ตอนที่ 126 เนรเทศ

“นังหญิงสารเลว เจ้าวางยาฆ่าลูกชายของข้า และแสร้งทำเป็นห่วงใยเพิ่งปิดบังความจริง ตอนนี้เรื่องอื้อฉาวถูกเปิดเผยแล้ว เจ้ายังมีหน้ามาพูดเช่นนี้อีกหรือ” เสนาบดีเหลิ่งตวาดอย่างขมขื่น

“ต่อให้หม่อมฉันทำจริงแล้วอย่างไรเล่า ลูกชายคนโตของจวนมหาเสนาบดีเดิมคือชิงเจียว ถ้าไม่ใช่เพราะสามแม่ลูกย้ายเข้ามาในเมืองและแย่งตำแหน่งฮูหยินของข้าไป เขาจะได้เป็นคุณชายใหญ่งั้นหรือ

ท่านเอาแต่พูดว่าติดค้างบุญคุณหม่อมฉันและรักชิงหลางชิงเจียวมากกว่า แต่ในความเป็นจริงเล่า ตำแหน่งชายาเอกของฉีอ๋องเป็นของเหลิ่งชิงฮวน ธุรกิจครอบครัวในอนาคตก็กลายเป็นของเหลิ่งชิงเฮ่อ แล้วพวกเราเล่า”

เสนาบดีเหลิ่งโกรธมากจนร่างกายของเขาเริ่มสั่น “เจ้าปกครองจวนมหาเสนาบดีอยู่ในมือเพียงผู้เดียว ข้าเคยปฏิบัติไม่ดีกับพวกเจ้างั้นหรือ ตรงกันข้ามเหลิ่งชิงฮวนและชิงเฮ่อต่างหากที่ไม่เคยพร่ำบ่น แม้ข้าจะติดค้างพวกเขามามากเท่าไร เจ้ายังกล้าวางยาพิษเอาชีวิตเขาอีก!?”

จินซื่ออาศัยชาติกำเนิดของตระกูลตนทำตัวยโสโอหัง หากเป็นในจวนมหาเสนาบดีก็แล้วไป ทว่าแม้แต่ข้างนอกนางยังไม่รักษาหน้า “แม่ของเขาทำให้ฉันโงหัวไม่ขึ้นมาครึ่งชีวิต เป็นถึงตำแหน่งซ่างซูอันสง่างามกลับต้องเป็นชายารองของคนอื่น แม้แต่ลูกก็ยังด้อยกว่าเด็กคนอื่น หม่อมฉันแค่แย่งชิงในสิ่งที่เป็นของหม่อมฉันกลับคืนมา”

เสนาบดีเหลิ่งโกรธอย่างมาก แต่เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร ความยุ่งเหยิงในบ้านแพร่กระจายออกมาจนต้องหยิบยกขึ้นมาติดสินบนวัดต้าหลี่ ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก

เหลิ่งชิงฮวนถามอย่างตรงไปตรงมา “ขอถามท่านใต้เท้า การพยายามฆ่าในฉางอันควรจัดการอย่างไร โปรดบังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นกลางด้วย”

เจ้าหน้าที่วัดต้าหลี่ยืนดูการพิจารณาคดีในครั้งนี้ด้วยความความตื่นเต้น ก่อนจะตอบสนองต่อคำขวัญแปดตัวอักษรของเซวียซานทันที นี่แหละความเป็นกลาง...

เขามองไปที่ใบหน้าของมู่หรงฉี จากนั้นมองไปที่เสนาบดีเหลิ่ง ยากเหลือเกิน ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่สองรุ่นของรองเสนาบดีกรมข้าราชการพลเรือนตระกูลจินเข้ามาส่วนเกี่ยวข้อง เขาจะตัดสินอย่างไร

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ตามกฎหมายฉางอัน การฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อนจะถูกจำคุกเป็นเวลาสามปี หากผู้นั้นได้รับบาดเจ็บจะถูกโทษแขวนคอ หากผู้นั้นเสียชีวิตจะถูกตัดศีรษะ”

“เมื่อสองสามวันก่อนพี่ชายของข้าป่วยหนักมาก เหลือแต่ลมหายใจสุดท้าย หากข้าไม่พบว่าหมึกนั้นมีพิษ ป่านนี้เขาคงตายไปจากข้านานแล้ว ใต้เท้า ท่านคิดว่าควรตัดสินอย่างไรดี”

“เอ่อ...” เจ้าหน้าที่วัดต้าหลี่กำลังมองหาตอนจบอย่างชาญฉลาดพลางมองลงไปที่ห้องโถง

“ชิงฮวน นี่เป็นเรื่องในบ้าน เราควรกลับไบคุยกันที่บ้านมากกว่า” เสนาบดีเหลิ่งขัดจังหวะเจ้าหน้าที่วัดต้าหลี่อย่างเร่งรีบ “พ่อจะรักษาความยุติธรรมให้กับพี่ชายของเจ้าในฐานะพ่ออย่างแน่นอน”

“ไม่” เหลิ่งชิงฮวนโต้กลับอย่างไร้ความปรานี “เรื่องในวันนี้ไม่ใช่เรื่องในบ้านธรรมดาทั่วไป”

เธอหยิบม้วนข่าวดีออกมาจากอกและค่อยๆ เปิดมัน “ข้ากำลังจะบอกท่านพ่ออยู่พอดีว่าเมื่อสองสามวันก่อนท่านพี่อยู่บ้านอย่างเบื่อๆ จึงเข้าร่วมการสอบขุนนางในปีนี้อย่างนึกสนุก ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นเพียงลูกชายคนโตของจวนมหาเสนาบดีที่ถูกจินซื่อสังหาร ทว่าเขาเป็นเสาหลักของชาติไปแล้ว ดังนั้นเราไม่สามารถตัดสินเรื่องนี้กันเองได้”

อยู่บ้านอย่างเบื่อๆ เข้าร่วมการสอบอย่างนึกสนุก ?

เสนาบดีเหลิ่งรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่า ประหลาดใจยิ่งกว่าที่เห็นเหลิ่งชิงเฮ่ออย่างกะทันหัน “เป็นไปได้อย่างไร ข้าดูประกาศรายชื่อทั้งหมดในฉบับนี้แล้ว ไม่มีชื่อเฮ่อเอ๋อร์เสียหน่อยr”

เหลิ่งชิงฮวนยิ้มอย่างประชดประชัน “ท่านพ่อคงจะไม่ได้ลืมชื่อท่านพี่ไปแล้วใช่หรือไม่ ท่านเป็นคนตั้งให้เอง”

เสนาบดีเหลิ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกในใจเป็นอย่างไร เด็กสองคนที่เขาไม่เคยใส่ใจและแทบไม่เคยสังเกตเห็น จู่ๆ วันนี้กลับโดดเด่นขึ้นมา

คนหนึ่งมีชื่ออยู่ในประกาศบัญชีรายชื่อการสอบ ส่วนอีกคนวางกลยุทธ์ได้เด็ดขาดและชาญฉลาด

ถือว่าเขาตาบอดในฐานะผู้เป็นพ่อที่เห็นกงจักรเป็นดอกบัวอย่างแท้จริง

เขาไม่สนใจลูกชายและลูกสาว เกือบถูกทำลายด้วยน้ำมือของจินซื่อ