ตอนที่ 176 เฝ้าดูท่านแต่งเรื่องอย่างเงียบ ๆ

แน่นอนว่าไทเฮายังคงไม่เชื่อ “หากเป็นเช่นนั้นจริง ทำไมเจ้าถึงต้องการถอนหมั้นและหย่าร้างกันตลอด”

มู่หรงฉีก้มหน้าลงพลางพูดออกมาเบาๆ ว่า “แค่งอนกันน่ะขอรับ”

“งอนทำไม” ไทเฮาจ้องมองมู่หรงฉีด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะเข้าใจโลกอย่างลึกซึ้ง และจดจ่ออยู่กับการจับภาพทุกอิริยาบถที่ละเอียดอ่อนบนใบหน้าของเขา

“เพื่อเด็กคนนี้”

“อธิบายซิ...”

“ชิงฮวนเชี่ยวชาญด้านการแพทย์เป็นอย่างดี นางรู้เรื่องการตั้งครรภ์ของตนเองมานานแล้ว นางกลัวว่าจะถูกทุกคนเยาะเย้ยหากตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน ดังนั้นจึงตัดสินใจทำแท้งลูกด้วยตัวเอง ทว่าหลานไม่ยอม เพราะนี่คือสายเลือดของตระกูลมู่หรง ไม่ต้องพูดถึงว่าเราสองคนมีสัญญาการแต่งงานมานาน ถึงจะมีความสัมพันธ์กันอย่างลับๆ แต่นี่ไม่ถือเป็นเรื่องส่วนตัว หลานจึงไม่อนุญาตโดยเด็ดขาด”

แม้จะรู้ดีว่าทารกในครรภ์ปลอดภัย แต่ไทเฮาผู้อยากได้หลานชายก็อดไม่ได้ที่จะยืดพระวรกายให้ตรงและตรัสอย่างกระวนกระวายว่า “ไร้สาระสิ้นดี นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์ เจ้าจะทำเช่นนั้นโดยพลการได้อย่างไรกัน!”

เหลิ่งชิงฮวนเหลือบมองไปที่มู่หรงฉี ความตกใจในตอนแรกค่อยๆ หายไป ใช้โอกาสนั้นศึกษาการแสดงออกของมู่หรงฉีเมื่อเขาโกหก

มันช่างไร้ที่ติเสียจนแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญด้านการจับผิดยังไม่อาจมองเห็นได้ว่าเขากำลังพูดโกหก สายตาอันจริงใจ สีหน้าเรียบเฉย ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ราวกับว่าเขาได้เตรียมคำพูดเหล่านี้มานานและจดจำมันมานับครั้งไม่ถ้วน กระทั่งเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงและแต่งเรื่องต่อ

เอาสิ แต่งเรื่องต่อเลย ฉันเฝ้าดูท่านแต่งเรื่องอย่างเงียบ ๆ

“เราสองคนเลยทะเลาะกันครั้งใหญ่ ตอนนั้นเราโกรธกันสุดท้ายก็เลิกกัน ไม่กี่วันต่อมา หลานเป็นห่วงนางมากจึงไปยังจวนมหาเสนาบดีเพื่อหารือเกี่ยวกับวันแต่งงาน หลานอยากจะแต่งงานให้เร็วที่สุด

ใครจะรู้ว่านางกลับไม่เห็นคุณค่า หลานจึงโกรธอยู่พักหนึ่งและขู่ว่าจะหย่าแล้วไปแต่งงานกับคนอื่น นางโกรธจัดและต่อว่าหลานอย่างรุนแรง หลานโกรธมากจึงเข้าไปในวังเพื่อขอร้องให้เสด็จย่าประทานคุณหนูรองจวนมหาเสนาบดีมาเป็นภรรยาคนที่สอง”

“ดังนั้นเจ้าจึงฆ่าตัวตายในวันแต่งงานของคุณเพียงเพราะงอนน่ะหรือ” ไทเฮาจ้องมองไปที่เหลิ่งชิงฮวนอย่างตำหนิ

เหลิ่งชิงฮวนก้มหน้าลงพลางปากมุ่ยและพึมพำอย่างไม่เต็มใจ “เสด็จย่า โปรดยกโทษให้หม่อมฉันด้วยเถิด หม่อมฉันแค่อยากจะทำให้เขาตกใจ อยากให้เขายอมและเอาใจหม่อมฉัน แต่ดันเป็นการผลักไสเขาไปหาน้องสาว

เขาโกรธหม่อมฉันและจงใจแสร้งทำเป็นแสดงความรักกับน้องสาวต่อหน้าหม่อมฉัน ชิงฮวนถึงได้รู้ว่าตัวเองคิดผิด ต่อไปหม่อมฉันจะไม่เล่นลูกไม้ใดๆ กับท่านอ๋องอีกแล้ว”

ทั้งสองสอดประสานคำอธิบายดังกล่าวทำให้ทุกคนรู้สึกกระจ่างขึ้นในทันใด ไม่แปลกเลยที่พวกเขาสองคนจะทะเลาะกันบ้าง ดีกันบ้าง มู่หรงฉีแต่งงานกับเหลิ่งชิงหลาง ทว่ากลับทิ้งนางโดยไม่สนใจและไม่ได้เข้าหอรวมโรงกันเสียที

เห็นได้ชัดว่าเป็นการทะเลาะกันระหว่างหนุ่มสาว

องค์หญิงใหญ่จึงเปิดปากพูดขึ้นเบาๆ “เด็กก็คือเด็ก แค่โกรธกันถึงต้องทำเรื่องให้มันใหญ่โต และยังปกปิดว่าตนเองตั้งครรภ์ ทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนโจร ไม่คิดหรือว่าอีกสักเดือนสองเดือนก็ปิดไม่อยู่แล้ว”

ไทเฮาเหลือบตาขึ้นพลางยิ้ม ก่อนจะลุกจากที่นั่งแล้วก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงเหลิ่งชิงฮวนขึ้นจากพื้น “ถ้าอย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นสิ พื้นแข็งๆ แบบนี้จะเจ็บเข่าเอาได้นะ ร่างกายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง มีอาการอาเจียนบ้างหรือไม่”

เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกละอายใจ เธอก้มหน้าพลางตอบเบาๆ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านอ๋องเป็นคนรอบคอบมาก หม่อมฉันมีครัวเล็กๆ ของตนเอง ทำให้ได้ทานทุกอย่างที่อยากทานเจ้าค่ะ”