ตอนที่ 403 เจ้ากำลังขู่ข้าให้สังหารเรียบ

จิ่นอวี๋ยอมแพ้แล้ว

“ความรักความผูกพันธ์สิบปีระหว่างท่านกับหม่อมฉันล่ะ ท่านพี่ ที่แท้ท่านก็ใจดำขนาดนี้”

มู่หรงฉีเงียบขรึม ไม่เอ่ยปาก

เหลิ่งชิงฮวนกล่าวอย่างเชื่องช้าว่า “มิฉะนั้นล่ะ รอตาเจ้าหายเป็นปกติแล้ว จะเอามาจัดการพวกเราใช่หรือไม่”

จิ่นอวี๋เงยมองเหลิ่งชิงฮวนด้วยความเหลือเชื่อทันที “ท่าน ท่านรู้ทุกอย่างงั้นหรือ”

“แค่คาดเดา” เหลิ่งชิงฮวนกล่าวอย่างมือเหตุผล “ยายหลิงถ่ายทอดการคุมจิตแก่ท่าน และหยิบยืมสิ่งนี้มาเสาะหาการคุ้มครองจากเจ้า เพราะมีเพียงการอยู่ในวังหลวงเท่านั้น นางถึงจะหลบหลีกการตามล่าของนักบุญหญิงได้อย่างไร้กังวล”

แต่ว่าตอนแรกยังบำเพ็ญตนไม่บรรลุตามหลัก ดวงตาของท่านเจอแสงไม่ได้ ดังนั้นท่านจึงคิดกลยุทธ์นี้ออกมา ทิ้งเหลิ่งชิงหลางไว้ในวังหลวง จงใจยั่วให้นางโกรธ เพื่อให้นางผลักท่านลงมาจากที่สูง ท่านก็ได้จังหวะหยิบยืมโอกาสนี้มาแกล้งเป็นตาบอด เข้าไปอาศัยในจวนฉีอ๋อง และให้ยายหลิงใส่ผีบังตาลงในตาท่าน จะได้มองไม่เห็นชั่วคราว”

“อย่างแรก ท่านสามารถฝึกฝนคาถาคุมจิตของท่านอยู่ที่จวนฉีอ๋อง และจวนฉีอ๋องยังสามารถรักษาความปลอดภัยให้ยายหลิงได้ อย่างที่สอง ท่านได้จังหวะหยิบยืมโอกาสนี้เข้าใกล้มู่หรงฉีและล่อลวงเขา รอฝึกฝนวิชาอาคมสำเร็จ ก็สามารถทำให้เขาหลงใหล น้ำมาคลองเกิด ใช่แบบนี้หรือไม่”

ใบหน้าทาด้วยชาดแดงของจินอวี่กลับซีดเซียวลง “ท่านรู้มาตลอดงั้นหรือ”

“มึนงงครึ่งหนึ่งคาดเดาครึ่งหน้า” เหลิ่งชิงฮวนยิ้มเล็กน้อย “ถึงแม้ไม่รู้จริงหรือเท็จ แต่ว่าข้าไม่มีทางมอบโอกาสทำร้ายข้าให้เจ้า เชื่อสิ หากข้าไม่ทำลายผีบังตาของเจ้าเสียก่อน ทำให้ตาของเจ้าได้รับความเสียหาย เจ้าพูดอะไรคงทุ่มเทอย่างสุดชีวิต และไม่ยอมจากฉางอันไปไกลถึงมั่วเป่าหรอกใช่หรือไม่”

“ไม่รู้ว่าท่านเสี่ยงชีวิตวิ่งไปลานล่าสัตว์ราชสำนัก เอาน้ำตาของเสือ มาบำรุงอำพัน มันมีประโยชน์ต่อดวงตาท่านใช่หรือไม่ ข้าต้องเตือนสติองค์ชายอันต๋าว่าต้องระวังเจ้าหรือไม่”

จิ่นอวี๋ตกใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเหลิ่งชิงฮวนจะรู้ทุกอย่าง ความลับของตนไม่มีช่องทางปกปิดการกระทำต่อหน้านางได้เลย แต่ดูเหมือนนางไม่ได้ทำอะไร เหตุใดถึงเข้าใจทุกอย่างชัดเจนเล่า สตรีแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้วจริงๆ

นางหัวเราะเยาะ ในเสียงหัวเราะมีความเสียดสีแฝงอยู่ “ท่านพี่ ท่านเห็นแล้วใช่ไหม นี่ก็คือสตรีที่ท่านปกป้อง นางกำลังใช้ทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมายบางอย่างมิใช่หรือ ท่านก็เห็นว่านางแผนสูงแค่ไหน วางแผนฉลาดเพียงใด ข้ากับเหลิ่งชิงหลางล้วนไม่ใช่คู่แข่งนาง!”

มู่หรงฉีพยักหน้า “พระชายาของมู่หรงฉีอย่างข้าก็ควรจะเป็นเช่นนี้ สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้า วางแผนในกระโจม ใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาชนะศัตรู และไม่ใช่คนโง่ที่ทำเป็นแต่ร้องขอร้องให้ข้าปกป้อง”

นี่เรียกว่าในสายตาของคนรักแลเห็นนางไซซี คนอื่นคือการคิดร้าย ส่วนเหลิ่งชิงฮวนคือเฉลียวฉลาด

ปฏิบัติสองมาตรฐาน

จิ่นอวี๋กำหมัดแน่น ความเกลียดชังบนใบหน้าพลุ่งพล่าน กระทั่งดูดุร้ายเล็กน้อย

“เอาเถอะ เอาเถอะ เอาเถอะ วันนี้ถือว่าข้าก่อให้เกิดความอับอายขายหน้า วันนี้จิ่นอวี๋ขอสาบานว่า ต่อแต่นี้ไปจะไม่มีทางยอมวางเด็ดขาด เหลิ่งชิงหลาง วันหนึ่งข้าจะให้ท่าชดใช้ด้วยเลือด”

สีหน้าของมู่หรงฉีเย็นเยือก นำเสียงแฝงความดุร้าย “ เจ้ากำลังบังคับข้าให้สังหารเรียบอย่างนั้นหรือ”

จิ่นอวี๋มองเขาด้วยความเกลียดชังอย่างเย็นชาเช่นเดียวกัน “ขณะนี้ ข้าไม่ใช่องค์หญิงแห่งฉางอันอีกต่อไป แต่เป็นพระชายาแห่งมั่วเป่ย ท่านฉีอ๋อง ท่านกล้าลงมือหรือไม่”

ดวงตาของมู่หรงฉีเต็มไปด้วยความรุนแรงกับความก้าวร้าว “เช่นนั้นข้าขอแสดงจุดยืนตั้งแต่แรก หากเจ้ากล้าแตะต้องชิงฮวน ไม่ต้องพูดถึงพระชายาแห่งมั่วเป่ยหรอก เจ้าหนีได้เก้าวัน มู่หรงฉีอย่างข้าจะสับศพเจ้าเป็นหมื่นท่อน วันนี้เจ้าจากเมืองหลวงไป วันหน้าก็อย่าย่ำเท้าเข้ามาในฉางอันอีก”

พูดจบก็โบกมืออย่างเย็นชา “กลับเมือง!”

องค์ชายอันต๋าซึ่งอยู่ด้านข้างรถลากแสนหรูหรามาโดยตลอด ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย ชำเลืองมอง