บทที่ 994

ฉู่จวินถิงสังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของซ่งรั่วเจิน ไหวพริบบ่งบอกว่ามีปัญหา

ซ่งรั่วเจินส่ายหน้าเบาๆ “เพียงแต่ได้ยินจงเฟยพูดเรื่องบูชาเซียนโบตั๋นจึงรู้สึกแปลกอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าใช่เซียนโบตั๋นที่หม่อมฉันรู้จักหรือไม่”

นางเคยได้ยินเรื่องเซียนโบตั๋นมาก่อน เป็นสิ่งที่สตรีบูชาจริง เซียนบุปผา มีสรรพคุณช่วยคืนความอ่อนเยาว์ เพียงแต่ภายในนี้กลับมีเคล็ดลับบางอย่าง ทำให้คนเสพติดอย่างง่ายดาย สุดท้ายลุ่มหลงจนยากจะถอนตัวขึ้นมาได้ ไม่ใช่เรื่องที่ดี

หากเป็นคนฝีมือโหดเหี้ยม ก็สามารถใช้ของสิ่งนี้แลกเปลี่ยนโชคชะตาได้ น่ากลัวอย่างมาก

จงเฟยมีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ตนเองเก็บไว้บูชาเองก็พอ ทว่านางกลับนำมามอบให้ฮองเฮา แปลกเกินไปแล้วกระมัง

“พูดให้ฟังเถอะ”

ฉู่จวินถิงกลับไม่รีบร้อนจากไป เอียงหูฟัง รอฟังคำพูดของว่าที่ฮูหยินอย่างอารมณ์ดี

แท้จริงแล้ว ไม่ว่าเจินเอ๋อร์พูดอะไร เขาล้วนอยากฟัง

“หม่อมฉันเคยเห็นเซียนโบตั๋นมาก่อน ทำให้สตรีงดงามอ่อนเยาว์ผ่านการบูชาอาหาร หากจริงใจมากเพียงพอ ยังสามารถใช้เลือดเป็นเครื่องบูชาได้ ผลลัพธ์ดีมากนัก”

“เพียงแต่จะทำให้สตรีลุ่มหลง กลายเป็นรีบร้อนอยากได้ผลลัพธ์ จากนั้นยากจะถอนตัวขึ้นได้”

ได้ยินดังนั้น ฉู่จวินถิงขมวดคิ้วแน่น “พูดเช่นนี้แล้ว เป็นของทำร้ายคนกระนั้นหรือ?”

“หากทำร้ายคน จงเฟยมอบให้เสด็จแม่กลับเข้าใจได้ไม่ยาก เพียงแต่เหตุใดนางเองก็ใช้งานด้วยเล่า?”

“ขอเพียงผู้บูชารักษาขอบเขตเอาไว้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเลือกตัวตายตัวแทนเอาไว้แล้ว ก็ย่อมได้รับประโยชน์จากสิ่งนั้น”

“หากจงเฟยไม่ยอมให้ตวนเฟยนำของไป นั่นความคิดก็น่าสงสัยแล้วเพคะ”

ภายในห้อง ตวนเฟยเห็นฮองเฮาไม่ปฏิเสธ จงเฟยกลับโต้แย้ง พูดออกมาอย่างอดไม่ได้ “น้องหญิงจงเฟย เหตุใดเจ้าใจแคบถึงเพียงนี้? ฮองเฮางดงามอยู่แล้ว เดิมทีก็ไม่ต้องบูชา ข้าถึงได้ถามอย่างไรเล่า”