ตอนที่ 173 สินสอดเพิ่มเติม

หรูอี้กำลังจะอภิเษกสมรส ฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงในพระราชวังคุนอวี้และเชิญสมาชิกราชวงศ์ รวมถึงนางสนมหลายคนและองค์หญิงที่แต่งงานออกไปแล้ว

โดยปกติแล้วผู้ที่ได้รับเชิญไม่สามารถไปร่วมงานมือเปล่า จำเป็นต้องเตรียมของขวัญแสดงความยินดีซึ่งกันเรียกว่า “สินสอดเพิ่มเติม”

ไม่เพียงแต่เหลิ่งชิงฮวนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเหลิ่งชิงหลางในฐานะพระชายารองก็มีสิทธิ์เข้าวังเพื่อร่วมงานเลี้ยงเช่นกัน

โดยที่ทั้งสองไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับสินสอดเพิ่มเติม ผู้จัดการจวนได้เตรียมทุกอย่างและขนของขึ้นรถล่วงหน้า ก่อนจะส่งรายการสินสอดเพิ่มเติมให้ เหลิ่งชิงฮวนดู นางจึงรู้สึกโล่งใจ

เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้ออกจากจวนท่านอ๋องตั้งแต่ที่ถูกทิ้งครั้งล่าสุด นางแทบไม่เห็นมู่หรงฉีอีกเลย ทั้งสองตกอยู่ในสงครามเย็นพักหนึ่ง หากมีธุระอะไรก็จะอาศัยคนรอบข้างมาถ่ายทอดให้

คำพูดที่แม่ทัพอวี๋เคยกล่าวไว้... ทั้งสองโต้เถียงกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อก่อนพวกเขาจะทะเลาะกันจนมีใครตายไปข้างหนึ่ง ราวกับว่าเกลียดชังกัน มาแต่ปางไหน ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นว่าฉันไม่สนใจคุณ คุณไม่สนใจฉันซึ่งเป็นเรื่องปกติของคู่รักทั่วไป

มู่หรงฉีคิดว่ามันเป็นความจริง

นี่เป็นครั้งแรกที่เหลิ่งชิงฮวน เข้าร่วมงานเลี้ยงของครอบครัวของตระกูลมู่หรง แม้แต่พี่สะใภ้สองสามคนก็ยังไม่เคยพบหน้ากัน เธอแอบสอบถามถึงภูมิหลังของหลายคนกับแม่นมเตียวล่วงหน้า เพื่อไม่ให้เป็นเรื่องน่าขบขันเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขา

หากเป็นเมื่อก่อนมู่หรงฉีจะขี่ม้า ส่วนเธอกับเหลิ่งชิงหลางต่างก็นั่งรถม้าไปถึงพระราชวังโดยตรง

ทว่าเนื่องจากเป็นงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการของฮ่องเต้ วันนี้เหลิ่งชิงฮวนจึงไม่แต่งตัวธรรมดา โดยสวมมงกุฎนกฟีนิกซ์มุกตะวันออกและชุดนกฟีนิกซ์ด้ายสีทอง ทำให้เธอดูสง่างามมากยิ่งขึ้นไปอีก

เหลิ่งชิงหลางยังแต่งตัวอย่างระมัดระวังเช่นเคย นางถอดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวสะอาดตาออกและแทนที่ด้วยชุดพระราชวังนกฟีนิกซ์ลายดอกโบตั๋น วาดคิ้วและดวงตาอย่างพิถีพิถัน ดวงตาคม ริมฝีปากสีแดงสดใสดูน่าสนใจ

เมื่อทั้งสามลงจากรถ พวกเขาได้พบกับมู่หรงห้าวองค์ชายรองและลากมู่หรงฉีไปที่ห้องตำราทันที

ส่วนเหลิ่งชิงฮวนและเหลิ่งชิงหลางถูกเจ้าหน้าที่ในวังตรงไปที่พระราชวังคุนอวี้

ทันทีที่เข้าไปในพระราชวัง เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก เครื่องประดับประดาอันละลานตา ดอกไม้นานาพันธุ์ทและชุดจีนเปล่งประกายพร่างพราว

ทุกคนหันหน้าไปมอง ก่อนที่แม่นมเตียวจะเตือนเธอเบาๆ “ด้านหน้าคือพระนางฮองเฮาแล้วเจ้าค่ะ”

เหลิ่งชิงฮวนเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นผู้หญิงวัยสี่หรือห้าสิบกำลังนั่งตัวตรง ใบหน้าพระจันทร์เต็มดวงดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง ล้อมรอบด้วยนางสนมและคนอื่นๆพลางมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม

ทั่วทั้งราชสำนักต่างยกย่องพระนางฮองผู้ครองวังทั้งหกอย่างเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นผู้มีคุณธรรม โอบอ้อมอารี มีเมตตากรุณา ไม่สุงสิงกับญาติมิตร ทว่าเรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงแค่ข่าวลือ เพราะแค่เลือกลูกเขยขององค์หญิงหรูอี้ เธอก็รู้สึกว่าฮองเฮาไม่ใช่คนโง่แต่กลับระแวดระวังเป็นอย่างดี

เธอยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะลดสายตาลงและก้าวไปข้างหน้า และโค้งคำนับทักทายโดยมีเหลิ่งชิงหลางอยู่ข้างหลัง

หลังจากที่ฮองเฮาตอบรับ ทุกคนจึงออกมาต้อนรับเธออย่างอบอุ่น

“น้องสามซ่อนน้องสะใภ้ทั้งสองราวกับเป็นสมบัติ ล้ำค่า พวกเราอยากจะเชิญน้องสามไปดื่มชาชมดอกไม้ที่บ้าน แต่น้องสามกลับปฏิเสธอย่างสุภาพ พวกเราก็เลยไม่กล้าขอให้น้องสะใภ้มาออกหน้าออกตาเสียหน่อย สุดท้ายกลายเป็นว่าเข้าจวนสามเดือนได้เจอกันแค่หนึ่งครั้ง”

พี่สะใภ้หลายคนพูดอย่างมีเหตุผล เมื่อเจ้าสาวแต่งเข้าบ้านก็สมควรที่จะจัดงานเลี้ยงและเชิญแต่ละครอบครัวมาร่วมงาน การไม่ได้พบกันเลยสามเดือนนั้นถือว่าอ๋องฉีเสียมารยาทอย่างแท้จริง

สรุปแล้วอาจเป็นเพราะเป็นความวุ่นวายในวันแต่งงาน มู่หรงฉีไม่ต้องการเปิดเผยใบหน้า ทำให้เสียชื่อจวนอ๋องฉี

เหลิ่งชิงฮวนเดินที่ไปร่างท้วนสมบูรณ์เหล่านั้น “เพราะชิงฮวนสุขภาพไม่ดีเอง ท่านอ๋องกลัวว่าหม่อมฉันจะเดินไปไหนมาไหนจนล้มป่วยอีก ทำให้ไม่ได้ไปเยี่ยมพี่สะใภ้ ชิงฮวนต้องอภัยด้วย หากวันไหนจวนอ๋องฉีจัดงานเลี้ยง หม่อมฉันขอเชิญพี่ๆ และพี่สะใภ้ไปร่วมงาน ชิงฮวนขอดื่มเพื่อไถ่โทษ”

คำตอบนั้นใจกว้างและจริงใจมาก ทำให้เหล่าพี่สะใภ้ไม่ถือสาเอาความอีกต่อไป

ทุกคนเคยพบหน้ากันมาก่อน เหลิ่งชิงฮวนพยายามจดจำตำแหน่งที่นั่ง เธอพอจะจดจำรูปร่างหน้าตาและนิสัยได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอมีความประทับใจอย่างลึกซึ้งต่อพระชายารุ่ย เพราะนางกำลังตั้งครรภ์และดูเหมือนว่าใกล้จะคลอดแล้ว

ต่อมา เหล่าองค์หญิงและเหล่านางสนมของพระราชวังก็มาถึง พวกนางหน้าตาสะสวย สง่างามและมีเสน่ห์ เหลิ่งชิงฮวนไม่สามารถบอกได้อีกต่อไปว่าใครเป็นใคร เธอทำเพียงแค่ยิ้มและทักทายพวกนางตามมารยาท