ตอนที่ 259 กลยุทธ์ต้นหลี่ตายแทนต้นท้อ

คนขับรถม้ายกแส้ขึ้นและขับออกไปอย่างรวดเร็ว เขาเปิดประตูเมืองและออกจากเมืองตรงไปยังริมทะเลสาบโดยอาศัยชื่อของมู่หรงฉี

ทิวทัศน์ที่นี่ดีเลิศ สามารถเห็นแสงจันทร์ที่สาดลงมาบนทะเลสาบที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับความฝัน

คนขับรถม้าหยุดรถและหลีกเลี่ยงออกไปด้วยความเฉลียวฉลาด

“เหลิ่งชิงฮวน” ยังคงฝังใบหน้าไว้ที่หน้าอกของมู่หรงฉีด้วยความอ้อยอิ่งตลอดทาง

มู่หรงฉีเปลื้องผ้าบนร่างของ “เหลิ่งชิงฮวน” ออกเบาๆ เผยให้เห็นผิวขาวผ่องด้วยความหยาบคายและใจร้อน

ลมกลางคืนโชยพัดมาแหวกม่านรถม้า แสงจันทร์ส่องเข้ามาในรถ ส่องกระทบร่างของคนทั้งสอง

มืออันหยาบกร้านของมู่หรงฉีเลื่อนไปบนเอวเรียวของ “เหลิ่งชิงฮวน” ก่อนที่คลื่อนไหวของจะหยุดนิ่งราวกับว่าได้สติกลับคืนมาและพยุงร่างกายขึ้นครึ่งหนึ่ง

“ชิงฮวน ทำไมเอวของเจ้าถึง...”

แขนของ “เหลิ่งชิงฮวน” เลื้อยวนไปเกี่ยวลำคอของเขาและนำริมฝีปากสีแดงเชอร์รี่ประกบลงไปเพื่อปิดกั้นคำพูดของมู่หรงฉี กลิ่นยาขมระหว่างริมฝีปากแทรกซึมเข้าไปในปากของมู่หรงฉี

สติที่หลงเหลืออยู่อันน้อยนิดของมู่หรงฉีบอกเขาว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรแปลกๆ แต่ความปรารถนาอันร้อนแรงในใจทำให้เขาเพลิดเพลินไปกับความกระตือรือร้นของ “เหลิ่งชิงฮวน” ชั่วขณะ

และในด้านของ “เหลิ่งชิงฮวน” ก็ติดตามเขาอย่างไม่ลดละและไม่ได้ตั้งใจปล่อยเขา

กลิ่นของยาไม่ได้ลดลงและเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าเม็ดยาละลายอย่างรวดเร็วระหว่างริมฝีปากของมู่หรงฉี เขาสลัดคนที่อยู่ใต้ร่างอย่างไร้ความปรานี ความโกรธของเขากำลังเดือดพล่าน

“เจ้าไม่ใช่ชิงฮวน เจ้าคือเหลิ่งชิงหลาง!”

“เหลิ่งชิงฮวน” คนนั้นปิดตาและเรียกด้วยเสียงอันไพเราะ “ท่านอ๋อง...”

มู่หรงฉีกำลังหายใจลำบากเพราะความโกรธสุดขีด “เจ้าให้ข้ากินยาอะไรลงไป”

“เหลิ่งชิงฮวน” แสดงให้มู่หรงฉีเห็นผิวขาวราวกับหิมะที่เปล่งประกายแวววาวโดยไม่มีการปกปิดใด

“หม่อมฉันสู้เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้หรือเจ้าคะ”

มู่หรงฉีรู้สึกวิงเวียนยิ่งกว่าเมาเหล้า เขาหันหลังกลับและกำลังจะรีบลงจากรถม้า อยากจะกระโดดลงไปในทะเลสาบ ปล่อยให้น้ำในทะเลสาบเย็นเฉียบรดศีรษะของเขา เพื่อเรียกสติกลับคืนมา

เมื่อหันกลับมา เขากลับรู้สึกวิงเวียนและล้มลงในรถม้า

“เหลิ่งชิงฮวน” ก้าวไปข้างหน้าถอดเสื้อผ้าของมู่หรงฉี จากนั้นยกมือขึ้นคลำหลังใบหูสักครู่ ก่อนจะลอกหน้ากากผิวหนังมนุษย์ชั้นบางออก เผยให้เห็นผิวหนังที่บอบบางแต่เดิมของเหลิ่งชิงหลาง

นางคือเหลิ่งชิงหลางที่ปลอมตัวมา หน้ากากผิวหนังมนุษย์ที่ฟังผิ่นจือนำมาให้นั้นเหมือนจริงมากจนสามารถปลอมแปลงและหลอกคน อย่างน้อยสามารถหลอกมู่หรงฉีที่กำลังมึนเมาได้

น่าเสียดายชายผู้นี้ควบคุมตนเองได้เก่งเกินไป แม้ว่าเขาจะเมาและอยู่ในสภาพแวดล้อมเล็กๆ เช่นรถม้า ใช้กลิ่นหอมเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความเพลิดเพลิน ทว่าในช่วงเวลาวิกฤตสุดท้ายเขากลับเรียกสติกลับคืนมาได้ ทำให้ตัวนางจำเป็นต้องใช้กลยุทธ์บางอย่างเพื่อทำให้เขามึนงง มิเช่นนั้นแผนการคงจะล้มเหลว ไม่สำคัญว่าเขาจะทำมันหรือไม่ ตราบใดที่เขาตื่นขึ้น ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เรื่องทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว

เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ครั้งก่อน แม้ว่านางจะวางแผนกับเขา แต่เขาคงจะไม่ถือสาเอาความเพียงเพราะอาจติดอกติดใจใช่หรือไม่

เหลิ่งชิงหลางกัดฟันและบิดร่างกายตัวเองสองสามครั้ง ทิ้งรอยฟกช้ำไว้เล็กน้อย จากนั้นนางก็โผเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาและนอนลง เหยียดปลายนิ้วออกแล้วค่อยๆ ลูบดั้งจมูกตรงของมู่หรงฉีหยิงก่อนจะค่อยๆ เลื่อนไปยัง ริมฝีปากบางและใบหน้าแข็งกระด้าง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกฟุ้งซ่าน

ยิ่งไม่ได้ครอบครองยิ่งดี แม้ผู้ชายคนนี้จะเมามากไม่ได้สติ ความกล้าหาญเย็นชาของเขาเป็นสิ่งที่ฟังผิ่นจือไม่มีวันเทียบได้