ตอนที่ 401 หูเป็นรู ร้องไห้ออกมาด้วยความเศร้าโศก

เมื่อได้ยินโตวโตวพูดเตือนดังนี้ เหลิ่งชิงฮวนจึงชะงักไปจากนั้นเธอก็ค้อมกายตรวจสอบกล่องอาหารอย่างละเอียด ยิ่งมองเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าที่โตวโตวพูดนั้นเป็นความจริง

กล่องอาหารใบนี้ภายนอกมองดูแล้วพยายามทำให้ดูเหมือนเก่า ดูเหมือนกับกล่องอาหารใบเดิมของเธอจนแยกไม่ออก แต่ภายในกล่องอาหารนี้เห็นได้ชัดว่ายังมใหม่อยู่อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมเย็นของไม่ไผ่

ต้องมีคนสับเปลี่ยนมันแน่ แต่คนคนนี้ระวังเป็นอย่างมาก มองจากภายนอกแล้วมองไม่ออก

กล่องไร้ราคาอันนึง ใครกันที่ว่างจนเอามามาเปลี่ยน

เหลิ่งชิงฮวนเงยหน้าขึ้น “ใต้หล้ากว้างใหญ่ไม่ว่าคนแบบไหนก็มี แค่กล่องอาหารเก่าๆใบหนึ่งที่มีค่าไม่กี่เหวิน ทำไมถึงได้มีคนต้องการและเปลี่ยนมันออกไปกัน ของที่ข้ามีอยู่เป็นของมีค่าหรือ”

“แน่นอนว่าต้องเป็นของมีค่า อย่างน้อยข้าก็เคยคิดแบบนั้น”

คำพูดล้อเล่นของมู่หรงฉีทำให้เหลิ่งชิงฮวนใจเต้น เมื่อก่อนมู่หรงฉีเคยเห็นเธอเอายามากมายออกมาจากกล่องอาหารใบนี้ เขาก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากและมองมันเป็นแหล่งขุมทรัพย์ อีกทั้งยังอาศัยเวลาที่เธอไม่รู้ตัวมาตรวจสอบมัน

เป็นไปได้ไหมว่าจะมีคนเข้าใจผิดแบบนี้อีก และสนใจมันเข้า ดังนั้นจึงได้ขโมยและสับเปลี่ยนมันไป

เธอนั่งยองลงไม่ไหวจึงลุกยืนขึ้นแล้วถามโตวโตว “เจ้าได้เอะใจไหมว่ากล่องอาหารถูกสับเปลี่ยนไปเมื่อไร”

โตวโตวส่ายหน้า “ข้าเองก็เพิ่งสังเกตเห็นวันนี้เจ้าค่ะ”

“งั้นที่ห้องของข้ามีคนน่าสงสัยเข้าไปบ้างไหม”

โตวโตวส่ายหน้าอีกครั้ง “ปกติแล้วห้องของท่าจะเป็นข้ากับแม่หวังแล้วก็แม่นมเตียวที่เข้าไปทำความสะอาด ไม่อนุญาตให้บ่าวคนอื่นเข้าไปตามใจชอบเจ้าค่ะ”

แม่หวัง? แม่นมเตียว?

โตวโตวถามอย่างระมัดระวังว่า “กล่องอาหารนี้สำคัญมากหรือเจ้าคะ”

นางจำได้ว่าในตอนแรกนั้นกล่องอาหารนี้ถูกซื้อมาจากข้างถนนในราคาไม่กี่เหวินเพื่อให้สะดวกในการซื้อกับข้าว ทำไมคุณหนูของเธอถึงได้ทำหน้าตาจริงจังกัน

เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้า “แน่นอนว่าสำคัญมาก ดังนั้นจะต้องสืบ เจ้าดูว่ารอบตัวข้าทำไมถึงได้มีคนใจกล้าบ้าบิ่นแอบลงมือลับหลังข้ากัน”

มู่หรงฉีขมวดคิ้วคมเล็กน้อย “การรักษาความปลอดภัยในจวนแน่นหน้า แต่ว่าที่ตำหนักเฉาเทียนเป็นเพราะว่าเป็นคนกันเองดังนั้นจึงไม่ได้ระมัดระวังกันเท่าไร เป็นไปได้ว่าจะเป็นคนนอกแอบเข้ามา”

“เป็นจริงเพคะ” เหลิ่งชิงฮวนพูดอย่างเป็นปกติว่า “โดยเฉพาะสองวันมานี้ที่ในจวนมีแขกจึงค่อนข้างวุ่นวาย”

“เจ้ากำลังสงสัย...”

“ไม่ผิดเพคะ มีหมาป่าที่กำลังห่มหนังแกะอยู่ พวกเราอาจจะถูกหลอกกันทั้งหมดแล้ว”

มู่หรงฉีเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยเชื่อ “ไม่น่าเป็นไปได้กระมัง”

ใจของเหลิ่งชิงฮวนหนักอึ้ง เธอเองก็ไม่หวังว่าที่ตัวเองคาดเดาจะเป็นจริง โชคดีที่ช่วงนี้เรื่องของยายหลิงถูกทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ เธอจึงระมักระวังตัวเองต่อหน้าผู้คนมากขึ้น ทุกครั้งที่ตรวจอาการจะต้องเอากล่องอาหารมาตบตา ไม่อย่างนั้นความลับของเธออาจจะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

ดังนั้นเธอจะต้อตรวจสอบ

พระสนมฮุ่ยเฟยเองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เมื่อเห็นว่าเหลิ่งชิงหลางไม่เป็นไรแล้วก็ลุกขึ้นกลับวังไป

เหลิ่งชิงฮวนกลับมาที่ตำหนักเฉาเทียนแล้วเธอก็รีบเรียกทุกคนมาและถามว่าใครเป็นคนสับเปลี่ยนกล่องอาหารของเธอ

เนื่องจากไม่มีใครรู้ว่ากล่องอาหารนั้นถูกสับเปลี่ยนไปตอนไหนกันแน่ หามือใครดมไม่ได้เลย ช่วงนี้ตำหนักเฉาเทียนมีคนเข้าออกอยู่บ่อยๆ จะบอกได้อย่างชัดเจนได้อย่างไรกัน

เหลิ่งชิงฮวนระบายโทสะออกมาต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก อีกทั้งยังสั่งให้องครักษ์ในจวนไปค้นทุกซอกทุกมุม แม้แต่ใยแมงมุมและทางมดเดินก็ไม่ให้ปล่อยไป