ตอนที่ 160 วิธีเช่นนี้ดูเกินไปหน่อย

เหลิ่งชิงฮวนหันหลังกลับไปรินน้ำใส่แก้วอย่างเชื่องช้าจากนั้นก็ยื่นไปให้มู่หรงฉี เขายกขึ้นดื่มรวดเดียวจดหมด พยายามกลั้นกลืนความขมที่อยู่ในปากเอาไว้

“เจ้าจงใจทำ!”

เหลิ่งชิงฮวนมองเขาอย่างยิ้มๆ “ท่านพูดถูกแล้ว หม่อมฉันตั้งใจทำนั่นแหละ หม่อมฉันไม่ใช่คนพิถีพิถันเช่นนั้น และไม่ใช่คนที่เอาใจใส่ละเอียดรอบคอบเช่นนั้น ตอนนี้เข็มก็ฝังเรียบร้อยแล้ว ยาก็กินเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นก็รีบกลับไปที่ห้องตำราของท่านได้แล้วเพคะ หรือไม่ท่านก็กลับเรือนจื่อเถิงของท่านไป หม่อมฉันไม่ขอปรนนิบัติรับใช้นะเพคะ”

“ฉีเอ๋อร์ป่วยหนักขนาดนี้ เจ้ายังจะไล่เขาออกไปอีกหรือ?”

ฮุ่ยเฟยที่รอจนอดทนไม่ไหว เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปพอสมควรแล้วจึงเดินมา แต่เพิ่งจะมาถึงหน้าประตูก็บังเอิญมาได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของเหลิ่งชิงฮวนเข้า จึงแหวกผ้าม่านออกและไต่ถามอย่างไม่พอใจ

“จวนมหาเสนาบดีเลี้ยงดูลูกสาวมาอย่างไรกัน? สามีของตัวเองป่วยทั้งคน ตัวเจ้าในฐานะที่เป็นถึงภรรยา ก็ควรต้องดูแลเอาใจใส่ ค่อยปรนนิบัติป้อนยาให้ข้างกายไม่ให้ห่างไม่ใช่หรือ? ช่วงนี้ฉีเอ๋อร์ของข้าต้องใช้ชีวิตแบบไหนกัน ถึงได้อัดอั้นตันใจถึงขนาดที่ต้องไปพำนักอยู่ในห้องตำราเพียงลำพัง? จวนอ๋องแห่งนี้แท้จริงแล้วแซ่มู่หรงหรือแซ่เหลิ่งกันแน่?”

ไอหยา ยกขึ้นมาเป็นประเด็นอีกแล้ว ก็แค่นอนในห้องตำราเท่านั้นเอง ทำราวกับว่าตัวเองไปแย่งชิงบัลลังก์ยังไงยังงั้น

เหลิ่งชิงฮวนยังไม่ทันได้ปริปากอธิบายอะไรออกไป มู่หรงฉีก็รีบแย่งพูดขึ้นมาก่อน “เป็นลูกเองที่ยั่วโมโหนางเมื่อวาน นางพูดเพราะโกรธลูกเท่านั้น เป็นแม่นางที่ปากแข็งแต่จิตใจดี เสด็จแม่วางใจได้ขอรับ รีบกลับเข้าวังก่อนเถอะ อีกสักพักประตูวังก็จะปิดแล้วนะขอรับ”

“ดูสภาพเจ้าตอนนี้เสียก่อน อีกทั้งพวกนางยังไม่คิดจะสนใจเจ้าแบบนี้ จะให้เสด็จแม่อย่างข้าวางใจกลับวังไปได้อย่างไรกันเล่า? โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ของแม่นางเหลิ่งชิงฮวนผู้นี้ ยังไม่ได้สะสางบัญชีเสียด้วยซ้ำ! หากไม่ลงโทษอย่างหนักจะทำให้นางเข้าใจถึงหน้าที่ของภรรยาได้อย่างไร?”

ฮุ่ยเฟยถลึงตามองเหลิ่งชิงฮวน เหลิ่งชิงฮวนทำได้เพียงทำเป็นมองไม่เห็น คนฉลาดต้องรู้จักหลบหลีกเมื่อเจอสถานการณ์เข้าตาจน ขอเพียงมู่หรงฉีทำให้พระสนมฮุ่ยเฟยกลับไปได้ ตัวเองค่อยๆทะเลาะกับมู่หรงฉีทีหลังก็ยังไม่สาย

มู่หรงฉีใช้แรงทั้งหมดที่มีพลิกตัวกลับมา “แต่หากเสด็จแม่ลงโทษนางหนักๆ ใครจะมาดูแลลูกกันขอรับ?”

จิ่นอวี๋ก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมเอ่ย “หากพระสนมฮุ่ยรู้สึกไม่ไว้วางใจล่ะก็ ถ้าอย่างไงให้จิ่นอวี๋อยู่ดูแลท่านพี่ดีไหมเพคะ? จิ่นอวี๋จะเฝ้าเอาไว้ไม่ให้ห่างแม้แต่ก้าวเดียว จะดูแลท่านอ๋องเป็นอย่างดีแน่นอนเพคะ”

what?

ที่นี่มีทั้งภรรยาเอก ภรรยารอง อนุอีกมากมาย เจ้าจะอยู่ที่นี่ทำไมมิทราบ?

ที่แปลกไปกว่านั้นก็คือ

พระสนมฮุ่ยเฟยกลับพยักหน้าเห็นด้วยเสียได้ “ก็ดีเหมือนกัน เจ้าอยู่ที่นี่ดูแลฉีเอ๋อร์ก็ดี ข้าจะได้วางใจได้ รอให้ร่างกายของฉีเอ๋อร์แข็งแรงดีขึ้นเมื่อไร เจ้าค่อยกลับเข้าวังไปก็ยังไม่สาย ส่วนเหลิ่งชิงฮวน เหอะๆ ดูเหมือนจะต้องหาแม่นมจากในวังมาอบรมสั่งสอนกฎระเบียบสักหน่อยแล้ว”

จะทิ้งจิ่นอวี๋เอาไว้แล้วจากไปจริงๆงั้นหรือ

วิธีเช่นนี้ดูเกินไปหน่อยไหม ไม่เพียงแค่เหลิ่งชิงฮวนกับมู่หรงฉีเท่านั้นที่อึ้งไป แม้แต่เหลิ่งชิงหลางยังรู้สึกอึ้งเล็กน้อยเช่นกัน

แม่จ้าวกระตุกแขนเสื้อของเหลิ่งชิงหลางอย่างเงียบๆ นางถึงได้เรียกสติกลับมาได้ ถึงยังไงก็ไม่มีเรื่องของตัวเองแล้ว ขืนอยู่ต่อไปอาจถูกร่างแหไปเกี่ยวพันด้วย

“ในเมื่อแม่นางจิ่นอวี๋จะอยู่ที่นี่ ถ้าเช่นนั้นขอตัวกลับเรือนจื่อเถิงก่อนนะเพคะ อีกสักพักหากเจ้าเหนื่อยแล้วก็สามารถแจ้งสาวใช้ให้มาเรียกข้าได้”

จากนั้นก็หันหลังพาแม่จ้าวเดินกลับเรือนไปนอน

เหลิ่งชิงฮวนถลึงตาใส่มู่หรงฉี เพราะเหลิ่งชิงฮวนเองก็อยากไปเหมือนกัน แต่ไม่มีที่ให้ไป

น้ำเสียงของจิ่นอวี๋ที่นุ่มนวลราวกับปุยฝ้ายเอ่ยพูดขึ้น “ท่านพี่คงยังไม่ได้รับประทานอาหารดีๆมาทั้งวัน ตอนนี้หิวแล้วใช่หรือไม่เพคะ? จิ่นอวี๋จะได้สั่งให้คนไปทำโจ๊กมาให้ท่านพี่ทาน?”

มู่หรงฉีแอบชำเลืองมองเหลิ่งชิงฮวนเล็กน้อยและหลับตาลง “ไม่หิว”

และก็ไม่กล้าหิวด้วย

“ไม่ได้นะเพคะ ต่อให้ท่านไม่รู้สึกหิวแต่แม่นางจิ่นอวี๋ก็ต้องกินข้าวนะเพคะ ถึงยังไงงานปรนนิบัติรับใช้ท่านเป็นงานต้องใช้แรงนะ” คำพูดของเหลิ่งชิงฮวนมีแอบแฝงไปด้วยการประชดประชัน

จิ่นอวี๋คุ้นเคยกับในจวนอ๋องแห่งนี่ดี จึงรีบออกไปสั่งให้เตรียมอาหารเย็นอย่างคล่องแคล่ว คำพูดคำจาสั่งจัดการได้ดีกว่าตัวเองที่เป็นนายหญิงของที่นี่เสียอีก

วันนี้เหลิ่งชิงฮวนเหนื่อยมาทั้งวัน เริ่มปวดเอวปวดขาตั้งนานแล้วอยากจะอาบน้ำและขึ้นเตียงนอนเพื่อพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ แต่เพราะท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านมาแย่งห้องของตัวเองอยู่ และยังพูดจาหวานเลี่ยนให้กันและกัน เห็นแล้วก็รู้สึกอึดอัด แต่จะหันหลังกลับไปก็รู้สึกไม่อยากไป

ต่อให้ตอนนี้ตัวเองไม่ใช่พระชายาอ๋องแล้ว แต่ที่นี่ยังคงเป็นถิ่นของตัวเองอยู่ เห็นได้ชัดว่าจิ่นอวี๋ต้องการแสดงอำนาจใส่ตัวเองจะยอมให้ง่าย ๆ ได้อย่างไร?

เกรงว่าฮุ่ยเฟยน่าจะยังไม่รู้เรื่องที่ตัวเองหย่ากับมู่หรงฉีแล้ว แม้ว่าฮุ่ยเฟยจะมีคนคอยเป็นหูเป็นตาอยู่ในจวนอ๋อง เพื่อจะได้ค่อยติดตามและรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของลูกชายได้ แต่เรื่องที่หย่ากันถูกมู่หรงฉีสั่งให้เก็บเอาไว้ไม่ให้เผยแพร่ออกไป คนอื่นๆจึงไม่กล้าพูดไร้สาระปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมา