ตอนที่ 113 หลอกเคาะจวนอ๋อง

หลังจากเหลิ่งชิงหลางกินยาเม็ดหนิงเซียงหมดไปหนึ่งกล่อง บางครั้งก็มีบ่าวมายกยอบอกว่าผิวพรรณของนางดูมีน้ำมีนวลและเปล่งปลั่ง สีหน้าดูดีขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นจึงคิดว่าเป็นผลมาจากยาเม็ดหนิงเซียง

ขณะที่นางกำลังเกาหัวด้วยความกลัดกลุ้ม ว่าจะไปหาได้จากที่ไหน ได้ยินฟังผิ่นจือพูดเช่นนี้ ทันใดนั้นก็เกิดความหวังขึ้นมาในใจทันที

“ฟังจากคำพูดของคุณชายฟัง หรือคุณชายจะพอรู้ช่องทางงั้นหรือ?”

ฟังผิ่นจือยิ้มอย่างมั่นใจ “พระชายารองดูผิวพรรณของผิ่นจือเป็นอย่างไร?”

เหลิ่งชิงหลางเพิ่งจะสังเกตเห็นริมฝีปากแดงๆและใบหน้าขาวๆของเขา ราวกับตบด้วยแป้ง หลังจากได้ยินเขาพูดมา จึงจ้องมองอย่างละเอียดอีกครั้ง แม้ว่าจะเป็นผู้ชายทว่ากลับเนียนละเอียดเหมือนเนื้อหยก แค่เป่าเบาๆหรือแตะเบาๆก็อาจแตกได้ ราวกับเด็กทารกแรกเกิดก็ไม่ปาน อดไม่ได้ที่จะถาม “หรือว่า?”

“ไม่ขอปิดบังพระนาง ข้าน้อยก็ใช้ยาเม็ดหนิงเซียงมาโดยตลอด”

เหลิ่งชิงหลางรู้สึกดีใจมากที่ได้ยินเช่นนี้ ส่วนจินเอ้อร์ก็รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย “รู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องมีวิธี แต่ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่าเจ้าจะมีความสามารถขั้นเทพด้านนี้ด้วย? ยาเม็ดหนิงเซียงเป็นของล้ำค่าไม่ได้หาเจอง่ายๆตั้งนานแล้ว”

ฟังผิ่นจือยิ้มอย่างมีเลศนัย “นักพรตเต๋าอวี้ชิงแม้ว่าจะบรรลุขึ้นเป็นเซียนไปแล้ว แต่ว่ายังทิ้งตำรับยาเอาไว้อยู่ ถ้าอยากได้ยาเม็ดหนิงเซียง มาหาข้าก็ถูกต้องแล้ว”

เหลิ่งชิงหลางนึกไม่ถึงว่า วันนี้มาเข้าร่วมงานครบรอบยังได้เจอกับเรื่องน่ายินดีเช่นนี้ด้วย ขณะที่พยายามหาแทบตายหายังไงก็หาไม่เจอ คาดไม่ถึงว่าจะเจอโดยบังเอิญเสียได้ นางมองเขาตาปริบๆ เต็มไปด้วยความกระดี๊กระด๊า “จริงหรือ?”

“เป็นของแท้แน่นอน”

“คุณชายยอมที่จะให้ของรักของห่วงเช่นนี้งั้นหรือ?”

ฟังผิ่นจือตบหน้าอกตัวเองด้วยท่าทีที่เต็มใจ “คนอื่นย่อมไม่ได้ แต่พระชายารองเป็นน้องสาวของพี่จิน ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น แม้ว่าข้าจะไม่ได้ใช้เอง แต่ก็ไม่มีทางขาดส่วนของท่านได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ราคานี้...”

ตอนนี้เหลิ่งชิงหลางกำลังดีอกดีใจอย่างเปี่ยมล้น ขอเพียงแค่สามารถกลายเป็นหญิงงามและกดหัวเหลิ่งชิงฮวนได้ หลังจากนั้นนางจะกลายเป็นพระชายาของจวนอ๋อง ถ้าเช่นนั้นจวนอ๋องฉีทั้งหมดล้วนเป็นของตัวเอง ยังต้องกังวลใจเรื่องไม่มีเงินงั้นหรือ? แม้ว่าจะจ่ายมากมายเท่าไร ก็ยังคุ้มค่า

“คุณชายแจ้งราคามาเถอะ”

จินเอ้อร์พูดขัดจังหวะขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี “อย่าได้แจ้งราคาสูงเชียวนะ”

ฟังผิ่นจือถอนหายใจเบาๆ ราวกับกำลังลังเล “ยาเม็ดหนิงเซียงที่ข้าเอามากินเองราคาหกร้อยตำลึงต่อกล่อง ไม่รู้ว่าเพื่อนของข้าคนนั้นจะยอมให้ราคานี้กับพระนางหรือไม่”

จินเอ้อร์ไม่ได้พูดอะไร มองไปที่ดวงตาของฟังผิ่นจือที่เป็นประกายเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

ส่วนเหลิ่งชิงหลางอดไม่ได้ที่จะตกใจขึ้นมา แม้ว่าตระกูลจินจะให้เงินจำนวนมากตอนที่นางแต่งออกมา แต่ว่าตั้งหกร้อยตำลึงก็แพงเกินไป สิ่งนี้ยังต้องใช้ตลอดอีกด้วย กินไปไม่นาน ตัวเองก็จะคงชักหน้าไม่ถึงหลังหมดตัวเสียก่อน

ฟังผิ่นจือแอบมองสีหน้าของเหลิ่งชิงหลางอย่างระมัดระวังและพูดต่อ “ไม่รู้ว่า หากอ้างชื่อของจวนอ๋องฉี ไป ไม่รู้ว่าเพื่อนของข้าจะยอมถอยหนึ่งก้าวได้หรือไม่”

จินเอ้อร์หัวเราะ “ ฮิ ๆ ” และพูดขึ้น “น้องสาวของข้าเป็นลูกค้ารายใหญ่ เจ้าหนุ่มน้อยอย่างเจ้าก็เป็นคนมีฝีปากเจ้าไปต่อรองราคากับเพื่อนเจ้าที หากราคาเหมาะสม เชื่อได้เลยว่าน้องสาวของข้าไม่มีทางลืมเจ้าอย่างแน่นอน”

ฟังผิ่นจือรู้สึกลำบากใจ ไม่กล้ารับปากออกมา

“ถ้าเช่นนั้นก็รบกวนคุณชายฟังเป็นธุระจัดการให้ด้วย ถ้าหากราคาเหมาะสม จะขอบพระคุณอย่างสูง”

ฟังผิ่นจือจึงได้แต่กัดฟันพูด “ตอนนี้ยาเม็ดหนิงเซียงเป็นของหายากแค่ไหนไม่ต้องให้ข้าเอ่ย ข้าเชื่อว่าต่อให้ท่านอ๋องฉีจะเต็มใจจ่ายห้าร้อยตำลึง แต่สิ่งนี่ก็ไม่ใช่ว่าจะหามาได้ง่ายๆ ข้าจะไปเจรจากับเพื่อนของข้าอีกครั้ง ถ้าหากสามารถทำให้เขายอมลดราคาลงได้ วันหลังค่อยไปส่งมอบให้พระชายาถึงตำหนักนะขอรับ”

ทั้งสามคนเจรจากันเรียบร้อยแล้ว ประจวบเหมาะกับถึงเวลาเปิดงานเลี้ยงพอดี เหลิ่งชิงหลางก็ถูกเชิญเข้าไปนั่งในที่รับรองของแขกฝ่ายหญิง และไปพูดคุยกับจินซื่อต่อ

จินเอ้อร์เห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆแล้ว จึงชกหมัดไปที่ฟังผิ่นจือหนึ่งครั้ง “ดีมากเจ้าหนู ช่างกล้าเอ่ยราคาสูงเช่นนี้ได้ ตั้งหกร้อยตำลึงต่อหนึ่งกล่องเจ้ายังกล้าเอา นี่เจ้ากำลังจะปล้นหรือไง? เบื้องลึกเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่คิดว่าข้าไม่รู้หรือไง เจ้าอาศัยใบหน้าสวยสง่าและรูปร่างนุ่มนวล กินได้ทั้งชายทั้งหญิงไม่เว้น แสวงหาไปทั่วทุกสารทิศ เชี่ยวชาญการเลี้ยงชีพด้วยการเกาะผู้หญิงกินแบบเจ้า เจ้าจะใช้เงินหกร้อยตำลึงเพื่อซื้อยางั้นหรือ?”

ทันทีที่เหลิ่งชิงหลางก้าวเท้าจากไป ฟังผิ่นจือที่สวมชุดสีขาว อ่อนโยนเหมือนดังหยกล้ำค่าก็กลายร่างเดิม ยิ้มอย่างคนไม่ปกติและมีกลิ่นอายชั่วร้าย