ตอนที่ 170 มีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นกับนางจริงๆ

เหลิ่งชิงหลางเงยหน้าขึ้นมองไปที่แม่จ้าวทันที “เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่”

แม่จ้าวหยุดชั่วคราว “บ่าวแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ฮูหยินได้โปรดอย่าใส่ใจ ถือว่าบ้าวเพียงแค่พูดล้อเล่นเท่านั้น”

เหลิ่งชิงหลางเริ่มรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย “มีอะไรก็พูด มัวอ้ำอึ้งอยู่นั่น”

“บ่าวแอบสงสัยว่าพระชายาเอกกำลังตั้งครรภ์หรือไม่”

“เป็นไปได้อย่างไร” เหลิ่งชิงหลางปฏิเสธทันที “เจ้าคิดว่าท่านอ๋องจะแตะต้องนางจริงๆหรือ เรื่องพระสนมฮุ่ยเฟยครั้งก่อนยังเป็นแค่เรื่องโกหกเลย”

ทันทีที่พูดจบ นางพยายามควบคุมสติและสูดลมหายใจเข้า “ตั้งครรภ์?กี่เดือนแล้ว”

“บ่าวเพียงแค่คาดเดาจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ หากเป็นเรื่องจริงตามที่แม่หวังพูด อย่างน้อยอาจสักประมาณสามเดือนเจ้าค่ะ”

เหลิ่งชิงหลางลุกขึ้นนั่งทันทีจนแทบหยุดหายใจ “สามเดือน!”

แม่จ้าวพึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย “บ่าวเองก็คิดอยู่ตลอดทาง พระชายาเข้าวังยังไม่ถึงสามเดือน บางทีบ่าวอาจคิดมาไปเอง”

เหลิ่งชิงหลางไม่ไว้ใจแม่หวังในตอนแรก ดังนั้นจึงปกปิดหลายสิ่งหลายอย่างจากนาง เมื่อได้ยินการเดาของแม่จ้าว นางจึงโพล่งออกมาทันที “เหลิ่งชิงฮวนไม่บริสุทธิ์ตั้งแต่ก่อนเข้ามาในจวน ข้าเคยใช้ประโยชน์ตอนที่นางหมดสติสำรวจดูแล้วว่าแต้มพรหมจรรย์ของนางหายไป”

“ท่านจะบอกว่าพระชายาเอกตั้งครรภ์กับชายอื่นหรือเจ้าคะ” แม่จ้าวตกตะลึง

“ไม่อย่างนั้นเล่า”

แม่จ้าวส่งเสียงด้วยความดีใจ “บ่าวไม่เคยคิดเลยว่าพระชายาเอกจะเป็นหญิงชั่วร้ายขนาดนี้ นี่คือโอกาสที่ฮูหยินจะได้กลับมามีตัวตนอีกครั้งนะเจ้าคะ”

เหลิ่งชิงหลางยิ้มอย่างชั่วร้าย “พระเจ้าช่างเข้าข้างข้าเสียงจริง ข้าสงสัยมาตลอด ว่าท่านอ๋องรู้เรื่องการนอกใจของนางในวันแต่งงานได้อย่างไรหรือว่าเขาจะรู้เรื่องแต้มพรหมจรรย์ของลูกสาวสกุลเหลิ่งด้วยอย่างนั้นหรือ”

เมื่อคิดย้อนกลับไปอย่างละเอียด นางฆ่าตัวตายบนเสลี่ยงเจ้าสาวในวันนั้น ท่านอ๋องจึงส่งแพทย์ประจำจวนไปตรวจอาการและพบว่าเธอมีชีพจรคู่ นั่นเป็นเหตุผลทำให้ท่านอ๋องโกรธต่อหน้าแขกเหรื่อและพูดว่าจะปลดภรรยา ทำให้ความวุ่นวายเกิดขึ้นชั่วขณะหนึ่ง”

แม่จ้าวผงะไปชั่วขณะ “ท่านกำลังจะบอกว่าท่านอ๋องรู้ว่านางตั้งครรภ์ใช่หรือไม่ จะมีผู้ชายคนไหนทนได้”

เหลิ่งชิงหลางรู้สึกสดชื่นขึ้นทันที อาการของนางได้หายเป็นปกติแล้ว “จะใช่หรือไม่แค่เรียกหมอมาตรวจก็รู้แล้ว”

“หมอในจวนใกล้ชิดสนิทสนมกับพระชายาเอกมากและยังเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ หากถามเขาตรงๆ อาจเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น”

“แล้วเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร”

“สี่เดือนกว่าแล้ว นั่นหมายความว่าท้องใหญ่จะใหญ่อย่างเห็นได้ชัด บ่าวคิดว่าเราควรหาหญิงที่มีประสบการณ์มาสวมบทบาทเป็นช่างตัดเสื้อ แล้วจะรู้ได้จากการสัมผัสร่างกาย”

“เหลิ่งชิงฮวนเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก อีกอย่างข้ารอไม่ไหวแล้ว”

แม่จ้าวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้ง “นางจะไม่ปล่อยให้คนอื่นตรวจชีพจรของตนเองอย่างแน่นอน วิธีเดียวคือตรวจสอบคำพูดของหมอ”

“หมออาจจไม่ไว้ใจเจ้า ให้แม่หวังเป็นคนไปลงมือทำเรื่องนี้”

แม่จ้าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “แม่หวังอาจไม่เป็นหนึ่งเดียวกับเราในตอนนี้ นางจะยอมช่วยเราหรือเจ้าคะ”

เหลิ่งชิงหลางเย้ยหยัน “ข้ายังกุมความลับของมันไว้ นางไม่กล้าขัดคำสั่งข้าหรอก เจ้าไปหานางและถามว่ายังจำไม้จันทน์สามท่อนที่นางหยิบสลับไปได้หรือไม่ มันมียาปลุกกำหนัดปะปนอยู่ นางจะต้องจำนนและยอมทำตามคำสั่งของเราแน่นอน”

แม่จ้าวไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้มากนัก ทว่านางไม่ถามอะไรต่ออย่างชาญฉลาดและเดินออกไปทันที