี้ ก็คงเพราะอยากเป็นพระชายานั่นแหละ”

เสียแรงที่ก่อนหน้านี้นางอุตส่าห์ดีใจมากตอนเห็นหลิงเชี่ยนเอ๋อร์กลับมา คิดว่าถึงอย่างไรก็เป็นสหายที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี ยามนี้กลับมาแล้วจึงดีใจมาก ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในภายหลังทำให้นางเข้าใจว่าเรื่องราวหาได้เรียบง่ายดังที่นางคิด

หลังจากได้รู้ความคิดที่แท้จริงของหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ นางก็ตีตัวออกห่างมาโดยไม่รู้ตัว มาบัดนี้ได้เห็นภาพที่อีกฝ่ายเทียวไล้เทียวขื่อเสด็จพี่รองก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

“ก่อนนี้เช่ออ๋องอยากใกล้ชิดกับนางไม่ใช่หรือ? ตอนนี้เห็นนางตกลงแล้ว สองคนนี้ก็น่าจะตกล่องปล่องชิ้นกันได้ไม่ใช่หรือไร?” ซ่งรั่วเจินประหลาดใจ นางไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

ฉู่มู่เหยาส่ายหน้าน้อยๆ “พี่สะใภ้ ท่านไม่รู้หรอกว่าเสด็จพี่รองเป็นคนที่ฉลาดเป็นกรดแค่ไหน เขาก็เหมือนกับแม่ของเขานั่นแหละ ช่ำชองการประเมินสถานการณ์เป็นที่สุดแล้ว”

“ก่อนนี้ตระกูลหลิงเพิ่งกลับมา มีอิทธิพลมาก เขาย่อมจะมีความคิดเช่นนั้น แต่ช่วงนี้ข้าได้ยินมาว่าสถานการณ์ตระกูลหลิงเกิดความเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะเรื่องที่พี่ใหญ่สกุลหลิงตายแล้ว”

“ข้าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้นัก แต่ฟังจากความเห็นของทุกคนคือตระกูลหลิงเกิดปัญหาขึ้น เสด็จพี่รองเป็นคนฉลาดปานนั้น ย่อมต้องไม่ตกปากรับคำง่ายๆ อยู่แล้ว”

ซ่งรั่วเจินแจ่มแจ้ง มิน่าเล่าฉู่เทียนเช่อในนิยายต้นฉบับจึงเป็นตัวละครที่ร้ายกาจเหมือนกัน เขาไม่เพียงยืดได้หดได้ หนังหน้าหนาพอ ความจริงยังฉลาดมากอีกด้วย

เกรงว่าหลิงเชี่ยนเอ๋อร์อยากแต่งงานกับฉู่เทียนเช่อก็คงจะไม่ใช่เรื่องง่าย

ต่อจากนั้น ไม่ว่าจะเป็นการยิงธนูหรืออื่นๆ ฉู่จวินถิงล้วนคว้าอันดับหนึ่งมาได้โดยไม่มีอันใดต้องประหลาดใจ

ซ่งรั่วเจินมองของรางวัลในมือตัวเอง สายตาตกลงบนหอสูงตรงหน้า อีกประเดี๋ยวโคมใจเดียวก็จะถูกปล่อยจากตรงนั้น

“รั่วเจิน เจ้ายินดีปล่อยโคมใจเดียวร่วมกับข้าหรือไม่?”