ตอนที่ 110 ในที่สุดก็หาขุมทรัพย์ทองคำเจอแล้ว

วันครบรอบของท่านตาตนเอง โอกาสอันดีเช่นนี้ที่จะได้แสดงความโดดเด่นออกมา เมื่อหลายวันก่อนเหลิ่งชิงหลางได้ไปขอร้องมู่หรงฉีเอาไว้ดิบดีให้ไปงานฉลองครบรอบเป็นเพื่อนนาง ใครจะคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาเสียได้ เพื่อนางแพศยาเหลิ่งชิงฮวนคนนั้น เขาไม่ลังเลสักนิดที่จะทอดทิ้งตนเองไป

เมื่อนึกถึงท่าทางกระวนกระวายเมื่อสักครู่ของมู่หรงฉี เหลิ่งชิงหลางก็รู้สึกเดือดพล่านขึ้นมาเป็นฟืนเป็นไฟ ไม่ใช่เป็นเขาเองหรอกหรือที่อยากจะหย่ากับนางคนนั้นนักหนา? ถ้าหากว่านางตายไปได้ จะรู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก ใต้นภาแห่งนี้ได้เกิดเรื่องดีๆขึ้นแล้ว ไม่รู้ว่ามู่หรงฉีจะรีบร้อนไปทำไมกัน?

ยิ่งคิดในใจก็ยิ่งโกรธเคือง รู้สึกเจ็บปวดหัวใจไปหมด

“เหตุใดฮูหยินต้องใช้อารมณ์ด้วยเจ้าค่ะ? ท่านเป็นเช่นนี้ก็มีแต่จะทำให้ท่านอ๋องรู้สึกผิดหวังอย่างมาก ความพยายามทั้งหมดที่เคยทำมาไม่เท่ากับกลายเป็นต้องสูญเปล่าหรอกหรือ?”

เหลิ่งชิงหลางชำเลืองมองไปยังทิศทางที่มู่หรงฉีจากออกไปและกัดฟันแน่น ก่อนจะออกคำสั่งกำชับกับองครักษ์ที่อยู่หลังเกี้ยว “องครักษ์ เจ้าจงกลับไปที่จวนไปเรียกเหล่าทหารมา!”

เหล่าองครักษ์ทั้งหลายไม่ขยับเขยื้อนแต่อย่างใดและมีท่าทีลำบากใจเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าโจรลักพาตัวจะพูดเอาไว้ว่า ต้องการให้ท่านอ๋องเสด็จไปคนเดียวเท่านั้น มิฉะนั้นพระชายาจะตกเป็นอันตราย”

เหลิ่งชิงหลางตะคอกขึ้นมาด้วยความโกรธ “หรือพวกเจ้าวางใจจริงๆที่จะปล่อยให้ท่านอ๋องขี่ม้าไปเผชิญหน้ากับโจรที่ชั่วร้ายและโหดเหี้ยมคนเดียวเพียงลำพังอย่างงั้นหรือ? เลี้ยงพวกเจ้ามาเพื่ออะไรกัน?”

เหล่าองครักษ์ต่างมองหน้ากันไปมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟัง จึงรีบควบม้าหันกลับไปที่จวนเพื่อไปเรียกทหารมา

มู่หรงฉีขี่ม้าอย่างรวดเร็วตรงไปที่หอฝูเซิงในตัวเมืองอันวุ่นวาย

ในหอฝูเซิงแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีแต่สิ่งสวยๆงดงามตระการตา มีทั้งเหล้าชั้นดีรสเลิศ จิบชาไปพร้อมกับชมการบรรเลงดนตรี เคียงข้างด้วยเหล่าหญิงสาวที่รูปร่างงดงามโดนเด่นทั้งหลาย ที่นี่คือสถานที่ละลายทรัพย์อันมหาศาลที่ดีที่สุดในเมืองหลวง แม้จะเป็นตอนกลางวันเช่นนี้ก็ยังมีแขกจำนวนมากที่ต้องการมองหาความสำราญและกระหายที่จะดื่ม

แต่วันนี้เมื่อเข้ามาในหอฝูเซิง ภายในห้องโถงใหญ่กลับมีแต่ความเงียบสงบ มีเพียงในห้องเดียวระดับหรูที่ใหญ่ที่สุดบนชั้นสองเท่านั้น ที่มีเสียงบรรเลงของพิณดังเป็นระยะๆ และเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

หากสามารถเหมาหอฝูเซิงทั้งหมดได้ ดูเหมือนกลุ่มโจรกลุ่มนี้จะร่ำรวยและดูน่าเกรงขามไม่เบา จะต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาเป็นแน่

เขากำดาบยาวในมือแน่น ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการสังหาร ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปหาเพื่อไต่ถาม ทุกคนต่างพากันหลบออกให้ห่างไปไกลๆ เขาเดินตรงขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง

ในห้องเหมาระดับหรูที่อยู่บนชั้นสองมีเหลิ่งชิงฮวน เสิ่นหลินเฟิง และยังมีชายอีกคนที่สวมชุดที่ทำด้วยขนนกยูงสีน้ำเงิน บนหัวสวมมงกุฎที่ทำจากทองคํา นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง

ชายคนนั้นหันหลังให้กับประตูของห้อง ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นมา “พี่สะใภ้ ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ตกลงตามนี้ พูดคำไหนคำนั้น น้องชายผู้นี้ขอดื่มแก้วนี้เพื่อฉลองให้กับการร่วมมือกันอย่างมีความสุขของพวกเรา”

ขณะที่แก้วเหล้ากำลังจออยู่ที่ริมฝีปาก ดาบยาวๆเล่มหนึ่งก็ส่งเสียงขึ้นมาและพุ่งเข้ามาหา พัดผ่านมาพร้อมสายลมอันแรงกล้า “ฉีจิ่งอวิ๋น เจ้ากล้าหลอกข้าหรือ?”

ชายในชุดน้ำเงินหลบได้ทันควันและเอนตัวไปข้างหลัง เขาหลบปลายดาบอันแหลมคมได้พอดี แต่เหล้าทั้งหมดที่ถืออยู่ในมือกลับหกเลอะเทอะเสื้อผ้าด้านหน้า และเนื่องจากเคลื่อนไหวตัวไม่สมดุล จึงทำให้ทั้งคนทั้งเก้าอี้ล้มลงไปข้างหลัง กลิ้งตัวกลางอากาศหลายตลบ เพิ่งจะลุกขึ้นยืนมาจากสภาพอันน่าเวทนาได้

“คมดาบนั้นไร้ซึ่งดวงตาจริงๆ เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้พบกัน อารมณ์ของท่านยังคงฉุนเฉียวเช่นเดิมไม่เปลี่ยน คงจะมีเพียงแค่พี่สะใภ้เท่านั้นที่สามารถทนท่านได้”

เหลิ่งชิงฮวนได้แต่ถอนหายใจอย่างเงียบๆ เธอไม่ได้ทนได้ แต่กำลังพยายามอย่างสุดชีวิตในการอดทนต่างหากล่ะ

มู่หรงฉีส่งเสียงฮึกอย่างเย็นชา “ข้าเป็นคนอารมณ์ไม่ปกติ แต่เจ้ายังกล้ามาปล้นคนของข้าอีกงั้นหรือ?”

“ใส่ร้าย! เห็นได้ชัดว่าเป็นพี่สะใภ้ต่างหากที่จี้ข้า” ฉีจิ่งอวิ๋นชี้นิ้วไปทางเหลิ่งชิงฮวน “เดิมทีได้ยินมาว่าท่านอ๋องเห็นหญิงงามก็ลืมคุณธรรมไปหมดสิ้น จะพาเมียน้อยไปดื่มเป็นเพื่อน ลืมพี่น้องทั้งหลายไปเสียแล้ว จึงอยากจะล้อเล่นกับท่านเล็กๆน้อยๆเพื่อทดสอบท่านเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าอยากแสดงฝีมือออกมาสักหน่อย แต่กลับกลายเป็นปล่อยไก่ไปได้ ถูกพี่สะใภ้จี้กลับและยังขูดรีดเงินคนของข้าไปกว่าหนึ่งหมื่นตำลึงอีก

ข้าถูกวางยาพิษทำอะไรไม่ได้แต่เพื่อจะรักษาชีวิตเอาไว้ ได้แต่ต้องยอมจำนนเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี้ก็รวบรวมมาให้ได้แล้ว”