ตอนที่ 25 บทโศกของจินอี๋เหนียง

เหลิ่งชิงฮวนกำลังจดจ่ออยู่กับการรักษาบาดแผลของแม่หวังจึงไม่ได้สนใจ ส่วนโตวโตวก็ร้องตะโกน “คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ!”

เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงก็เห็นบางสิ่งที่พ่นประกายไฟลอยมาทางเธอ เธอตอบสนองอย่างรวดเร็ว ขว้างขวดยาในมือของออกไปกระแทกประทัดจนระเบิดกลางอากาศ

เหลิ่งชิงฮวนรู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นเจ้าเด็กเหลือขอนี่ที่จุดประทัดโยนใส่หม้อต้มโจ๊ก เมื่อประทัดระเบิดก็ทำให้โจ๊กกระเซ็นออกไปจนลวกแม่หวัง

ตอนที่อยู่ในจวนมหาเสนาบดีเด็กคนนี้ซนมาก มักจะใช้เล่ห์เพทุบายเพื่อแกล้งเหลิ่งชิงฮวน แต่ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำตัวแบบนี้ในจวนอ๋อง

ตอนที่ประทัดระเบิดก็ไม่ไกลจากเจ้าเด็กเหลือขอมาก เศษประทัดจึงกระเด็นมาโดนหน้าของเขาจนเป็นแผล เขากรีดร้องเสียงดัง

“นังสารเลว กล้ารังแกคุณชายน้อยอย่างข้าหรือ ข้าจะฟ้องท่านแม่ให้ถลกหนังเจ้า!”

เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้สนใจเขา

เขาคุ้นเคยกับความไร้กฎไร้ระเบียบในจวนมาโดยตลอด เมื่อเห็นว่าเหลิ่งชิงฮวนไม่ได้ร้องขอความเมตตาจากเขาเหมือนเคย จู่ๆ ก็รู้สึกอับอายจนโกรธและพุ่งเข้าหาเธออย่างดุเดือดราวกับเสือตัวน้อย ก่อนจะยกขาเตะเธอ

โตวโตวย่อมไม่อาจยอมให้คุณหนูของเธอถูกทุบตีได้ แต่นางก็ไม่กล้าลงมือกับเจ้าเด็กอันธพาลคนนี้ จึงได้แต่เดินไปข้างหน้าและรับลูกเตะของเขาแทนเหลิ่งชิงฮวน

เหลิ่งชิงเจียวอายุแปดปี อ้วนท้วนสมบูรณ์ ลูกเตะนี้ของเขาทำให้โตวโตวถึงกับต้องกัดฟัน สูดลมหายใจอย่างเจ็บปวดก่อนจะถอยหลังไปสองก้าวพิงร่างเหลิ่งชิงฮวน

เจ้าเด็กอันธพาลไม่คิดที่จะหยุด เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะเบาๆ อย่างโมโหก่อนจะลุกขึ้นยกชายกระโปรงขึ้นและเตะเข้าที่หน้าอกของเขาจนเขาล้มลงกับพื้น จากนั้นก็หันกลับไปตำหนิโตวโตว “ทำไมไม่สู้กลับ ปล่อยให้เขาลงมือแบบนี้ได้อย่างไร”

โตวโตวใช้เวลาสักพักในการฟื้นตัว “เขาเป็นเจ้านาย บ่าว…”

“เจ้านายที่ไหนกัน!” เหลิ่งชิงฮวนด่าทอเสียงดัง “เจ้านายของเจ้ามีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น! หากมีใครกล้าทำอะไรเจ้าก็สวนกลับไปซะ!”

เป็นครั้งแรกที่เหลิ่งชิงเจียวรู้สึกเสียเปรียบมากขนาดนี้ เขานั่งร้องไห้ตะโกนด่าทออยู่กับพื้น คนรับใช้เห็นเข้าก็รีบไปที่เรือนจื่อเถิงเพื่อบอกเหลิ่งชิงหลางกับจินอี๋เหนียง

จินอี๋เหนียงที่รู้ว่าลูกสาวของตนบาดเจ็บก็พาเหลิ่งชิงเจียวมาเยี่ยม สองแม่ลูกบอกให้เหลิ่งชิงเจียวออกไปข้างนอกเพื่อที่จะได้คุยกันสองคน แต่เมื่อได้ยินว่าลูกชายสุดที่รักบาดเจ็บก็รีบไปทันที

เหลิ่งชิงเจียวนอนอยู่กับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาและคราบเลือด ดูแล้วน่าตกใจไม่น้อย

จินอี๋เหนียงรู้สึกสงสารจับใจ นางสะอื้นเรียกแก้วตาดวงใจ “ใครมันโหดเหี้ยมทำกับเจ้าเช่นนี้”

เหลิ่งชิงเจียวไม่เคยพูดความจริง เขายกมือชี้ไปที่เหลิ่งชิงฮวน “นังสารเลวนั่นใช้ประทัดทำร้ายลูก ซ้ำยังกล้าเตะลูกอีก”

เสียงร้องไห้โหวกเหวกโวยวายทำให้คนรับใช้ในจวนต่างพากันมายืนดูความสนุกนี้

จินอี๋เหนียงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดใบหน้าของเหลิ่งชิงเจียว เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเขาเป็นแผลแตกก็ตบเข่าฉาด “จะอย่างไรเขาก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของเจ้า คุณหนูใหญ่ เจ้าลงมือกับเขาเช่นนี้ได้อย่างไร นี่ทำให้เขาเสียโฉมได้เลยนะ”

เหลิ่งชิงฮวนยกมือขึ้นชี้ไปที่แม่หวังพร้อมกับเอ่ยเสียงเย็น “ตอนนี้เขาอายุแปดปี ไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้ว แต่เขากลับทำร้ายแม่หวัง ข้าในฐานะพี่สาวจะสั่งสอนเขาไม่ได้เลยหรือ?”

“เหลวไหล!” เหลิ่งชิงเจียวเอ่ยปัด “นังบ่าวคนนี้ไม่ระวังเองเกี่ยวอะไรกับข้า”

จินอี๋เหนียงร่ำไห้ต่อหน้าบ่าวในจวน “ข้ารู้ว่าท่านอ๋องเอ็นดูน้องสาวเจ้าดังนั้นเจ้าจึงไม่พอใจพวกเราแม่ลูก เจ้าโกรธอะไรก็มาลงที่ข้า

น้องเจ้ายังเป็นเด็ก เจ้ากล้าลงมือได้อย่างไร? อีกทั้งยังโยนความผิดให้เขาต่อหน้าคนมากมาย แม่หวัง เจ้ารู้ผิดชอบชั่วดี เจ้าว่ามาสิว่าคุณชายน้อยทำร้ายเจ้าหรือไม่”